[ παράκοσμος_ ]

  Διαχρονικά οι ανθρώπινες κοινωνίες βρίσκουν ένα θύμα και του φορτώνουν όλο το κακό και το άδικο που δεν μπορούν ν’αντέξουν και σε πολλές περιπτώσεις που οι ίδιες έχουν προκαλέσει. Είναι ο γνωστός μηχανισμός του εξιλαστήριου θύματος. Έτσι έγινε και στην περίπτωση του ευκαλύπτου που δέσποζε για δεκάδες χρόνια στη στροφή του Βάμου προς Κάινα. Εξάλλου, η φύση αποτελούσε για τον «πολιτισμένο» δυτικό άνθρωπο, πάντα τον μεγάλο «εχθρό» που ἐπρεπε να ελεγχθεί, να δαμαστεί, να εξημερωθεί. Αναρίθμητοι είναι οι τρόποι και τα μέσα επιβολής που επινόησε. Ει δυνατόν τα δέντρα να γίνουν «μαϊντανοί», τα ποτάμια συντριβανάκια, τα ζώα κρεατοπαραγωγικές μηχανές… Όλα υποταγμένα στο ντεκόρ της κυριαρχίας του. Εφαρμόστηκε, λοιπόν, κι εδώ όλη η προσκρούστεια αρρενωπότητα. Ο πολιτισμός που ενσαρκώνει ο λευκός, επιτυχημένος άντρας, αυτός που επιβάλλεται στον ανίσχυρο, αυτός που είναι αποτελεσματικός προς όφελός του, υπέδειξε τον «ένοχο». Ένοχος για το φρικτό τροχαίο στο οποίο έχασε τη ζωή του άλλος ένας ά...

 Ένα άλογο ανέβαινε τη γέφυρα Σκυφτό σχεδόν συντετριμμένο διόλου περήφανο δεν ήτανε το άλογο κι αν είχε ξεφύγει κάπως από τα δεσμά του δεν κάλπαζε όπως τ' άλογα,   προχώραγε αργά κι έσερνε το σχοινί του. Μαύρο ήταν, μαύρο θαμπό, σκόνη από μαύρο άχυρο το τύλιγε και πήγαινε μονάχο Η ουρά  κοντή, κάποιος την είχε κόψει (γιατί να κόψουν την ουρά ενός αλόγου;)  και το κεφάλι του μου φάνηκε παράξενο, μπαλώματα γεμάτο. Δίπλα και κάτω περνούσανε τ' αυτοκίνητα κι άνθρωποι, βουή η εθνική οδός Ίσως ήταν το ίδιο βασανισμένο άλογο που έκανε κάποτε έναν σοφό άνθρωπο να χάσει το μυαλό του.   Ατάραχο κι αταίριαστο,  είδα εχθές έν'  άλογο  που ανέβαινε την γέφυρα μονάχο. 

Άσε με να σε φιλήσω μου είπες να χαϊδέψω τα μαλλιά σου να βυθιστώ στα μάτια και στο σώμα σου άσε με, μου είπες, να σε αγαπήσω όσο το έχω ανάγκη - είσαι η γέφυρα προς τον εαυτό μου μόνο μέσα από το σώμα σου μπορώ να με αγαπήσω έλεγες και ξανάλεγες, μέσα σε αναφιλητά, κλάματα βρισιές και παρακάλια Άσε με να σε φιλήσω φώναζες κάτω από τη βροχή, κάτω από τον ήλιο άσε με, ούρλιαζες και με κοίταζες με αυτή τη μισοάγρια μισοήμερη ματιά. Κι εγώ στεκόμουν με το βλέμμα αυτού που έχει ήδη φύγει αυτού που έχει ένα μόνο εισιτήριο στην τσέπη και κανέναν πια εαυτό για να χαρίσει.

