[ παράκοσμος_ ]

Τ' όνομά σου μου `φερνε το σφύριγμα του αγέρα τ' όνομά σου κι έτρεμε η ψυχή Ετοιμάσου μου `λεγε η καρδιά, μα κάθε μέρα στην υγειά σου μ' έπινε η βροχή Τρυφερά τις νύχτες την αγάπη μου φωνάζεις τρυφερά σε γύρευα κι εγώ Το πρωί τριαντάφυλλο του κήπου μου φαντάζεις το πρωί, τ' αγκάθι σου είναι εδώ. Μα αν δε σε βρω, να μην ξεχνάς ότι σταυρώνεις το προσκυνάς. Τ' άγγιγμά σου χάραζε το σώμα μου απ' τη μνήμη πρώτα η πίστη κι ύστερα διωγμοί Κάποιος άλλος φόραγε και μ' έκανε συντρίμμι τ' άρωμά σου κι έφυγα χλωμή. Τρυφερά τις νύχτες την αγάπη μου φωνάζεις τρυφερά σε γύρευα κι εγώ Το πρωί τριαντάφυλλο του κήπου μου φαντάζεις το πρωί, τ' αγκάθι σου είναι εδώ. Μα αν δε σε βρω, να μην ξεχνάς ότι σταυρώνεις το προσκυνάς. Μα αν δε σε βρω μην το λησμονάς ότι σταυρώνεις να το προσκυνάς. Μουσική : Μάνος Χατζηδάκις Στίχοι : Λίνα Νικολακοπούλου Ερμηνεία : Δήμητρα Γαλάνη  

Τ ην καθορισμένη ώρα -κάποια ώρα που εγώ δεν γνωρίζω, ώρα Λονδίνου, κάποια ώρα που εγώ κοιμόμουν- οι σεκιουριτάδες ανοίξανε τις πόρτες του λονδρέζικου Πολυ-πολυκαταστήματος.  Οι πρώτοι 5 - 6 μπήκαν όρθιοι μ' ένα μεγάλο  άσπρο χαμόγελο στα χείλη τους.  Οι άλλοι σπρώχθηκαν σα να τους έπληξε ένα ωστικό κύμα από πίσω, οι επόμενοι κάνανε δύο-τρία  βήματα, χάσανε την ισορροπία τους και πέσανε, το πλήθος κατίσχυσε με την ορμή του και πέρασε από πάνω τους. Οι πεσμένοι τσαλαπατήθηκαν, στριμώχθηκαν ανάμεσα σε τζαμαρίες και μεταλλικές μπάρες. Μετά απ' αυτούς, οι πολλοί μπαίνανε σχεδόν στα τέσσερα, παραπατώντας. Πλημμύρισαν οι διάδρομοι και οι σκάλες. Τα συστήματα ασφαλείας κατέγραφαν. Οι κάμερες τραβούσαν πλάνα. Το Σίτυ ξυπνούσε.  Ξυπνούσε μια  χριστουγεννιάτικη, λαμπιονισμένη, αφιονισμένη, γιορτινή  ημέρα. Χιλιάδες φωτάκια,  γιρλάντες κυκλώνουν τα πάντα, τραγούδια στα ηχεία του καταστήματος, τα εμπορευμάτα σε προσφορές κι εκπτώσεις. Ο πρώτος ά...

