[ παράκοσμος_ ]

  Ομάδα Αυτομόρφωσης Ελεύθερη Γνώση Ανοιχτά Φιλολογικά Μαθήματα Αν είσαι μαθητής/μαθήτρια και τα φιλολογικά μαθήματα σού φαίνονται πολύ... πολύ βαρετά,  εντελώς... εντελώς ακατανόητα και ... άχρηστα,  αν δηλαδή χασμουριέσαι ατελείωτα στην ώρα των Αρχαίων, της Γλώσσας, της Ιστορίας και της Λογοτεχνίας,  ... αλλά κι αν ακόμα (λέμε τώρα!!) σού ψιλοαρέσουν.... Αν είσαι γονιός και έχεις βαρεθεί να φωνάζεις "διάβασεεε!!!", "μη χαζεύεις", "ακόμα να τελειώσεις;"... πιστεύεις, ωστόσο, ότι η γνώση είναι  ένα αγαθό χωρίς τιμή αλλά με αξία.  Έλα ή ελάτε μαζί στα Ανοιχτά Φιλολογικά Μαθήματα χωρίς αντίτιμο για παιδιά από Στ' Δημοτικού έως Γ' Γυμνασίου και για όσους γονείς το επιθυμούν, που γίνονται σε κάθε Σάββατο από τις 10 το πρωί έως τις 12 το μεσημέρι , στην αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου Ντουλιανών. Δεν είναι σχολείο... είναι γέφυρα!! (τηλ. για επικοινωνία 698 752 2501)  

  Ο ΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ο θρίαμβος του νεοφιλελευθερισμού και οι κρίσεις του δημιουργούν όχι μόνο  νέες οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές πραγματικότητες, αλλά και νέες υποκειμενικότητες [1] , δηλαδή νέους τύπους ανθρώπων. Δημιουργείται έτσι ένα νέο κοινωνικό έδαφος πάνω στο οποίο δρούμε και προσπαθούμε να αναπτύξουμε αντιστάσεις. Χρειάζεται επομένως να μελετήσουμε και να συζητήσουμε γι’αυτές τις νέες υποκειμενικότητες, προκειμένου αυτές να οπλιστούν με την απαραίτητη  αυτοπεποίθηση και κουράγιο για να διεκδικήσουν την απελευθέρωσή τους. Η ηγεμονία του χρηματοπιστωτικού συστήματος δημιουργεί τον τύπο του χρεωμένου ανθρώπου. Σήμερα, η πλειονότητα του πληθυσμού είναι επιβαρυμένη με χρέη. Το χρέος είναι το απαραίτητο συνοδευτικό κάθε σχεδίου ζωής. Για παράδειγμα, τελειώνοντας το Πανεπιστήμιο και πριν βγεις στην αγορά εργασίας έχεις επωμιστεί ένα δάνειο για σπουδές. Το ίδιο συμβαίνει για την αγορά ενός αυτοκινήτου, ενός σπιτιού, για ιατρικές δαπάνες κλπ. Φτάνεις έτσι ...

 Αναδημοσιεύουμε ανακοίνωση της τοπικής συνέλευσης στον Αποκόρωνα ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΚΟΡΩΝΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ  ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΗΣ Την Πέμπτη 27/3 δικάζεται σε 2 ο βαθμό υπόθεση στεγαστικού δανείου οικογένειας αγωνιστών στον Αποκόρωνα, οι οποίοι είναι εργαζόμενοι στην επισφάλεια και παλεύουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια και χωρίς συμβιβασμούς και εκπτώσεις μέσα στην νεοφιλελεύθερη, μετα-καπιταλιστική ζούγκλα. Πρόκειται  για άλλη μια, τυπική πλέον, περίπτωση νοικοκυριού –μια από τις χιλάδες- που λένε την  ιστορία της νέας φτώχειας η οποία εξαπλώνεται και μεγαλώνει ολοένα. Την στιγμή που ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζουν για την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια, τα αρπακτικά ( funds , real estates , εισπρακτικές) που τα μνημόνια έφεραν, βρίσκονται πάντα εδώ, μέσα στη χώρα, εξακολουθούν να τρομοκρατούν, να αρπάζουν κατοικίες και να ξεσπιτώνουν απλούς ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Την στιγμή που το αίτημα για Δικαιοσύνη ακούγεται παντού, η δαιδαλώδης ...

