Δύο αντιθετικές διαδρομές προς την τρέλα συλλαμβάνει με το νου και υλοποιεί με τον γραπτό του λόγο σε δύο διηγήματά του, ο Φ. Ντοστογιέφσκι. Τα διηγήματα περιλαμβάνονται στο βιβλίο Οι σταθμοί της τρέλας (εκδ. ΠΑΡΟΥΣΊΑ, Αθήνα 1998, μετ. Βασ. Δασκαλάκης, σελ. 229). Με την ευκαιρία της αναφοράς μου στο βιβλίο αυτό, θέλω να θυμίσω, στον εαυτό μου και σε άλλους ενδεχομένως, την πάντα διαθέσιμη χαρά του κλασικού αναγνώσματος στην εποχή του παγετώνα που διανύουμε: των εκδοτικών best sellers και της φθοροποιού τριβής ενός γραπτού λόγου που παράγεται ακατάσχετα, και γι αυτό τόσο ρηχά και εφήμερα, στα μέσα μαζικής δικτύωσης. Ίσως κάποτε μπορέσω να γράψω κάτι για την σχέση συγγένειας της λογοτεχνίας-ποίησης με την φιλοσοφία, συγγένεια που προκύπτει από την οντολογία του Ερωτήματος. Δυο άνθρωποι οδηγούνται στην καταστροφική τρέλα και στον θάνατο, όχι εξαιτίας κάποιας ασθένειας νευρολογικής - βιολογικής φύσεως, ούτε εξαιτίας κάποιας...
ιστολόγιο σκέψεων και συναισθημάτων