[ παράκοσμος_ ]

Φαίνεται τόσο απλό, σαν ένα παιχνίδι λέξεων. Αλλάζει ένα μόνο γράμμα και αίφνης η Γάζα από γη θανάτου για χιλιάδες ανθρώπους γίνεται γη παραθερισμού για λίγους πλούσιους. Ο Τραμπ και οι δισεκατομμυριούχοι  φίλοι του οραματίζονται την αυριανή μέρα στην πολύπαθη Παλαιστίνη. Πώς την οραματίζονται; Μα σαν ένα  ομοίωμα του εαυτού τους. Θεωρούν τόσο επιτυχημένο . τον εαυτό τους, αυτοθαυμάζονται και ναρκισσεύονται τόσο πολύ που νομίζουν ότι αποτελούν την τελευταία λέξη της   «φυσικής» εξέλιξης για το ανθρώπινο είδος. Στη θέση των χαμόσπιτων της Γάζας, αυτοί βλέπουν τις πολυτελείς βίλες τους, στη θέση των λασπωμένων δρόμων της, βλέπουν αυτοκινητόδρομους για τα ακριβά αμάξια τους. Βλέπουν πισίνες, κοκτέιλ πάρτι, φώτα, σιλικονούχα μοντέλα, δούλους -ρομπότ… βλέπουν τον κόσμο σαν ένα τηλεοπτικό σκηνικό ή σαν μια παραγωγή της τεχνητής νοημοσύνης, χωρίς καμία ιστορία, κανένα βάθος…  Εξάλλου ένας από τους κύριους στόχους του καπιταλισμού διαχρονικά ήταν η εξάλειψη της ιστορίας αν...

  … εννοούμε το έγκλημα που έγινε μέσα σε μια στιγμή τον Φλεβάρη του 23 κι έστειλε στο θάνατο 57 ανθρώπους … εννοούμε το έγκλημα   που γίνεται διαρκώς , εντατικά και επαναλαμβανόμενα    σε βάρος της νέας γενιάς …   εννοούμε όλα εκείνα τα παιδιά που ισοπεδώνονται καθημερινά κάνοντας ντιλίβερι ή δουλεύοντας στις γαλέρες του μαζικού τουρισμού.και της κατανάλωσης. …εννοούμε όλα εκείνα τα παιδιά που δεν ονειρεύονται πια γιατί ξέρουν ότι τα όνειρά τους δεν έχουν οξυγόνο και είναι νεκρά πριν καν γεννηθούν. … εννοούμε αθλιότητα,   φτώχεια,   μετανάστευση,    βία και  καταστολή. …εννοούμε όλα εκείνα τα μυαλά που πνίγονται στη βαρεμάρα και την υποκρισία κι όμως υπομένουν μέσα στις φυλακές του εκπαιδευτικού συστήματος. ...εννοούμε να παίρνεις ψυχοφάρμακα για να βγάλεις την ημέρα. … εννοούμε την ‘ κονόμα.   …εννοούμε τη συγκάλυψη, το κουκούλωμα, το κοινωνικό λούστρο  για να την γλυτώνουν οι «υπεύθυνοι», οι ηγήτορες, ο...