 Βαριά απόψε η νύχτα στο Μεγάλο Κάστρο. Σηκώθηκε ένας άνεμος ζεστός,  ογρός, φουσκοδεντρίτης. Ξεκινούσε απ' την Αραπιά,  σβάρνιζε τον κάμπο της Μεσσαράς, καβαλίκευε τα καστρινά μουράλια και έπεφτε πάνω στις γυναίκες σαν άντρας και πάνω στους άντρες σα γυναίκα. Κι ο καπετάν Μιχάλης περίμενε άγρυπνος να ξημερώσει. (κείμενο : Νίκος Καζαντζάκης , μουσική : Μ. Χατζιδάκις , 1η εκτέλεση: Γ. Ρωμανός, πολύ καλή επίσης εκτέλεση από την Φλέρυ Νταντωνάκη , από το εξαιρετικό άλμπουμ του Μ.Χατζιδάκι "Καπετάν Μιχάλης" - 1966 )  Το τραγούδι αυτό ήρθε στο μυαλό μου, λες κι αναδύθηκε κάτι που κρατιόταν πιεσμένο κάτω από την επιφάνεια του νερού και μια στιγμή ελευθερώθηκε.  Είχα πολύ καιρό να το σκεφτώ ή να το ακούσω κάπου, μπορεί και χρόνια.... αγαπημένο της εφηβείας και της νιότης μου. Και ήρθε ολόκληρο : μουσική, λόγια, ηχόχρωμα, συγκίνηση. Ολόκληρο σαν σώμα ανθρώπου.  Αναδύθηκε σα να ξύπνησε.  Ξύπνησε απόγευμα απ' την ορμή της βροχής, ...

Εργο : Οδ. Ελύτης Ο άνθρωπος, αντίθετα απ' ότι πιστεύεται, είναι ένα φτερωτό ον. Όλοι ανεξαιρέτως γεννιόμαστε με φτερά. Με βάση όμως τους νόμους που διέπουν την εξέλιξη του είδους, εκεί στον πρώτο χρόνο της ζωής, τα φτερά αρχίζουν να μαδάνε και να αδυνατίζουν. Είναι η περίοδος εκείνη που μαθαίνουμε να περπατάμε. Όσο πιο καλά και σταθερά περπατάμε τόσο τα φτερά μας πέφτουν. Όλοι γύρω μας είναι πολύ χαρούμενοι  για την εξέλιξη αυτή και νιώθουν υποχρεωμένοι να την ενθαρρύνουν με κάθε τρόπο. Όμως επειδή,  ο άνθρωπος είναι ένα παρά -τη- φύσει φτερωτό ον, τα φτερά αδιαφορώντας παντελώς για τους νόμους της εξέλιξης καθώς και για την ευχαρίστηση των μεγαλυτέρων, εξακολουθούν να θέλουν να φυτρώσουν. Τότε, μόλις το νιούτσικο φτεράκι πάει να σκάσει μύτη πάνω στην μικρή πλάτη του παιδιού, αρχίζουν οι μεγάλοι να τρίβουν με μανία το σημείο, το τρίβουν με γυαλόχαρτα και με τρίφτες της κουζίνας ή άλλοι το ζώνουν ολόγυρα σφιχτά με γάζες εμποτισμένες σε οινόπνευμα και σε φορ...

Μπερδεύτηκα μια μέσα στο φεγγάρι και μια στην ηδονή Μια μες το θάνατο και μιά μες τη ζωή.  Μα κάρφωσα τα μάτια μου στου φεγγαριού τις ρίζες  Κι έχουνε τα παντέρημα παντοτινά χαθεί. Μπερδεύτηκα κι αυτό κανείς δεν μου το συγχωρεί.                                        (Χωρίον ο Πόθος 1977) Ποίηση: Μίνως Αργυράκης Ερμηνεία: Ευτύχιος Χατζηττοφής Σχόλιο :  Ευλογημένος ο μπερδεμένος! Αυτός που ένιωσε ως τα μύχια της ύπαρξής του το Μέγα Μπέρδεμα.  Αυτός που τρέκλισε μιά μέσα στο φεγγάρι, ήτοι  στην απόλυτη μοναξιά και στην μακάρια ησυχία του, και μιά μέσα στην λάγνα ηδονή,  ήτοι στο συγχρωτισμό με τους ανθρώπους.   Μια μέσα στη ζωή και μιά μέσα στο θάνατο, μιά μέσα στο εγώ και μιά μέσα στο εσύ, μιά μέσα στο καλό και μια μέσα στ...