  Τ ην ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ, 7μ.μ. στο καφ. ΜΑΡΕΝΤΗΣ  μαζευόμαστε για να συζητήσουμε με αφορμή το βιβλίο της ESTER VIVAS,   ΑΝΥΠΆΚΟΥΗ ΜΑΜΑ, μια φεμινιστική ματιά στη μητρότητα (εκδ. oposito, Αθήνα 2024, μετ. Κατερίνα Μποσινάκη)  Η μητρότητα και όλα όσα την συνοδεύουν (κύηση, τοκετός, περιγεννητικό πένθος, λοχεία, ανατροφή κλπ.) ήταν πάντα ένα θέμα συνδεδεμένο με την γυναικεία ύπαρξη, την θέση της γυναίκας στην κοινωνία και την κοινωνική αναπαραγωγή. Παρέμεινε όμως για δεκαετίες στην αφάνεια, με αποτέλεσμα κάθε γυναίκα να αντιμετωπίζει μόνη της  όσες προκλήσεις συνδέονται με την μητρότητα και να νιώθει ένοχη εάν δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στα κυρίαρχα μοντέλα. Τα κυρίαρχα μοντέλα ήταν και είναι αυτά της αστικής τάξης, του νεοφιλελευθερισμού, της Εκκλησίας και εσχάτως της all tright (εναλλακτικής) ακροδεξιάς.  Καιρός να σκεφτούμε και να  μιλήσουμε εμείς, μητέρες ή όχι, πατέρες ή όχι, άντρες και γυναίκες ή όχι για την πραγματικότητα της αναπαρ...

 Δέκα μήνες τώρα μια ομάδα ανθρώπων που κατοικούμε στον Αποκόρωνα του νομού Χανίων,  δημιουργήσαμε τη Συνέλευση για τα Κοινά Αποκορωνα (ΣΚΑ). Λειτουργούμε οριζόντια, χωρίς ιεραρχίες, ψηφοφορίες, πλειοψηφίες και μειοψηφίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι λειτουργούμε καλύτερα ή χειρότερα από άλλες πιο παραδοσιακές μορφές συλλογικής έκφρασης και οργάνωσης, πχ σύλλογοι. Πολύ περισσότερο δε σημαίνει ότι λειτουργούμε πιο εύκολα ή πιο αποτελεσματικά. Προσπαθούμε να πραγματοποιούμε στο παρόν αυτό που το αυταρχικό, πατριαρχικό, καπιταλιστικό σύμπαν μάς στερεί  με κάθε τρόπο,  δηλαδή να έχουμε λόγο και να παίρνουμε όσο μπορούμε  τη ζωή μας στα χέρια μας.  Ξεκινήσαμε να  αγωνιζόμαστε ενάντια στην μετατροπή της Κρήτης σε ενεργειακή αποικία, στην δήθεν πράσινη μετάβαση και στα "αναπτυξιακά" οράματα.  Ανάμεσα σε πολλά άλλα, η ΣΚΑ έφτιαξε κι αυτό το βίντεο. https://youtu.be/PKh7KiNpbQE Θα ακολουθήσουν κι άλλες αναρτήσεις από δράσεις μας. 

Φαίνεται τόσο απλό, σαν ένα παιχνίδι λέξεων. Αλλάζει ένα μόνο γράμμα και αίφνης η Γάζα από γη θανάτου για χιλιάδες ανθρώπους γίνεται γη παραθερισμού για λίγους πλούσιους. Ο Τραμπ και οι δισεκατομμυριούχοι  φίλοι του οραματίζονται την αυριανή μέρα στην πολύπαθη Παλαιστίνη. Πώς την οραματίζονται; Μα σαν ένα  ομοίωμα του εαυτού τους. Θεωρούν τόσο επιτυχημένο . τον εαυτό τους, αυτοθαυμάζονται και ναρκισσεύονται τόσο πολύ που νομίζουν ότι αποτελούν την τελευταία λέξη της   «φυσικής» εξέλιξης για το ανθρώπινο είδος. Στη θέση των χαμόσπιτων της Γάζας, αυτοί βλέπουν τις πολυτελείς βίλες τους, στη θέση των λασπωμένων δρόμων της, βλέπουν αυτοκινητόδρομους για τα ακριβά αμάξια τους. Βλέπουν πισίνες, κοκτέιλ πάρτι, φώτα, σιλικονούχα μοντέλα, δούλους -ρομπότ… βλέπουν τον κόσμο σαν ένα τηλεοπτικό σκηνικό ή σαν μια παραγωγή της τεχνητής νοημοσύνης, χωρίς καμία ιστορία, κανένα βάθος…  Εξάλλου ένας από τους κύριους στόχους του καπιταλισμού διαχρονικά ήταν η εξάλειψη της ιστορίας αν...