 Δεν θα το επιδιώξω, αλλά θα εκμεταλλευτώ αυτή τη καταπληκτική συγκυρία : ώρα απογευματινή, μάθημα σε σπίτι, σε κεντρική πλατεία, σε κεντρικό χωριό, από κάτω τα καφενεία και είχα εντοπίσει καθώς πήγαινα ασυνήθιστες κινήσεις, μια αναταραχή και μια κυρία, άγνωστη σε μένα,  με χρώμα μαλλιών σε ώριμη μελιτζάνα να περιφέρεται μαζί με μια φίλη της που δεν είχε τίποτε το αξιοσημείωτο. Εγώ πρόσεξα την μελιτζανί.  Το μάθημα κυλούσε ανάμεσα σε απογοητεύσεις και προσπάθειες, οι ήχοι  της πλατείας γνωστοί και γι αυτό ανήκουστοι  έφταναν αλλά και δεν έφταναν σ'αυτιά μου, ίσως αν πρόσεχα έξω να έφταναν, αλλά εγώ πρόσεχα μέσα.  Οι ήχοι αλλάζουν. Ξέρω την αλλαγή των μικροφωνικών στις μικρές πλατείες των χωριών.  Τέλος μαθήματος. Η προεκλογική συγκέντρωση στα μισά. Έμεινα να ακούσω κι εγώ. Παράγγειλα όπως κάνω πάντα μια τσικουδιά και τι ανανέωση προσώπων, κινήσεων, χρωμάτων. Ίδιες ιδέες ή καλύτερα καμία ιδέα... χωρίς ιδέες. Το απόγευμα όμως δεν έχασε σε τίποτα την ομορ...

 Ξέρω έναν άνθρωπο που πέθανε  σε κανονική ηλικία για να πεθάνει κανείς στην ηλικία εκείνη που αναζητάς την Μάνα σου. 

  ...τώρα ήταν παντού, όπου γυρνούσε το μάτι, τον έβλεπε να μπαίνει από την πόρτα της κουζίνας, έπειτα να σκύβει να διορθώσει κάτι στην χαλασμένη βρύση, να κάθεται στο τραπέζι, να ανεβαίνει τις σκάλες, να φτιάχνει καφέ, να ψάχνει τα τσιγάρα του, να μιλάει, να αγανακτεί, να θυμώνει, να σωπαίνει, να της βγάζει με τα μάτια του το λεπτό ρούχο που φορούσε... Θεέ μου, πώς ήταν τόσο αφελής!  εκεί που νόμιζε ότι είχε από χρόνια μετακομίσει και είχε πάρει τα πράγματά του και είχε φύγει... τώρα τα έβλεπε παντού, τα πουκάμισα κρεμασμένα στη ντουλάπα, δίπλα στα δικά της φορέματα, τα ξυριστικά του πάνω στο τζαμάκι του νιπτήρα και ο καθρέπτης θολός ακόμα από το ζεστό πρωινό μπάνιο και το σαπούνι υγρό και  το κουτάκι με τα κατσαβίδια και τις βίδες και το τρυπάνι του εκεί που πάντα τα φύλαγε σε ένα αποθηκάκι κάτω από τη σκάλα, δίπλα στα παπούτσια του και στον καναπέ ήταν το βούλιαγμα από το σώμα του και το σώμα του είναι ακόμα στο κρεβάτι τους και το κρεβάτι τους ήταν ακίνητο στη μέση το...

 Έχω καιρό να γράψω, όχι μόνο σε αυτό το μπλοκ, αλλά και γενικά. Δεν γράφω πια.  Ίσως και να μην μιλάω πια.  Λένε πως υπάρχει μια περίοδος στην ζωή αυτών που γράφουν (με την ευρεία έννοια του γραψίματος) που σταματούν να γράφουν οτιδήποτε. Μάλιστα δίνονται διάφορες εξηγήσεις γι' αυτό το φαινόμενο. Εγώ θα ονόμαζα αυτή την περίοδο "θολό καιρό". Ναι, υπάρχει ένας καιρός, ένα χρονικό διάστημα όπου όλα είναι θολά, τίποτα δεν ξεκαθαρίζει, ούτε αυτό το καθάριο, ηρωικό μίσος, ούτε αυτή η καθάρια, ηρωική αγάπη. Αισθάνεσαι να βουλιάζεις μέσα στις μέρες που περνούν και μέσα στα πράγματα που σε περιτριγυρίζουν και που κι αυτά, όλα βουλιάζουν το ένα μέσα στο άλλο, χάνουν τα περιγράμματά τους, χάνουν τον χώρο τους. Ψάχνεις και δεν βρίσκεις τίποτα, ούτε αυτό που θα αναγνώριζες ως εαυτό σου και που τόσο πολύ αγωνίστηκες για τον βρεις και να τον περιγράψεις.  Εσύ δεν είσαι πουθενά. Ή μάλλον μαντεύεις πως και συ μέσα στο θολό τοπίο ίσως είσαι μια από τις πολλές θολές σκιές. Ποια σκιά ...