Σχόλιο :  Αν ένας  άνθρωπος, ή κι αυτό ακόμα, που λέμε λαϊκή συνείδηση -εάν υποθέσουμε ότι κάπου και με κάποιον τρόπο, σφυρηλατείται αυτή ως συνείδηση- δεν έχει σημασία,  μπορεί να αναγνωρίσει στο έργο αυτό, στον "Μεγάλο Ερωτικό " του Μάνου Χατζιδάκι, κάτι από το Είναι του, τότε με βεβαιότητα, αυτός είναι μια άρτια, μια ολοκληρωμένη -στη ψυχή και στο σώμα, δεν έχει σημασία- ύπαρξη. Στο έργο αυτό ο Μάνος Χατζιδάκις, εν ολίγοις, μας άφησε τα γράδα , ένα μέτρο τέλος πάντων, στον αιώνα της ομοιομορφίας και του απόλυτου τίποτα, για μπορούμε να μετρούμε την συμπύκνωση της  ψυχής μας, τους βαθμούς της και την πορεία της, να βρίσκουμε τον προσανατολισμό μας και να αναλογιζόμαστε την μεγάλη απόσταση που μας χωρίζει από την μόνη πραγματική πραγματικότητα του ανθρώπινου. Αυτού που κείται ανάμεσα στον Έρωτα και στον Θάνατο.  Μια μεγάλη περιεκτική, ελληνική γραφή, ένα βαρίδι προορισμένο να δείχνει στο κέντρο.  Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Ερμηνεία...

"Το πρόσωπο του τέρατος και ο φόβος μήπως το συνηθίσουμε" Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά. (...) Από την ώρα που ο Frankenstein γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται. Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ το μυαλό της κότας. Απ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τί να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί; Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή...

«Κανένα  σύστημα  δεν θα σας υποσχεθεί την ελευθερία σας, δεν υπάρχει τέτοιο σύστημα, σας είπαν ψέματα. Μόνιμα θα διεκδικείτε ολοένα και περισσότερο αυτό που σας αρνούνται βασιζόμενοι στην κούραση σας, με λίγες μόνο εξαιρέσεις. Μα, με τις εξαιρέσεις ο κόσμος προχωρά. Όσοι ανθέξετε θα πάτε ένα βήμα πιο μπροστά». «Έχω το μυαλό μου ελεύθερο, σκέπτομαι. Το ίδιο είπα στους νέους,  να πάψουν να είναι ζώα . Να πάψουν να βλέπουν τα πράγματα μέσα από χρώματα, οι νέοι του ΠΑΣΟΚ πράσινα, οι Κνίτες κόκκινα και οι της ΝΔ γαλάζια. Το βρίσκω ηλίθιο όλο αυτό το πράγμα. Όταν ο νέος γίνεται όργανο μιας παράταξης, οποιασδήποτε παράταξης, ο τόπος αυτός κινδυνεύει». «Αλήθεια λοιπόν, τι εννοούμε σαν λέμε  παιδεία και δημοκρατία ; Την τάξη και την αναξιοπρέπεια; Τις απεχθάνομαι και τις δύο...». «Είναι λάθος να νομίζουμε ότι περιφρουρείται η ελευθερία μας με το να καταδιώκονται άνθρωποι που δε μας νοιάζουν. Θα 'ρθει μια δεδομένη στιγμή που και εμείς δε θα μοιάζου...

Αγάπη μου σε γύρευα σ’ αυγή και σε φεγγάρι και στα ψηλά τα σύννεφα σε γύρευα τυφλός, μα ήρθε ο καιρός, ήρθε η βροχή κι η δροσερή σου χάρη αγάπη μου σε γύρεψα γιατί ήσουν ουρανός. Κι αν ο Θεός που σ’ έπλασε με μιαν ευχή μεγάλη να `χεις αστέρι στα μαλλιά και μια χρυσή καρδιά, στ’ αλώνια ευθύς υψώθηκε το χρυσαφένιο στάρι κι η αγάπη μου μ’ αγάπησε γιατί ήμουν ουρανός. Αγάπη μου πως σ’ έχασα πως η καρδιά μου εστάθη και τα πουλιά σ’ αρπάξανε μες στην πολλή βροχή, ήρθε νοτιάς, ήρθε βοριάς το κύμα να σε πάρει αγάπη μου που μού `φυγες γιατί ήσουν ουρανός.