[ παράκοσμος_ ]

Ενώ όπου υπήρχαν μηχανές τα πράγματα και οι άνθρωποι δούλευαν ρολόι, δηλ. δεν υπήρχαν ουρές, τα κυπελάκια του καφέ γέμιζαν αυτόματα, οι μπάρες άνοιγαν και έκλειναν χωρίς καμία προσπάθεια, οι πόρτες ξεκλείδωναν χωρίς κλειδιά και τόσα άλλα που γίνονταν αυτομάτως, δηλ. με ένα μαγικό τρόπο που έκανε αθέατο τον πραγματικό τρόπο της λειτουργίας των πραγμάτων και των ανθρώπων, έναν τρόπο αντικειμενοποιημένο  που θα τον έλεγα ουσιωδώς πρωτόγονο όσο κι αν θέλει να εμφανίζεται ως η τελευταία λέξη της τεχνολογίας στην καθημερινή ζωή, Αντιθέτως εκεί που δεν υπήρχαν μηχανές και έπρεπε ο έλεγχος ή η εξυπηρέτηση (αλλά κυρίως ο έλεγχος) να γίνει από ανθρώπους, σχηματίζονταν ουρές, μωρά έκλαιγαν στις αίθουσες αναμονής των αεροδρομίων, παχύσαρκοι ίδρωναν, άνθρωποι αγωνίζονταν να εξηγήσουν την απειρότητα των αναγκών και των επιθυμιών τους και να συνεννοηθούν στην πολλαπλότητα των γλωσσών και των συμβολισμών τους, εκεί  υπήρχε  ένα διάχυτο "πασχίζειν", ένα "πασχίζειν" που σήμαινε ...

Παρακολουθώντας ένα Πανεπιστημιακό  Σεμινάριο και διαβάζοντας στη συνέχεια τα σχετικά κείμενα, μου δόθηκε η ευκαιρία να σκεφτώ το θέμα της Επιθυμίας. Η προσέγγισή μου εδώ δεν είναι ακαδημαϊκή. Ίσως στο μέλλον αναφερθώ στο ακαδημαϊκό αντικείμενο που έχει πράγματι μεγάλο ενδιαφέρον και στις σχετικές θεωρίες που διατυπώνονται στην σύγχρονη φιλοσοφική συζήτηση.  Η προσέγγισή μου είναι κυρίως βιωματική, κι αυτό δεν το θεωρώ πρόβλημα, καθόσον η Επιθυμία είναι ότι πιο κοντινό και άμεσα βιωμένο έχει ο καθένας. Ποιος δεν έχει επιθυμήσει; Ποιος δεν έχει παλέψει με τις επιθυμίες του; Ποιος δεν έχει ενδώσει στις επιθυμίες του; Ποιος δεν έχει φανερώσει κάποιες και δεν έχει κρύψει κάποιες άλλες;  Είναι λοιπόν κάτι που γνωρίζουμε από πρώτο χέρι και μπορούμε να μιλήσουμε γι’αυτό οι ίδιοι με την πεποίθηση ότι μιλάμε για κάτι εντελώς κοινό και μοιρασμένο σε όλους μας. Τι είναι λοιπόν η επιθυμία; Πώς θα μας φαινόταν η ιδέα ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να επιθυμήσει κάτι; Ας...

Η ευθύνη είναι το πιο παράδοξο πράγμα που συμβαίνει στους ανθρώπους. Και ίσως είναι το μόνο που πραγματικά μας διαφοροποιεί από τα άλλα είδη με τα οποία έχουμε κοινή καταγωγή. Μας διαφοροποιεί επίσης από τις μηχανές, οι οποίες ως κατασκευάσματα πραγματοποιούν τα υλικά και νοητικά μέρη που ο κατασκευαστής τους προσέδωσε, δεν μπορούν όμως να συνθέσουν τα μέρη αυτά σε μια ενιαία εκδοχή: τα υλικά μέρη (π.χ. τα μεταλλικά) και τα νοητικά (π.χ. η λειτουργία για να...) παραμένουν δύο ξεχωριστά τμήματα. Έτσι,  ένα αυτοκίνητο παραμένει μια ποσότητα μετάλλων, πλαστικών κλπ. ακόμα κι αν η λειτουργία του καταστραφεί μετά από ένα τρακάρισμα, ενώ η νοητική διάταξη, ο λόγος- ένεκα- του οποίου το αυτοκίνητο κατασκευάστηκε, δηλ. η ταχεία μετακίνηση, εξακολουθεί επίσης να υπάρχει ανεξάρτητα από την καταστροφή των υλικών μερών του. Επειδή τα δύο αυτά μέρη παρότι τα συναντάμε αθροισμένα στο πράγμα που λέμε αυτοκίνητο, παραμένουν σε έναν αξεπέραστο διαχωρισμό μεταξύ τους, για το λόγο αυτό, τα αυτοκί...