  … εννοούμε το έγκλημα που έγινε μέσα σε μια στιγμή τον Φλεβάρη του 23 κι έστειλε στο θάνατο 57 ανθρώπους … εννοούμε το έγκλημα   που γίνεται διαρκώς , εντατικά και επαναλαμβανόμενα    σε βάρος της νέας γενιάς …   εννοούμε όλα εκείνα τα παιδιά που ισοπεδώνονται καθημερινά κάνοντας ντιλίβερι ή δουλεύοντας στις γαλέρες του μαζικού τουρισμού.και της κατανάλωσης. …εννοούμε όλα εκείνα τα παιδιά που δεν ονειρεύονται πια γιατί ξέρουν ότι τα όνειρά τους δεν έχουν οξυγόνο και είναι νεκρά πριν καν γεννηθούν. … εννοούμε αθλιότητα,   φτώχεια,   μετανάστευση,    βία και  καταστολή. …εννοούμε όλα εκείνα τα μυαλά που πνίγονται στη βαρεμάρα και την υποκρισία κι όμως υπομένουν μέσα στις φυλακές του εκπαιδευτικού συστήματος. ...εννοούμε να παίρνεις ψυχοφάρμακα για να βγάλεις την ημέρα. … εννοούμε την ‘ κονόμα.   …εννοούμε τη συγκάλυψη, το κουκούλωμα, το κοινωνικό λούστρο  για να την γλυτώνουν οι «υπεύθυνοι», οι ηγήτορες, ο...

  Έγιναν οι καθιερωμένες, ετήσιες κινητοποιήσεις των αγροτών στην Κρήτη, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Τα αιτήματα ήταν τα ίδια του περασμένου αιώνα. .. Σύμφωνα με την ηγεσία του Αγροτικού Κινήματος  το πρόβλημα της «πεθαμένης» αγροτιάς συνοψίζεται σε οικονομικές διεκδικήσεις προστασίας του εισοδήματος των αγροτών, οι οποίες απευθύνονται στον μεγάλο Άλλο, δηλαδή το Κράτος. Ζητάει η ηγεσία του ΑΚ την κρατική παρέμβαση μηρυκάζοντας τα αιτήματα για τις επιδοτήσεις, τις αποζημιώσεις, τη μείωση του κόστους παραγωγής, τον έλεγχο των τιμών ζωοτροφών,  εφοδίων, καυσίμων  και της δράσης των καρτέλ στα τρόφιμα.   Όμως όσο κι αν φαίνεται ότι η ηγεσία του ΑΚ αναφέρεται στα πραγματικά αδιέξοδα του αγροτικού κόσμου και εκφέρει έναν  «αγωνιστικό» λόγο, στην πραγματικότητα  αναπαράγει αφενός τον ηγεμονικό λόγο του καπιταλισμού, όπου όλα μετριούνται  σε κόστη-οφέλη, κέρδη –ζημίες, κι αφετέρου συντηρεί τις σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες του περασμένου αιώνα....

