[ παράκοσμος_ ]

  ΝΙΚΟΣ - ΓΑΒΡΙΗΛ ΠΕΝΤΖΙΚΗΣ (1908 - 1993)   Ἡ  μοναξι ὰ μ ὲ πλακώνει. Α ἰ σθάνομαι ὃ τι ἔ χω ἀ πομακρυνθε ῖ κι ἀ ποξενωθε ῖ . Χάνω πατέρα, μητέρα, ἀ δελφό, συγγενε ῖ ς, φίλους. Κάθε φροντίδα στοργ ῆ ς κα ὶ φίλτρου ἀ π ὸ μέσα μου ἀ φαιρε ῖ ται. Ὅ λοι ε ἶ ναι μακριά μου μ ὲ το ὺ ς καημούς τους πο ὺ ἀ πέβαλα. Το ὺ ς προσπέρασα κα ὶ το ὺ ς ἄ φησα. Ε ἶ μαι μονάχος χωρ ὶ ς δεσμ ὸ μ ὲ τίποτα, δ ὲ ν μπορ ῶ ν ὰ πλησιάσω κανέναν, ν’ ἀ γγίξω κανέναν. Τ ὰ χέρια μου ε ἶ ναι παράλυτα. Βλέπω τ ὴ ν κακία πο ὺ μ’ ἔ χει πλημμυρίσει. Κατάντησε ἡ ἐ γωιστική μου ὑ πόσταση ἀ νάξια, ἀ νίσχυρη κα ὶ ἐ λεεινή. Δ ὲ ν ξέρω ποι ὸ δρόμο ν’ ἀ κ ολουθήσω. Δεν ξέρω ποι ὰ σκάλα ν’ ἀ νέβω. Συναισθάνομαι τ ὴ ν ἔ ννοια τ ῆ ς ἁ μαρτίας, πο ὺ τόσο τ ὴ ν κορόιδεψα, ὡ ς προσβολ ὴ ἀ πέναντι στ ὸ ν ἑ αυτό μου. Ἀ πέναντι στ ὸ ἀ θάνατο μέγεθός μου πο ὺ ἀ ντιπροσωπεύω. Θέλω ν ὰ στραφ ῶ πρ ὸ ς τ ὰ χριστιανικ ὰ κείμενα τ ὰ περιφρονημένα. Διαβάζω τ ὸ ἐ ξομολογητάριο, το ὺ ...