Θεωρώ το Ζωοφιλικό Κίνημα ως ένα από τα πιο δυναμικά και ελπιδοφόρα κινήματα του καιρού μας. Ίσως είναι το μόνο που μπορεί να :  - αποκαλύψει όψεις του εαυτού μας που δεν θέλουμε να δούμε, - ανακεφαλαιώνει κριτικά τον πολιτισμό της ορθολογικότητας και της αντίληψης υπεροχής που έχουμε για το είδος μας στον κόσμο, -  στέκεται ανάμεσα στην προσωπική στάση - πρόκληση για αλλαγή και στο δημόσιο γίγνεσθαι. Ίσως, γι' αυτό στην χώρα μας συκοφαντείται και λοιδορείται τόσο πολύ, φανερώνοντας τον αξεπέραστο επαρχιωτισμό και τα συμπλέγματα μιας ολόκληρης κοινωνίας, την ίδια στιγμή που  στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο εκφυλίζεται και κινδυνεύει να ταυτιστεί με την ιδιοτροπία της πολυτέλειας και τον ατομικισμό. Δυστυχώς, η ισχυρή πλειοψηφία της Εκκλησίας της Ελλάδας, ενώ έχει όλες τις προϋποθέσεις να αρθρώσει επαρκή και απελευθερωτικό θεολογικό λόγο, λόγο συνοδοιπορίας με το κίνημα αυτό, αποδεικνύεται ανεπαρκής και ταυτίζεται με τα πιο φοβικά και καθυστερημένα τμήματα του λαού τ...

Μπορεί κάποια στιγμή να συμφωνήσουμε στις αιτίες...λογικοί άνθρωπο είμαστε! Λίγο από δω, λίγο από εκεί, πάνω κάτω, με μικρές ή μεγαλύτερες αποκλίσεις... μπορεί και να συμφωνήσουμε. Το πρόβλημα, τότε, μετατίθεται αλλού, δηλ. στο δια ταύτα. .. Εκεί στο δια ταύτα αρχίζουν τα εμπόδια και γίνονται ανυπέρβλητα. Διότι ο καθένας στη θέση του δια ταύτα , βάζει κάτι άλλο εκτός από τον εαυτό του. Κάποιοι βάζουν π.χ. μια κρίσιμη ποσότητα ανθρώπων που αποκτούν την ίδια αντίληψη για τα πράγματα και πορεύονται με βάση αυτή, ας πούμε, μια ταξική αντίληψη ή μια ελευθεριακή ... κάποιοι άλλοι βάζουν την κυβερνητική αποτελεσματικότητα, κάποιοι άλλοι μια παραδεδομένη ισχύουσα κατάσταση, ας πούμε τον φυσικό ανταγωνισμό κ.ο.κ. Το δια ταύτα , τότε, γίνεται το λαγούμι που μέσα του κρυβόμαστε τρεχάτοι. Ακριβώς στο τέλος κάθε συμφωνίας και στην αρχή κάθε  δια ταύτα ανοίγεται ένα λαγούμι, γεμάτος είναι ο κόσμος από τέτοια.... Στα θεμέλια της Ιστορίας ανοίγονται τα λαγούμια... Εκεί κρυβόμαστε από τη...