Τι είναι οι διακοπές για τον σύγχρονο κάτοικο των μικρών και μεγάλων και γιγάντιων πόλεων; Οι διακοπές, στο μεγαλειώδες αποκορύφωμα του Αυγούστου, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αναδιατάξη των ήδη φθαρμένων και χρησιμοποιημένων έως εξαντλήσεως, υλικών της ίδιας, μιας και μοναδικής καθημερινής ζωής, ούτως ώστε αυτά να θυμίζουν κάτι από έναν χαμένο παράδεισο. Ο παράδεισος των διακοπών απονέμεται ως βραβείο ή ως αποζημίωση για την επιτυχή και έως εξαντλήσεως (πάλι) αλλοτρίωση των ανθρώπων όλο το υπόλοιπο διάστημα του χρόνου κι αυτή η "απονομή" είναι το βασικό και ουσιαστικό στοιχείο που κάνει τις "διακοπές του Αυγούστου" μια άλλη εκδοχή της ίδιας, μιας και μοναδικής συμμόρφωσης. Έτσι, ανήκει, κι αυτός στο οπλοστάσιο των δικαιωμάτων του σύγχρονου κατοίκου της γιγαντιαίας, πολυπλόκαμης πόλης. Ο προσωρινός κάτοικος αυτού του παραδείσου, για όσο διαρκούν οι διακοπές του,  περιπίπτει σε μια γνωσιακή αφασία.  Περιδιαβαίνει τους χώρους, αφήνει τον χρόνο να κυλάει, ζει σε μ...

στη μνήμη της κυρίας Βικτωρίας, που έφυγε τελικά, χθες, Πέμπτη 13 Ιουνίου, μετά από 93 χρόνια,  την ώρα που το λεωφορείο των 8.30 μ.μ. ξεκινάει το συνηθισμένο δρομολόγιό του. Το βράδυ αργά, την ώρα που όλοι έχουν αποσυρθεί στα ιδιαίτερά τους, ακόμα και ο σκύλος στο βάθος της αυλής, στο κατώφλι της πάνω πόρτας που του αρέσει να κοιμάται,  ακούω το κάδρο της να τρίζει... Φωτογραφία ασπρόμαυρη, μεγενθυμένη και ελαφρώς επιχρωματισμένη από πάνω, τραβηγμένη πριν από 70 χρόνια,  κεφάλι και ώμοι,  εκείνη νέα βεβαίως, με μαύρα μαλλιά σπαστά, κουρεμένα κοντά αστικά, με χωρίστρα στο πλάι και μια αίσθηση αυτοπεποίθησης κι ανωτερότητας, αδικαιολόγητα αισθήματα για αμόρφωτες χωρικές και άγαμες γυναίκες.... πρόσωπο πλατύ κι αριτίδωτο, μέτωπο τετράγωνο, το στόμα μισάνοιχτο σε χαμόγελο μια σειρά κάτασπρα δόντια και μια άλλη ψεύτικα μαργαριταράκια στο λαιμό και ίδια κοντά σκουλαρίκια....  ένα σακάκι  ταγιέρ σκούρου χρώματος, αυστηρό κι αυτό, αντρικό κόψιμο με...

Όχι πάνω Αλλά κάτω απ'αυτήν την πραγματικότητα Υπάρχει τυπωμένη με την αρχαία τεχνική της εγκαυστικής και των αχνών Μια άλλη. Όχι καλύτερη ή χειρότερη Απλώς άλλη αχνότερη. Κι οι δυο είναι πραγματικές πραγματικότητες. Το πρόβλημα για μας που είμαστε άνθρωποι είναι ότι κοιτάμε ψηλά ψάχνοντας μια τρίτη.