Στον Γιάννη που τ'αποφάσισε   Όπως η νιότη μας,  όπως τα ποτήρια που τα σηκώναμε στον αέρα τα αγγίζαμε για μια στιγμή, μια στιγμή τα αγγίζαμε  και πίναμε το  κρασί μας  και τα ακουμπούσαμε πάνω στο ίδιο τραπέζι και τα χέρια μας που ήταν κάποτε τα δικά μας χέρια και τα λόγια μας που ήταν κάποτε δικά μας λόγια  και τα όνειρά μας που ήταν κάποτε τα όνειρα του κόσμου Όπως οι  θάλασσες που κολυμπούσαμε βαθιές με τους ψαράδες και οι ωραίες εκδρομές που κάπου θα πηγαίναμε και μετά το τέλος άρχισε να μπαίνει από παντού όπως οι κρύες θάλασσες που κολυμπούσαμε όπως η αλήθεια  και οι αγκαλιές που κύκλωναν το τίποτα του αέρα και του κορμιού την ερημιά και το σκληρό του κόσμου.  Τι δεν είπες ποτέ; Δεν θα το μάθω.  Το αποφάσισες λοιπόν;   Όπως η νιότη μας Φεύγεις;

Τι κάνεις με την πραγματικότητα, όταν η πραγματικότητα είναι αυτό το άθλιο, γλοιώδες σα μύξα πράγμα που βρίσκεται κολλημένο παντού : στα πρόσωπα των ανθρώπων που συναντάς και στα μανίκια τους, στα βιβλία που διαβάζεις, στα τραπέζια, στα τζάμια των παραθύρων, κυρίως στα λόγια. Τι κάνεις; Παλιότερα, σε ηρωϊκές εποχές, (προσωπικά δεν γνώρισα κανέναν ήρωα, έχω όμως διαβάζει πολλά γι'αυτούς και δεν αμφιβάλλω πως κάποτε υπήρχαν τέτοιοι τύποι) η απάντηση  ήταν ότι θα πρέπει να αγωνιστείς για ν'αλλάξεις την πραγματικότητα.... Ακούστε τώρα και την δική μου απάντηση : Την μαζεύεις, αργά αργά με το ξυστρί  όπου την βρεις την οδηγείς στο παράθυρό σου (το μόνο που έχεις ένα δίχως τοίχους και δωμάτιο, παράθυρο) και εκεί την αναγκάζεις να βουτήξει στο κενό στην ανάγκη,  αν διαμαρτύρεται και χτυπιέται φωνάζοντας αυτά τα γνωστά παρακάλια ή τις απειλές της, τής  δίνεις και μια σπρωξιά. Έτσι ζω στην πραγματικότητα.  

Έμαθα να χάνω και σ' αυτή τη μάθηση δεν υποδηλώνεται τίποτα θετικό. Μπορώ επομένως να πω μόνο Χάνω.

Όταν μπορέσεις και δεις τον εαυτό σου καθαρά μες την απόλυτη ανοησία του μες την ματαιοδοξία του μες τον φόβο του για ό,τι συμβαίνει με λίγα λόγια μες την λάσπη και τα ξυλοκέρατά του δίχως να καταδεχθείς καμιά αισθητική παρέμβαση καμιά διανοητική παράκαμψη καμιά θρησκευτική παρηγοριά τότε βρίσκεσαι ενώπιον του ερωτήματος της συγχώρεσης. Εάν μπορέσεις και συγχωρέσεις τον εαυτό σου έτσι μόνο έτσι Τότε είσαι σε θέση να αγαπήσεις τον εαυτό σου και τους άλλους αδιακρίτως. 

Σα χείλι παιδιού δεκατρίω χρόνω σκεπασμένη με χνούδι η ψυχή μου, ιδρώνει. Τα βράδια παραδίδεται στη μουσική μεθάει  τα φτερά της τρεκλίζει  έχασε το δρόμο για το σπίτι μα δε τη νοιάζει πιά Νύχτωσε από μέρες και βρέχει κάηκαν όλα τα ξύλα  πάγωσε το δωμάτιο κι εκεί που κόρωνε η φωτιά μια φούχτα στάχτη λες και σκαλίζεις και σκαλίζεις μια θαμμένη ζεστασιά χωρίς να περιμένεις πλέον πλέον να ζεσταθούν τα μέλη σου κι εκεί εντός παγωμένη σποδός η φωνή σου. 