Υπάρχει ο κίνδυνος λόγω της πληθώρας των λόγων που εκφωνούνται και επειδή ο λόγος εκπίπτει σε ένα θορυβώδες παραλήρημα, κάποιοι μπουχτισμένοι από όλο αυτό το ακατάσχετο λέγειν να σκεφτούν ότι ο λόγος δεν έχει καμιά αξία, ότι είναι μόνο λέξεις που διαδέχεται η μια την άλλη σε μια ακατάπαυστη όσο και ύποπτη ροή. Ότι ο ανθρώπινος λόγος είναι εκ φύσεως σφαλερός και παραπλανητικός και όσο περισσότερο μιλάνε οι άνθρωποι τόσο περισσότερο θα απομακρύνονται από την πραγματικότητα και την αλήθεια που τους αφορά. Με μια πιο ελεύθερη έκφραση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ανθρώπινος λόγος είναι ανθυγιεινός.... Υπάρχει μια αλήθεια σε αυτή την σκέψη. Μια αλήθεια παγιδευτική για όλους. Πράγματι ο λόγος έχει μια αποκτήσει έναν αδιάφορο, καταναλωτικό και ισοδύναμο χαρακτήρα κι αυτό βαραίνει ιδιαίτερα αυτούς που εκ της θέσεώς τους -ας πούμε- μιλάνε με μια αβάσταχτη ελαφρότητα. Ας προσέξουμε όμως ότι, αυτή η εξωφρενική, ακραία όσο και ανθρώπινη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το λέγειν, ίσως να...

Τα αποσιωπητικά... Πολλοί με ρωτούνε γιατί γράφω βάζοντας πολλά αποσιωπητικά; Απαντώ: Γιατί γράφω μιλώντας... που πάει να πει, χορεύοντας. Και όπως στο χορό περιμένεις, κάνεις βηματάκια πίσω - μπρος για να κάνει και ο άλλος τα δικά του, του αφήνεις το χώρο που χρειάζεται για να τοποθετήσει και εκείνος το σώμα και τα πόδια του, έτσι μου φαίνεται ότι αυτή η διαδικασία στο γράψιμο που θέλει να μιλάει... . εκφράζεται μέσα από τα αποσιωπητικά... Τα αποσιωπητικά είναι... βάλε εσύ ότι θέλεις....τράβηξέ το όπως το νιώθεις, όπως σου ταιριάζει. Τα αποσιωπητικά είναι ο χώρος του αναγνώστη και ο χορός του.  

Μια από τις μεγαλύτερες αρετές -ίσως αυτή που συνοψίζει πολλές άλλες- είναι να κατορθώσει κανείς, όταν μιλάει, όταν κινείται, όταν μπαίνει και όταν βγαίνει από ένα χώρο, όταν υπάρχει και όταν δεν υπάρχει, να οικοδομεί τον άλλον άνθρωπο.  Με τούτο εννοώ να τον κάνει να νιώθει όχι μόνο ευπρόσδεκτος, αλλά ότι διαρκώς δημιουργείται ένας εύπλαστος και μεταβαλλόμενος χώρος... ότι υπάρχει χώρος και για αυτόν, τον άλλον... να στήσει κι αυτός την οικοδομή του, το σπίτι της ψυχής και του σώματός του, να βρει πατρίδα... να βρει παράθυρο να μπαίνει ο αέρας που χρειάζεται και πόρτα με δικό της κλειδί...., να βρει τα λόγια και τον τρόπο του... Η απειλή, η ειρωνεία, η παρακολούθηση, η έντονη παρουσία και η έντονη απουσία, η τραχιά γλώσσα και η ακατάπαυστη δραστηριότητα, οι απαιτήσεις και η αδιαφορία... όλα αυτά που μεταχειριζόμαστε, με μεγάλη λογικοφάνεια,  χτίζουν μια οχληρή και άγονη κατάσταση, γεμίζουν τους χώρους και όλοι γινόμαστε απάτριδες και εξόριστοι.... κανείς δεν γνωρίζει κανέ...

Όλο και πιο συχνά οι άνθρωποι θα ξαφνιάζονται... Ίσως το "επαναλαμβανόμενο ξάφνιασμα" να είναι ο μιθριδατισμός του μέλλοντος. Το "ξάφνιασμα" τούτο, θυμίζει κάποιον που κοιμάται ύπνο βαθύ και ξάφνου ένας κρότος τον κάνει και πετάγεται από το κρεβάτι του αλαφιασμένος.... Αμέσως κάποιοι που επιβλέπουν τον ύπνο του, τρέχουν κι αναλαμβάνουν να τον πληροφορήσουν ότι δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο και να ησυχάσει... -Κάποιος αξιωματούχος δήλωσε   i'm shocked. ...  -Η καλή δημοσιογράφος επανέλαβε ότι οι άνθρωποι - πειραματόζωα ήταν ενήλικες, που συμμετείχαν εθελοντικά και μάλιστα έναντι αδράς αμοιβής στο πείραμα των καυσαερίων (κι όχι τίποτα τρόφιμοι φυλακών ή ασθενείς με μειωμένη αντίληψη ή στο τελευταίο στάδιο του AIDS).... α! ήταν και κάτι πίθηκοι... -Ο ανταποκριτής μετέδωσε ότι η δικαιοσύνη κινήθηκε εναντίον των υπευθύνων....  -Η Εταιρία κάλεσε σε απολογία τον επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας....  -Και στο Χόλιγουντ όλοι οι αστέρες ευαισθητοποιήθη...