  Μια απάντηση στον Αλ. Παπαναστασίου Θα αρκούσε και μόνο η μικρούλα πρόταση προς το τέλος του άρθρου [Ηλεκτροδοτήσεις, πυλώνες και τοπικές εξεγέρσεις, 16/8/24] του κ. Αλ. Παπαναστασίου στο protagon για να καταλάβει ο καθένας/η καθεμία τα κίνητρα και τον σκοπό της αρθρογραφίας του. Λέει: «Με το κλίμα που υπάρχει, οι πυλώνες θα μπουν με την προστασία των ΜΑΤ». Η πρόταση αυτή θα ήταν αρκετή για να προκαλέσει την οργή μας. Θα μπορούσαμε να δηλώνουμε εξοργισμένοι/νες. Αλλά δεν είμαστε. Δεν είμαστε γιατί δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη για την κατεύθυνση του ελληνικού κράτους τις τελευταίες δεκαετίες, που μέσα από σταθερούς μετασχηματισμούς, πετάει το ένα μετά το άλλο τα πέπλα της αχαμνής τηλεοπτικής/θεατρικής δημοκρατίας για να μετατραπεί σ’ ένα κράτος ολιγαρχικό . Καταλαβαίνουμε, επίσης, όχι γιατί είμαστε έξυπνοι/ες, αλλά γιατί ο ίδιος το ομολογεί, ποιανού συμφέροντα εξυπηρετεί το εν λόγω έργο της μεγάλης διασύνδεσης, Χανιά –Δαμάστα (Ηράκλειο). Παρ’όλα αυτά θα πιάσουμε το άρθρο απ...

  Διαχρονικά οι ανθρώπινες κοινωνίες βρίσκουν ένα θύμα και του φορτώνουν όλο το κακό και το άδικο που δεν μπορούν ν’αντέξουν και σε πολλές περιπτώσεις που οι ίδιες έχουν προκαλέσει. Είναι ο γνωστός μηχανισμός του εξιλαστήριου θύματος. Έτσι έγινε και στην περίπτωση του ευκαλύπτου που δέσποζε για δεκάδες χρόνια στη στροφή του Βάμου προς Κάινα. Εξάλλου, η φύση αποτελούσε για τον «πολιτισμένο» δυτικό άνθρωπο, πάντα τον μεγάλο «εχθρό» που ἐπρεπε να ελεγχθεί, να δαμαστεί, να εξημερωθεί. Αναρίθμητοι είναι οι τρόποι και τα μέσα επιβολής που επινόησε. Ει δυνατόν τα δέντρα να γίνουν «μαϊντανοί», τα ποτάμια συντριβανάκια, τα ζώα κρεατοπαραγωγικές μηχανές… Όλα υποταγμένα στο ντεκόρ της κυριαρχίας του. Εφαρμόστηκε, λοιπόν, κι εδώ όλη η προσκρούστεια αρρενωπότητα. Ο πολιτισμός που ενσαρκώνει ο λευκός, επιτυχημένος άντρας, αυτός που επιβάλλεται στον ανίσχυρο, αυτός που είναι αποτελεσματικός προς όφελός του, υπέδειξε τον «ένοχο». Ένοχος για το φρικτό τροχαίο στο οποίο έχασε τη ζωή του άλλος ένας ά...

 Στο σημερινό κείμενο θα συνεχίσουμε τον προβληματισμό της προηγούμενης ανάρτησης.  Είχαμε καταλήξει στο σωστό, κατά τη γνώμη μου, ερώτημα που πρέπει να τεθεί κάνοντας την στροφή από την υποτιθέμενη αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος προς το ενδεχόμενο να μην αποτυγχάνει το σύστημα αλλά ο εκπαιδευτικός. Βέβαια, μια τέτοια στροφή θίγει το αίσθημα αξιοσύνης των εκπαιδευτικών και κινητοποιεί την ευθιξία τους, αλλά  θεωρώ αυτήν ένα αμυντικό/αντιδραστικό αντανακλαστικό, προκειμένου να μην φτάσουμε σε βαθύτερες συνειδητοποιήσεις.  Ο προβληματισμός μου ήταν ότι το σύστημα ως τέτοιο δεν μπορεί να αποτυγχάνει, μπορεί να διορθώνεται, να μεταρρυθμίζεται, να προσαρμόζεται και να αλλάζει μέσα στα χρόνια, αλλά όχι να αποτυγχάνει. Η αποτυχία είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης δραστηριότητας και όχι των απρόσωπων συστημάτων και όταν την συναντάμε πρέπει σ'αυτούς (τους ανθρώπους) να την αποδίδουμε κι όχι σε κάτι που υπερίπταται αυτών και κυριαρχεί πάνω τους. Στην περίπτωση του εκ...

