(I) Φυσάει..σύμβολα με παρασέρνουν σε σκέψεις ΄ τα κλαδιά βουίζουν σε συγκεκριμένηένταση αέρα και σπάνε σε ακόμα πιο συγκεκριμένη-εκτός απ'αυτά που πρόβλεψαν οι ρίζες τους σε μιαν ελαστικότητα στα πράγματα ή μια περιοδική κακοκαιρία τα΄μαθε καλά ν'αντέχουν΄- κραυγάζει το έσω σου για έξω΄ ουρλιάζουν τα μαντρόσκυλα που δε τ'αφήνεις να τρέχουν και να περιφέρονται σε ρυθμούς άχαρους και ανεξάρτητους έχεις μια φύση μέσα σου που τη κάνεις να διστάζει να ζήσει..την φοβίζεις΄ -Σώπα καλέ,θα σ'ακούσουν τα μαντρόσκυλα..πιό σιγά την πόρτα να ανοίγεις.. -Άσ'τα να βγούν,να δείς που ρούπι δε θα κουνήσουν απο δω μέσα.. Έτσι τα μάθαινε η γριά να ζούν..μέσ΄την ανασφάλεια της ελευθερίας και την εξάρτηση απο την ασφάλεια της δουλία΄ Μα η κραυγή τους τα βράδυα εμοιαζε σαν τα μυστικα μου να τους εκμυστήρευσαν κάτι απο την άλλη μου ζωή,μέσα μου..μιάν αυτάπάρνηση τους μουρμούρισε την γοητεία της φυγής απ'ό,τι σε κρατά δεμένο κ'ανύμπορο να αγαπήσεις κάτι άλλ...
ιστολόγιο σκέψεων και συναισθημάτων