Αν κάποιο χέρι θεϊκό αφαιρούσε, σαν από θαύμα, το πρόβλημα της κυριαρχίας από την ανθρώπινη Ιστορία, όλες οι ασύλληπτες μικρές και μεγάλες φρικαλεότητες που διαπράττουν οι άνθρωποι απέναντι στον Άλλον κι απέναντι στη Φύση, αδιάκοπα από την αρχή του Χρόνου, αυτές θα πάγωναν και θα απολιθώνονταν.... θα γινόντουσαν ένας προϊστορικός πλανήτης κάπου στο Σύμπαν, θα ήταν ο πλανήτης του Κακού ... Ο Χρόνος θα καταργούταν και ο Θάνατος θα έχανε την εξουσία του πάνω στην Ζωή. Τότε θα καταλαβαίναμε ότι  η Έξοδος από τον Παράδεισο και η απαγόρευση της γνώσης του Καλού και του Κακού, αφορούσε αυτό ακριβώς το πρόβλημα της Κυριαρχίας. Γιατί η κυριαρχία  είναι συνάμα το Καλό και το Κακό, ταυτόχρονα τόσο για τον Κυρίαρχο όσο και για τον Κυριαρχούμενο, έτσι που στα νήματα αυτού του φρικαλέου και αδυσώπητου γαϊτανακιού  της τρέλας να κρέμονται μπερδεμένες οι κραυγές του πόνου και της ηδονής και τα σώματα των ανθρώπων, όσων βασάνισαν και όσων βασανίστηκαν. Όμως κανένα χέρι θεϊκό δεν θα...

Σχολεία, σχολές, φροντιστήρια, σεμινάρια, ταχύρρυθμα, εξ αποστάσεως μαθήματα, άρχισαν.... Η ελληνική οικογένεια διασπαρμένη στους δρόμους.. οι απαιτήσεις της ελεύθερης αγοράς που έχουν βαφτιστεί "απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής" κι ένα πλέγμα παροχής υπηρεσιών αμφιβόλου ποιότητας, απίθανων,  ετερόκλητων και άχρηστων πραγμάτων, μέσα στο οποίο μικροί και μεγάλοι βρίσκονται μπλεγμένοι, προκειμένου να αποκτήσουν κάποιες δεξιότητες.... Γιατί ως γνωστόν τα μεταξωτά βρακιά θέλουν επι-δέξιους κώλους! Η υπερδιέγερση των δεξιοτήτων που βασίζεται σε μια υποδόρια παραδοχή της προϋπάρχουσας αδεξιότητας... Οι κώλοι μας, ο κώλος του καθενός, θεωρείται αδέξιος....πάρτε το απόφαση! Δεν μιλάμε πιά για την δημιουργικότητα του ανθρώπου, που θα αποτελούσε την πηγή κάθε ξαφνιάσματος.... μιλάμε για αποκτημένες δεξιότητες, δηλαδή για πολύ συγκεκριμένα πράγματα που μαθαίνονται μέσα στα αυστηρά πλαίσιά τους, τυλιγμένα με την αχλύ ενός επιστημονικοφανούς ή και χυδαίου εργαλειακού ή και life style λ...