Κάθε μεσημέρι έφερνε ένα κιλό ψωμί, αγορασμένο από τον ίδιο φούρνο,  που συναντούσε στον δρόμο γυρνώντας από την δουλειά στο σπίτι. Άφηνε το ψωμί στον πάγκο της κουζίνας  μαζί ένα μισόλογο, αποφεύγοντας να με κοιτάξει και  μόνο επειδή ήξερα ήδη τι έλεγε το καταλάβαινα, ένα πνιγμένο, κενό "τι έγινε;" που δεν περίμενε καμία απάντηση . Τις λίγες φορές που κάτι γινότανε, θα ήταν κάποιος λογαριασμός που ήρθε ή κάποιο φάρμακο που τελείωσε, αυτά όμως είναι από τα πράγματα που στην πραγματικότητα δεν γίνονται . Έτσι δεν είναι; Και κάθε Παρασκευή, ανάμεσα στις 1.30 και 2.00 το μεσημέρι, τηλεφωνούσε για την λίστα με τα ψώνια της εβδομάδας. Αγόραζε ακριβώς τα είδη και τις ποσότητες που του έλεγα. Ποτέ δεν έφερνε καμία αντίρρηση, ποτέ δεν σχολίαζε τούτο ή το άλλο, ούτε πρόσθετε ούτε αφαιρούσε ποτέ τίποτα. Η λίστα ήταν σχεδόν ίδια, επαναλαμβανόταν με μικρές παραλλαγές και ανανεώσεις των υλικών που είχαν τελειώσει μεσ' την βδομάδα. Έφερνε τα ψώνια κάθε Παρασκευή και τα άφηνε μαζί με...

Συμβαίνει καμιά φορά  -ασχέτως που εμείς ποτέ δεν το μαθαίνουμε- όταν κάποιος άνθρωπος σωριαστεί σε δρόμο, σε πλατεία, σε παγκάκι, άνθρωπος κατεστραμμένος μα όχι τυφλός, απ'αυτούς που δεν μπορεί κανείς να τους πουλήσει τίποτα, ούτε καν μια φτηνιάρικη προσδοκία ή μια τσατσάρα που της λείπουν κάποια δόντια, να περνάνε δίπλα του άλλοι άνθρωποι, άνθρωποι καλοστεκούμενοι, με τις σακούλες τους στα χέρια, με τις γυναικούλες τους, με τις συνταξούλες τους, με τις θεσούλες τους, με τις αποταμιευσούλες τους, με τα παράσημά τους εν ολίγοις, και με τις θεωρίες τους να κουδουνίζουν εξαργυρωμένες στις τσέπες τους, κάτι Ματθαίοι και άλλοι παρόμοιοι, βιαστικοί της προόδου και της καλής υγείας και γυρνώντας ο ένας στον άλλο να μιλάνε περί του αξιοσέβαστου... οι αχρείοι.