 Διάβασα αυτές τις ημέρες κάμποσες αναλύσεις που, με την ευκαιρία των αποκαρδιωτικών αποτελεσμάτων των Πανελληνίων εξετάσεων, έθεταν και προσπαθούσαν να απαντήσουν το ερώτημα : Γιατί αποτυγχάνει το εκπαιδευτικό σύστημα;  Επιτρέψτε μου να δηλώσω εξ αρχής ότι το ερώτημα είναι εντελώς λάθος, είναι όμως βολικό, οπότε αν βολεύεστε, εξακολουθήστε να το θέτετε και να προσπαθείτε να το απαντήσετε. Ίσως κάτι να καταφέρετε... κάποια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ίσως!  Γιατί είναι εντελώς λάθος το ερώτημα; Διότι κανένα "σύστημα" δεν αποτυγχάνει ποτέ. Εάν αποτυγχάνει παύει αυτομάτως να είναι σύστημα και γίνεται ο "γάμος του Καραγκιόζη". Σύστημα και επιτυχία είναι δύο έννοιες που πάνε μαζί. Τα συστήματα πετυχαίνουν πάντα τους στόχους τους, γιατί οι στόχοι τους, εμφανείς ή αφανείς, είναι καλά μπλεγμένοι στα γρανάζια τους, στις περιελίξεις τους και στα λάδια που τρέχουν εντός τους. Το εκπαιδευτικό σύστημα για παράδειγμα, στις δεκαετίες  του 30, 40, 50, 60 ήθελε να παραγάγει εθνικόφρο...

 Η πτώση των βάσεων των φιλοσοφικών / ανθρωπιστικών σχολών έγινε, άλλη μια φορά,  αφορμή   για κλάψα για το κατάντημα της εκπαιδευτικής πολιτικής αλλά και συνολικά του πολιτικού πολιτισμού μας που έπαψε να εκτιμά τις ανώτερες αξίες του πνεύματος και του ανθρωπισμού.  Θεωρώ αυτό το "ενδιαφέρον" ρηχό, υποκριτικό και παραπλανητικό, για ένα φαινόμενο το οποίο είναι πλήρως εξηγήσιμο και αναμενόμενο. Στα χρόνια που θα έρθουν οι λεγόμενες "βάσεις" θα πέσουν ακόμη περισσότερο, τα συναφή τμήματα των Πανεπιστημίων θα υπολειτουργούν, θα μαραζώνουν και κάποια από αυτά θα κλείσουν, τα αμφιθέατρα θα αδειάζουν, οι φοιτητές σ'αυτά θα είναι ένα σπάνιο είδος, όπως αυτά τα απειλούμενα είδη του ζωικού βασιλείου (φώκιες, χελώνες, αετοί και τα παρόμοια).  Όμως όλα αυτά δεν αποτελούν αιτίες για θλίψη και κατήφεια. Το αντίθετο θα έλεγα, θα πρέπει να είμαστε (εμείς των ανθρωπιστικών) χαρούμενοι : Είναι η πιο χειροπιαστή και λαμπρή απόδειξη του ότι τα αντικείμενα που θεραπεύονται στ...

 Το γεγονός είναι πραγματικό, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό. Η δημοσιογράφος  ξεκίνησε την ραδιοφωνική της εκπομπή, (άκουγα στο αυτοκίνητο) λέγοντας πόσο ευχάριστα εξεπλάγην όταν ο υπάλληλος του βενζινάδικου στο οποίο σταμάτησε για να βάλει βενζίνη, της έδωσε ΔΩΡΕΑΝ (έχει σημασία αυτό) ένα πλαστικό μπουκαλάκι παγωμένο νερό και μάλιστα ΧΑΜΟΓΕΛΩΝΤΑΣ (εδώ είναι το σημαντικό) και ολοκλήρωνε την ανάλυση της εμπειρίας της συμπεραίνοντας πόσο πιο πολιτισμένα θα ζούσαμε εάν όλοι χαμογελούσαμε καθημερινά, σε όλους, γνωστούς και αγνώστους, δίνοντας και παίρνοντας πράγματα, δείχνοντας έτσι την καλή μας διάθεση.  Είναι, λοιπόν, τόσο σημαντικό αυτό το χαμόγελο; Βεβαίως και είναι! όχι γιατί ως χαμόγελο είναι εκδήλωση μιας καλής, υγιούς, φιλικής ψυχικής κατάστασης, όπως αφελώς λαμβάνει η δημοσιογράφος, αλλά διότι είναι ο θρίαμβος, η επιβεβαίωση του marketing. Τι είναι όμως το  marketing;  Απαντώ αμέσως : Marketing είναι η μεθοδική, επιστημονικά ελεγχόμενη χειραγώγηση προκειμένο...