Όσοι επιχείρησαν και κατάφεραν να αλλάξουν τον τρόπο που σκέφτονται την ζωή, τον κόσμο και τον εαυτό τους, ξέρουν καλά πόσο μεγάλη προσπάθεια χρειάζεται και πόσο χρόνο παίρνει η αλλαγή αυτή. Εκ πρώτης όψεως, οι άνθρωποι αυτοί δεν ξεχωρίζουν από το πλήθος των ανθρώπων σε τίποτα,  δεν διακρίνονται στους στίβους των συνήθων διακρίσεων. Ένα μόνο σημείο τους διαφοροποιεί αισθητά από το πλήθος : Δεν μιλάνε πολύ. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μιλάνε πολύ, όχι γιατί δεν έχουν να πουν πράγματα ούτε γιατί δεν έχουν σε υπόληψη τον ανθρώπινο λόγο. Αλλά λάβετε υπόψη σας ότι για να γίνει μια έστω μικρή αλλαγή του νοητικού χρειάζεται η ανακατάταξη του ψυχικού, δηλαδή μια συνολική αναμέτρηση με το παρελθόν, με το παρόν και με τις προσδοκίες του μέλλοντος, χρειάζεται να αναμοχλευτούν οι φόβοι και να συμβούν πολλά΄ για τον λόγο αυτό χρειάζεται μια συγκέντρωση δυνάμεων, μια συσπείρωση του Εγώ, μια απόσυρση από τις θεωρίες και τις ιδεολογίες, μια αποκαθήλωση των ιερών και απαράβατων κανόνων που τρέφονται ...

Για δύο λόγους δεν μ'αρεσει το Facebook. Ο πρώτος : Διότι προσπαθεί με το στανιό να συνάψει σχέσεις μαζί μου. Με αποκαλεί με το όνομά μου. Μου απευθύνεται στον ενικό. Μου στέλνει χαρούλες και φιλάκια Θυμάται τα γενέθλιά μου και μου στέλνει digital τούρτες με κεράκια. Θυμάται τα γενέθλια των παιδιών μου και των παιδικών μου φίλων. Υπολογίζει πόσες φορές χάρηκα, θαύμασα, σχολίασα, θύμωσα, μπήκα και βγήκα από τους τοίχους του. Μου υπενθυμίζει να πάω διακοπές, μου προτείνει πού να πάω, μου φτιάχνει προσωπικά, δικά μου άλμπουμ με τις στιγμές του χρόνου που πέρασε. Αν περάσει αρκετός χρόνος χωρίς να κάνω κάτι μαζί του, μου στέλνει ειδοποιήσεις, σκουντήματα και σα να μου κάνει παράπονα.... Κοντολογίς προσπαθεί να έρθει τόσο κοντά μου, έτσι που εγώ έχοντας γίνει το επίκεντρό του,  να νιώθω μέσα του και αυτό να με έχει περικυκλώσει. Είναι σχέση αυτό; Και βέβαια είναι. Είναι όμως σχέση με το τίποτα. Είναι αυτο-σχέση. Δηλαδή η διαστροφή της σχέσης. Ο δεύτερος: Διότι ωθεί το...

Αγαπητοί αναγνώστες κι αδελφοί, Κάθε φορά που διατυπώνουμε ένα "θα ήθελα να..." εγκαθιστούμε βαθιά μέσα μας, σε πρώτο εσωτερικό επίπεδο, μια σχέση κυριαρχίας. Κι είναι αυτή η σχέση που θα ανοίξει τον δρόμο, θα μας προετοιμάσει για να δεχθούμε  μια σειρά κυριαρχιών που θα ακολουθήσουν και θα έχουν και εξωτερικό χαρακτήρα. Γιατί κάθε φορά που διατυπώνεται αυτή η φράση -ρητά ή άρρητα, δεν έχει και τόσο σημασία- συμβαίνει μέσα μας μια σχάση. Ένα μέρος του εαυτού μας προβάλλεται και ταυτίζεται με ένα μέλλον, κάτι το οποίο δεν ζούμε τώρα, αλλά θα θέλαμε στο μέλλον να το ζήσουμε. Αυτός ο μελλοντικός εαυτός έχει όλα τα χαρακτηριστικά του κυρίαρχου : χειρίζεται άνετα την αμφιλεγόμενη και αδιευκρίνιστη σχέση μας με το "καλό" και το "καλύτερο" και είναι νέος, χωρίς σημάδια και φθορά αφού στέκεται εκτός ιστορικού χρόνου. Βρίσκεται έτσι σε σημείο που είναι αξιολογικά ανώτερο, σε κάποια υψηλότερη βαθμίδα, άρα ταυτίζεται με έναν κυρίαρχο κι από κει ατενίζει τον άλλο ...