...καθώς πηγαίναμε με τ'αυτοκίνητο.... "Δεν θέλω να πετάξω έξω το χαρτί" ένα περιτύλιγμα ήταν από μπισκότα ή κάτι άλλο, δεν θυμάμαι καλά, ένα απλό χαρτάκι, τίποτα το σπουδαίο... " γιατί το λυπάμαι... τι θα απογίνει ένα χαρτί μονάχο του στον δρόμο. .." Παλιά, πολύ παλιά, καθώς πηγαίναμε με τ'αυτοκίνητο και κείνη καθόταν μπροστά, στη θέση του συνοδηγού και μεις πίσω ίσα που χωρούσαμε... Δεν ξέρω αν το θυμάται κανείς μας... Δεν ρώτησα ποτέ ούτε εκείνη. Έτσι, κράτησα τα λόγια και την εικόνα της νέα -πολύ πιο νέα κι απο μένα πιά- να κρατάει στο χέρι της ένα άχρηστο χαρτάκι που ανέμιζε στο ανοιχτό παράθυρο, καθώς  τ'αυτοκίνητο έτρεχε και να μην τ'αφήνει να φύγει, να το πάρει ο αέρας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δυστυχούν επειδή έτσι κάνουν όλοι Επειδή ερωτεύτηκαν όπως κάνουν όλοι Επειδή ανάθρεψαν τα παιδιά τους με τους ίδιους τρόπους, όπως τα αναθρέφουν όλοι, Επειδή δούλεψαν σκληρά, έκαναν τους απαραίτητους συμβιβασμούς, είπαν τα ίδια μικρά  ψέματα και πίστεψαν στα ίδια ζωτικά ψεύδη, όπως κάνουν όλοι Επειδή διάλεξαν τους ίδιους πολυσύχναστους προορισμούς, όπως κάνουν όλοι Επειδή γέλασαν με τα ίδια γλυκανάλατα αστεία, όπως κάνουν όλοι Επειδή έφαγαν τα ίδια φαγητά, έμειναν στα ίδια σπίτια, είδαν τα ίδια τηλεοπτικά προγράμματα, ξαμολύθηκαν φρέσκιοι φρέσκιοι το πρωί στους ίδιους δρόμους, στις ίδιες πόλεις και  κοιμήθηκαν το βράδυ κατάκοποι στα ίδια κρεβάτια, όπως κάνουν όλοι Επειδή στρατεύτηκαν, αγωνίστηκαν, πάλεψαν, διαπληκτίστηκαν, θρησκεύτηκαν, όπως κάνουν όλοι Επειδή πλήρωσαν τους φόρους τους και ψήφισαν και τζόγαραν, όπως κάνουν όλοι Επειδή πήγαν στις ίδιες κηδείες, όπως κάνουν όλοι Κι είναι μες την ίδια  θάλασσα της δυστυχίας, η μόνη τους πα...

Πολύ θα ήθελα να'μαι κι εγώ ένας απ'αυτούς  που δίνουν κουράγιο στους υπόλοιπους. Το κουράγιο... είδος με μεγάλη ζήτηση κι όποιος διαθέτει μπόλικο πράγμα, όποιος έχει μεγάλα αποθέματα στις αποθήκες του  -δεν μας ενδιαφέρει πού τα βρήκε- μπορεί να κάνει τρελές δουλειές... Κάποιος μεγαλόσχημος τιτλοφόρος είπε (τον άκουσα με τα αυτιά μου)  "στην εποχή μας ο μηδενισμός είναι ο μεγάλος κίνδυνος που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, γι'αυτό ο ρόλος του διανοούμενου είναι να δίνει ελπίδα στον κόσμο, να ανοίγει καινούργιους δρόμους" κλπ. κλπ. Καλά τα λέει από την πλευρά του τροχού που βρίσκεται. Εγώ θα πρόσθετα, όχι μόνο του διανοούμενου αλλά και άλλων κατηγοριών καλών επαγγελματιών... Αυτό... η ελπίδα, το "θα τα καταφέρουμε", το "να μην τα παρατάς", το "να το παλεύεις" .... κι ιδού απλώθηκε η πραμάτεια που θέλει ο κόσμος... Δικαιολογημένα... άνθρωποι είμαστε! Εγώ όμως δεν είμαι απ' αυτούς...εννοώ κάτι διανοούμενους, κάτι ποιμένες και...