  Βλέποντας αυτές τις δύο φωτογραφίες, τα ερωτήματα που τέθηκαν στον δημόσιο διάλογο (άλλος ένας ευφημισμός του κατευθυνόμενου μονολόγου)   ήταν : 1. εάν αυτό που βλέπουμε είναι νόμιμο, δηλ. αν τηρείται η κείμενη νομοθεσία (πολεοδομική, λιμενική, εργατική και ό,τι άλλο) και 2. εάν αυτό που βλέπουμε γίνεται με την συγκατάθεση του εργαζόμενου (του σερβιτόρου).  Και στα δύο αυτά ερωτήματα η απάντηση ήταν καταφατική.  Η επιχείρηση τηρεί όλες τις διατάξεις, βεβαίωσε ο υπουργός Άδωνις, ο οποίος επιδεικνύοντας ταχύτατα αντανακλαστικά και ζήλο διέταξε, όπως είπε,  να γίνουν αμέσως όλοι οι έλεγχοι (άξιος ο μισθός του!) και ο εργαζόμενος με την θέλησή του, δίχως καμία εργοδοτική πίεση, θαλασσοδρομεί για να βγάλει ένα,  πλέον του "καλού" μισθού του, "καλό" φιλοδώρημα . Εξάλλου  πόσα και πόσα άλλα δεν κάνουν οι άνθρωποι τη σήμερον ημέρα για να  βγάλουν τον "επιούσιον";  Όμως εάν, παρόλα αυτά,  νιώθουμε ότι κάτι μας ενοχλεί, κάτι μας φαίνεται πα...

 Δεν θα το επιδιώξω, αλλά θα εκμεταλλευτώ αυτή τη καταπληκτική συγκυρία : ώρα απογευματινή, μάθημα σε σπίτι, σε κεντρική πλατεία, σε κεντρικό χωριό, από κάτω τα καφενεία και είχα εντοπίσει καθώς πήγαινα ασυνήθιστες κινήσεις, μια αναταραχή και μια κυρία, άγνωστη σε μένα,  με χρώμα μαλλιών σε ώριμη μελιτζάνα να περιφέρεται μαζί με μια φίλη της που δεν είχε τίποτε το αξιοσημείωτο. Εγώ πρόσεξα την μελιτζανί.  Το μάθημα κυλούσε ανάμεσα σε απογοητεύσεις και προσπάθειες, οι ήχοι  της πλατείας γνωστοί και γι αυτό ανήκουστοι  έφταναν αλλά και δεν έφταναν σ'αυτιά μου, ίσως αν πρόσεχα έξω να έφταναν, αλλά εγώ πρόσεχα μέσα.  Οι ήχοι αλλάζουν. Ξέρω την αλλαγή των μικροφωνικών στις μικρές πλατείες των χωριών.  Τέλος μαθήματος. Η προεκλογική συγκέντρωση στα μισά. Έμεινα να ακούσω κι εγώ. Παράγγειλα όπως κάνω πάντα μια τσικουδιά και τι ανανέωση προσώπων, κινήσεων, χρωμάτων. Ίδιες ιδέες ή καλύτερα καμία ιδέα... χωρίς ιδέες. Το απόγευμα όμως δεν έχασε σε τίποτα την ομορ...