Η επιτομή όλων των ευκολιών της εποχής είναι,  ασφαλώς, το Facebook και το Twitter και τα συναφή. Αποτελούν ένα διαρκές, εύκολο, άμεσα διαθέσιμο μέσο παροχέτευσης των στιγμών μας. Κάτι που είδες,  κάτι που σκέφτηκες,  κάτι που σε θύμωσε, κάτι που σου συνέβη.. διάφορα κάτι βρίσκουν μια δίοδο εκτόνωσης... ρίχνεις το κάτι σου στο σωρό των κάτι,  χωρίς δεύτερη σκέψη,  χωρίς συγκρατημό, αυτόματα, με μια ευκολία απερίγραπτη και κυρίως ικανή να σου παρέχει τεράστια, επίσης στιγμιαία απόλαυση. Κατά τον ίδιο τρόπο σωρρεύονται οι στιγμές των άλλων....

Δικαιολογημένα μπορεί κάποιοι αναγνώστες του παράκοσμου να έβγαλαν το συμπέρασμα ότι δεν τα πάω καλά με τις γιορτές, τις επετείους και τις επίσημες ημέρες και εκδηλώσεις....ότι ανήκω στην κατηγορία των ευπαθών ανθρώπων που δεν μπορούν να απολαύσουν τις απλές, μικρές χαρές της ζωής και για τους οποίους κάθε σχολή "θετικής σκέψης" θα είχε να προτείνει 10 εξίσου απλά βήματα,  τα γνωστά φιξάκια, χαράς και ευτυχίας. Όμως, εγώ νιώθω ότι τα πάω πολύ, πάρα πολύ καλά κι ότι απλώς διαφοροποιούμαι σε ένα δυο σημεία.... Να, ας πούμε δεν καταλαβαίνω τι πάει να πει "γιορτινό κλίμα" ή "πνεύμα των εορτών". Έχω μάλιστα την υποψία ότι το εν λόγω κλίμα ή πνεύμα είναι ένα πράγμα που κατασκευάζεται ποικιλοτρόπως, κάπως σα να το φουσκώνουν, όπως εκείνες τις πλαστικές κούκλες που έχουν τα ανατομικά χαρακτηριστικά μιας γυναίκας χωρίς όμως να είναι, και που μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει για να ξεδόσει και μετά να την ξεφουσκώσει, να την διπλώσει και να την φυλάξει στην ειδ...

Όπως κάθε χωριό έχει τον τρελό του, έτσι κάθε πόλη έχει τους χαρακτηριστικούς τύπους της. Θα μπορούσαμε να τους πούμε "γελωτοποιούς" αλλά δεν είναι ένας καλός ορισμός για την περίπτωσή τους. Οι τύποι αυτοί εμφανίζονται σταθερά σε όλες τις εποχές και πρέπει να υπάρχει μια μυστική αναλογία,  που είναι σταθερή αλλά και μεταβαλλόμενη. Δεν ξέρω να σας πω ποιοι παράγοντες παίζουν ρόλο στην ρύθμισή της, αλλά πρέπει να είναι αντιστρόφως ανάλογη της σοβαροφάνειας και της υποληψιμότητας που επικρατούν στην περιοχή. Όσο περισσότερο σοβαροφάνεια και υποληψιμότητα υπάρχουν τόσο λιγότεροι είναι οι τύποι αυτοί. Έτσι εξασφαλίζεται μια καλή αναλογία, στους 100. Γιατί αν υπήρχαν πάρα πολλοί, ας τους πούμε,  "γελωτοποιοί" σε έναν τόπο, όσοι και οι σοβαροφανείς, κανείς πλέον δεν θα γελούσε μαζί τους' κι αν ήταν ελάχιστοι, όσοι πράγματι είναι άξιοι σεβασμού, κάποιοι δεν θα είχαν ποτέ την ευκαιρία να γελάσουν. Καταλήγω να πιστεύω ότι οι πόλεις σαν μεγάλοι οργανισμοί που ε...