Ο ρόλος του αυτονόητου είναι η κατοχύρωση της μονοτονίας. Η μονοτονία τώρα, με την σειρά της, είναι ικανή να απορροφήσει κάθε ενδιαφέρον που μπορεί να παρουσιάζουν τα πράγματα. Έτσι, όταν τα πράγματα θεωρούνται αυτονόητα, ένα μέρος τους καταστρέφεται.Ακόμα κι όταν τα πράγματα λειτουργούν, ένα μέρος τους έχει βγει off... Το αυτονόητο είναι μια έκφραση της μηχανιστικής κίνησης των πραγμάτων και η καταστροφή τους ισοδυναμεί με την φθορά που έχει κάθε τι όταν κινείται μηχανικά. Όταν τα πράγματα γίνονται αυτονόητα παύουν να εμφανίζονται ως μοναδικά και ανεπανάληπτα, στις   διαστάσεις εκείνες που τους χαρίζει η στιγμή κατά την οποία τα εντοπίζουμε και γίνονται εμφανή. Έτσι, όσο πιο αυτονόητα είναι τα πράγματα τόσο λιγότερο καινοφανή μπορούν να είναι, καθώς στερούνται την δυνατότητα να γίνονται καινούργια, ακόμα κι όταν είναι παλιωμένα. Η δύναμη του αυτονόητου θεωρεί ότι τα πράγματα έχουν μια μόνο όψη : αυτή που τους έχει φορέσει το "αυτονόητο". Και ότι κάθε ερώτηση έχει μόν...

To στοίχημα για κάθε Σύστημα είναι να συμφωνήσουν μαζί του οι αγαθοί, καλοπροαίρετοι άνθρωποι. Να προβληθεί, δηλαδή, μια πρόταση στην οποία θα μπορούσε θα συμφωνήσει μια απλή γιαγιούλα, ένας ψαγμένος καλλιτέχνης, ένας θρησκευόμενος, ένας νέος, ένας γέρος,... όλοι. Έτσι, αυτό που θα ακούσετε να λέγετε, είναι κάτι που όλοι επιβάλλεται να  θεωρούν "αυτονόητη" αλήθεια, και μάλιστα να το υποστηρίζουν με πάθος (το πάθος είναι σημαντικό και απαραίτητο στοιχείο!)  Από αυτές τις αυτονόητες αλήθειες φτιάχνεται ο ιδεότυπος του ανθρώπου κάθε εποχής. Ο ιδεότυπος της παρούσας εποχής -εποχή κρίσης και καταρρεύσεων- είναι ο Σηκωμένος άνθρωπος . Η εποχή υμνεί και αποζητά τους Σηκωμένους ανθρώπους. Σηκωμένους με κάθε τρόπο... με συμπληρώματα διατροφής, με αναγλητικά αρθρώσεων, με ιδεολογικές ντόπες.... Το Σύστημα για την διαιώνισή του και μη έχοντας κάτι άλλο να προσφέρει πλέον, επαφίεται για την συνέχιση και την ευδοκίμησή του, στις δυνάμεις του Σηκωμένου ανθρώπου, ενός εκάστου... Η κοιν...

Πολλές Παρέες, κυρίως διαδικτυακές της σήμερον, (με τον όρο "παρέες" εννοώ ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν κοινό αντιληπτικό ορίζοντα, κοινό κώδικα και γνωρίζονται μεταξύ τους) ομοιάζουν απελπιστικά στα   Συστήματα.  Κι ενώ φαίνεται ότι οι Παρέες αντιμάχονται με σθένος τα Συστήματα, γιατί τα δεύτερα είναι απρόσωπα και η κατάταξη σε αυτά γίνεται με έναν αδιάφορο κωδικό αριθμό, ενώ στις Παρέες η κατάταξη είναι πιο προσωποκεντρική, στην πραγματικότητα τόσο οι Παρέες όσο και τα Συστήματα, κατέχονται από ένα θεμελιώδη και καταστατικό φόβο για το "ξένο", το "άγνωστο", το "απροσδιόριστο" .  Έτσι, στις Παρέες αρκεί να μην έχουν στα υπόψη τους το ονοματεπώνυμό σου, για να κινητοποιηθούν αμέσως τα σκαντζοχοιρικά αντανακλαστικά τους και να ανάψουν τα λαμπιόνια της καχυποψίας τους, ενώ τα λάβαρα των ιδεολογικών οχυρών τους σηκώνονται πάραυτα.... Δεν ανήκω σε Παρέες... μένω μόνη μου, κοιμάμαι μόνη μου, σκέφτομαι μόνη μου, Δεν θέλω να με βρίσκουν τα Σ...