 Ένα άλογο ανέβαινε τη γέφυρα Σκυφτό σχεδόν συντετριμμένο διόλου περήφανο δεν ήτανε το άλογο κι αν είχε ξεφύγει κάπως από τα δεσμά του δεν κάλπαζε όπως τ' άλογα,   προχώραγε αργά κι έσερνε το σχοινί του. Μαύρο ήταν, μαύρο θαμπό, σκόνη από μαύρο άχυρο το τύλιγε και πήγαινε μονάχο Η ουρά  κοντή, κάποιος την είχε κόψει (γιατί να κόψουν την ουρά ενός αλόγου;)  και το κεφάλι του μου φάνηκε παράξενο, μπαλώματα γεμάτο. Δίπλα και κάτω περνούσανε τ' αυτοκίνητα κι άνθρωποι, βουή η εθνική οδός Ίσως ήταν το ίδιο βασανισμένο άλογο που έκανε κάποτε έναν σοφό άνθρωπο να χάσει το μυαλό του.   Ατάραχο κι αταίριαστο,  είδα εχθές έν'  άλογο  που ανέβαινε την γέφυρα μονάχο. 

  Δεν νομίζω ότι υπάρχει αντίρρηση ότι η αμφισβήτηση είναι η "αχίλλειος πτέρνα" κάθε κοινωνίας. Όσοι και όσες τόλμησαν να βάλουν μικρές ή μεγάλες βόμβες αμφισβήτησης στο οικοδόμημα κάθε κοινωνικής κατάστασης - πραγματικότητας, κακόπαθαν (λοιδωρήθηκαν, δικάστηκαν, κάηκαν, αποκεφαλίστηκαν). Και είναι παραπάνω από βέβαιο ότι κάθε σύστημα είναι υποχρεωμένο συνεχώς και με διάφορους τρόπους να προστατεύει τον εαυτό του από κάθε μικρή ή μεγάλη αμφισβήτηση. Την ευγενή όσο και αναγκαία αυτή δραστηριότητα αναλαμβάνουν διάφοροι σε κάθε ιστορική περίοδο. Στην σύγχρονη περίοδο που μας απασχολεί δικαιωματικά αναλαμβάνουν τα Μέσα. Τα Μέσα με την ακατάπαυστη ενημέρωση και φλυαρία τους δεν κάνουν άλλο τι παρά να ξεριζώνουν κάθε μικρό σπόρο αμφισβήτησης, κάθε ερωτηματικό που μπορεί να φυτευτεί στο μυαλό κάποιου. Ακόμα περισσότερο φυτεύουν τα ίδια τα Μέσα τσούφιους σπόρους αμφισβήτησης, σπόρους ευνουχισμένους, οπότε η δουλειά γίνεται πιο εύκολη, εκ του ασφαλούς και κρατώντας τα προσχήματα της ...

  Ποιος φταίει; ή Τι φταίει;  Αρχέγονο ερώτημα του ανθρώπου. Φταίει πάνω απ' όλα το κρασί , είναι η ποιητική απάντηση  του  Βάρναλη... Από την απάντηση, την όποια απάντηση, εξαρτάται όχι μόνο η βιολογική μας επιβίωση, αλλά και η ψυχική μας ισορροπία, η αίσθηση δικαιοσύνης που διέπει τις κοινωνίες μας και ηθική τάξη του σύμπαντος κόσμου. Αλίμονο εάν δεν θέταμε αυτό το ερώτημα το οποίο εγείρεται αμέσως μετά από κάθε κακό, κάθε διατάραξη της ομαλότητας, του προγραμματισμού, του κανονικού. Αμέσως μόλις δοθεί μια απάντηση (επαναλαμβάνω: η όποια απάντηση) φαίνεται σαν να τακτοποιείται κάτι, σαν η απάντηση να λειτουργεί εξηγητικά, να μετριάζει τον τρόμο που νιώθουμε μπροστά στο ανεξήγητο. Α! ήταν λάθος του σταθμάρχη... έτσι εξηγείται. Εντάξει, λοιπόν, ας δικάσουμε τον σταθμάρχη, ας καταδικάσουμε τον σταθμάρχη, ας εκπαιδεύσουμε τον σταθμάρχη, ας αντικαταστήσουμε τον σταθμάρχη και τους σταθμάρχες  απάντων των σιδηροδρομικών σταθμών, όπου γης... με τι; Με τι να τους αντικ...