Καθημερινά, σχεδόν αδιάκοπα, έρχομαι σε επαφή με πρακτικούς ανθρώπους. Κάθε επαφή μαζί τους είναι μια προδιαγεγραμμένη ήττα μου. Οι ίδιοι φροντίζουν να έχουν καλά ακονισμένα τα όπλα τους, που δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την αποτελεσματικότητά τους. Έχουν την εντύπωση πως η αποτελεσματικότητα είναι κάτι που τους ανήκει και στο οποίο μπορούν να δουν τον εαυτό τους να πραγματώνεται. Πολλές φορές είναι τόσο συνεπαρμένοι απ'αυτήν που και η παραμικρή προτεινόμενη στάση για να σκεφτούν και να εξετάσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις της αποτελεσματικότητας που επιφέρουν στον κόσμο μέσω των πράξεών τους, τους προκαλεί ανησυχία. Εύκολα, εφόσον έχουν μια τέτοια εξοικείωση με την αποτελεσματικότητα, λαμβάνουν την θέση του συμβούλου, έναντι ημών των υπολοίπων που θεωρούμαστε αναποτελεσματικοί ή όχι αρκούντως αποτελεσματικοί. Είναι όμως η αποτελεσματικότητα κάτι που τους ανήκει; κάτι δικό τους; Η αποτελεσματικότητα, δηλαδή το πέρασμα από καταστάσεις ενός τύπου σε καταστάσεις ενός ά...

Όταν μιλάμε για την παρουσία του "κακού" στον κόσμο, θα μπορούμε να επικαλούμαστε την γνωστή πρόσφατη βιντεοσκόπηση με την "πόρσε"... ως ένα μικρο άμεσο και καταφανές παράδειγμα Το μάτι της κάμερας ας είναι το δικό μας μάτι. Η σκηνή είναι αδιάφορη, τίποτα το ανησυχητικό. Ένα σταματημένο αυτοκίνητο, μπροστά σε ένα κτίριο. Αυτό που γίνεται μετά και ωθεί στα όρια την δυνατότητά μας να κατανοούμε τον κόσμο και την υφή του κακού,  είναι κάτι πλέον της υπέρβασης των ορίων της ταχύτητας, πλέον   του είδους του αυτοκινήτου, πλέον των στοιχείων του οδηγού και των δεδομένων της οδηγικής συμπεριφοράς κλπ., αυτό που γίνεται και ξεφεύγει από κάθε καταλογισμό ποινικών, ηθικών ή άλλων ευθυνών, είναι το κακό που βρίσκει σε κατάσταση απόλυτης αθωότητας την μητέρα και το νήπιο τέκνο της.  Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι αθώοι άνθρωποι, θα είχαμε ένα ακόμη θανατηφόρο,  προφανώς, τροχαίο,  αλλά δεν θα είχαμε ενώπιόν μας αυτή την τραγικότητα του αναίτιου χαμού που ωθεί στα άκρα ...

Γιορτες τέλος.... Τα καιρικά φαινόμενα, η ημερήσια τρομο-ενημερωση και η περίφημη πορεία της αξιολόγησης,  είναι το τρίπτυχο των δελτίων των ειδήσεων τις τελευταίες μέρες.... κάτι δηλώσεις Χρυσόγονου και κάτι άλλα ψιλά είναι οι διακοσμητικές ελίτσες και ο μαϊντανός της πρότασης σερβιρίσματος. Το ερώτημα είναι, πώς όλα αυτά συνιστούν μια ενιαία πιατέλα υπό τον τίτλο "ενημέρωση"; Δηλαδή, από πού εκκινεί η ενημέρωση; Ποιό είναι το προυπάρχον της ενημέρωσης επίπεδο; Όλα αυτά που παρουσιαζονται ως γυμνά και ασύνδετα γεγονότα στα δελτία, ως απλώς συμβαίνοντα του αντικειμενικού, διαθέτουν μια κοινή στηρίζουσα βάση. Την στηρίζουσα βάση δεν την προσκομιζουν τα γεγονότα καθ'αυτά, την διαθέτουμε και την προσκομίζουμε εμείς ως υποκείμενα της ενημέρωσης. Το υποκείμενο της ενημέρωσης αυτό που προσκομίζει είναι η επιθυμία του. Μια επιθυμία όχι γνωστικής φύσεως,  να μάθει δηλαδή τι συμβαίνει εκεί έξω στον κόσμο,  αλλά επιθυμία να είναι ο κόσμος κατά έναν ορισμένο τρόπο.  Η...