Όσο πιο πολύ καταλαβαίνεις τον κόσμο, τόσο λιγότερο θες να μιλάς γι' αυτόν.  Είναι η ολότητα που σε αναγκάζει σε σεβασμό. Κι είναι αυτός ο μόνος σεβασμός που παραδέχομαι. 

Οι σταθμοί των υπεραστικών λεωφορείων και τα λεωφορεία τα ίδια, είναι οι αγαπημένοι μου χώροι. Δύο άνθρωποι που κάθονται στην αποβάθρα,σε ένα τραπεζάκι περιμένοντας το λεωφορείο. Ένας άντρας και μια γυναίκα απροσδιόριστοι μέσα στο πλήθος κι όμως απολύτως προσδιορισμένοι μεταξύ τους ηλικίας παρόμοιας αλλά και εντελώς άλλης από αυτή που φαίνονταν να είναι θα μπορούσε για παράδειγμα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κάποιος να τους έβλεπε για εικοσιπέντε χρονών ενώ την ίδια στιγμή κάποιος άλλος για εβδομήντα ή για όσο ακριβώς ήτανε. Δεν είχε σημασία γι' αυτούς ήταν οι ίδιοι άνθρωποι. Βασικά ήταν αόρατοι. Πίνανε μπύρα από φτηνά μεταλλικά κουτάκια Διψούσανε Μιλούσανε όπως άλλοι εκεί γύρω μπορεί να πίνανε καφέ ή κάτι παρόμοιο όπως εκεί γύρω άλλοι μπορεί να μιλούσανε επίσης για το πρόγραμμα της τηλεόρασης, τις δηλώσεις του πρωθυπουργού ή για κάτι παρόμοιο... Για τον Έρωτα μιλούσανε Για τον Χρόνο Για την Ζωή Για την πρώτη Νιότη Για Μυστικά μιλούσανε Ανάμεσά τους ένα τραπ...

Βλέποντάς την στο κρεβάτι κοντά δύο χρόνια, ακίνητη μόνο το αριστερό χέρι είχε ακόμα μια δυνατότητα κίνησης πάνω κάτω, δεξιά και αριστερά και το κεφάλι, καθώς κουνιόταν για να διώξει κάποια μύγα που καμιά φορά, καθόταν στα μάτια ή στα χείλη της Βλέποντάς την στο κρεβάτι, αμίλητη μόνο κάποια παραμιλητά και ακατάληπτα λόγια κάπου κάπου την άκουγα να λέει, και στην αρχή προσπάθησα να καταλάβω μήπως θέλει κάτι να μου πει, κάποιος πόνος, ενόχληση ή επιθυμία, αλλά τίποτα από αυτά δεν ήτανε... έλεγε τα δικά της με τα μάτια καρφωμένα στο ταβάνι. Βλέποντάς την στο κρεβάτι, να μασουλάει με το στόμα της άδειο από φαΐ και δόντια, μηχανικά και ατελείωτα μασουλήματα.... Τόσο σταθερή, τόσο άδεια, κοντά στο τέλος... Σκέφτηκα  το σώμα, το σώμα που  χρησιμοποιήθηκε  ανελέητα, γεννώντας και δουλεύοντας, θηλάζοντας και τηγανίζοντας ατελείωτα παιδιά και κεφτέδες... Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει αυτό το σώμα; Αξιοποιώντας την δύναμη της βαρύτητας κατέπεσε στο κρεβάτι, και σε ένα κ...