Θα'ρθουν μια μέρα να σε βρουν που οι καπνοί θα υψώνονται στα σπίτια και στις στάνες θα σου ζητούν μια λύση για το θανατικό Τότε θα φτάσεις να ρωτήσεις : ποιός είναι ο φονιάς; Τότε θυμήσου εκείνον που γεννήθηκε τυφλός Θυμήσου κι εκείνον που τυφλώθηκε κι έκλαψε βαθιά, και κλάψε ανελέητα και θάψε την ζωή, τις προσδοκίες, τα όνειρά σου Tότε ποιο λιμάνι και ποιος Κηθαιρώνας θα βρεθούν για να αντηχήσουν την κραυγή σου;  Ω, τι σκληρό πράγμα που είναι ζωή! Ίσως η ζωή δεν είναι τίποτα περισσότερο, τίποτα μεγαλύτερο απ' την ανατροπή της.

Στου χωριού μας το ξέφωτο στήθηκε ένα Τσίρκο μ΄όλες τις τέντες του, τα σχοινιά Μια και μοναδική παράσταση. Δεν μας ενδιαφέρουν αυτοί που πήγανε να ιδούν τα θηρία στα κλουβιά τους ούτε οι άλλοι που έτρεξαν στα τέρατα (η γυναίκα με τα μούσια, ο άνθρωπος με τα δύο κεφάλια) Μας ενδιαφέρουν οι άλλοι οι λάτρεις των λεπτών συγκινήσεων των ακροβατικών του τρελού ακροβάτη την ισορροπία η αιώρηση στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας το σχοινί που ταλαντεύεται ψηλά τα απλωμένα χέρια του τους προβολείς που φώτιζαν το τρέμουλο του κορμιού του. Πόσο τους άρεσε να τον βλέπουν από τις θέσεις τους - έναντι ευτελούς αντιτίμου- και τα τύμπανα που έπαιζαν στον ρυθμό της αγωνίας του θανάτου. Το άλλο πρωί το Τσίρκο είχε φύγει. Το ξέφωτο ξανάγινε όπως πριν μια λασπουριά με τον τρελό ακροβάτη ν' ανεμίζει καρφωμένη πάνω της την πιο λεπτή συγκίνηση.

Ιδού, λοιπόν, που διαλύθηκα ένα ένα τα όργανά μου αραδιασμένα τριγύρω το στόμα μου γεμάτο φιλιά κι ένα αυλάκι τα λόγια μου  ρέουν από το τραπέζι της ανατομίας μου πέφτουν αργά ένα ένα στο πάτωμα.

Λίγοι έγιναν  φαροφύλακες. Οι άλλοι περισσότεροι, ήταν θορυβώδεις και απαιτητικοί διαπληκτίζονταν, φωνασκούσαν και κόρδωναν πάνω στο τίποτα του μπουκωμένου κόσμου σέρνανε καρότσια σουπερ μάρκετ σέρνανε τα πόδια τους σε πορείες σέρνανε τις απόψεις τους σε συνέδρια σέρνανε τα παιδιά τους στα φροντιστήρια σέρνανε τις μπούρδες τους μαζί με τις τελευταίες έρευνες για περισσότερη υγεία σέρνανε το σκοτάδι γύρω τους το περισσότερο σκοτάδι.. Λίγοι ήταν οι άνθρωποι που μ' άρεσαν  στη ζωή μου οι άλλοι περισσότεροι. Το πιο πολύ, το πιο μακρύ σκοτάδι. 

Η ζωή ενός ανθρώπου ισούται με το βάρος του σύμπαντος. Σαν ιδέα είναι δύσκολο να το παραδεχτεί κανείς. Αλλά εγώ το παραδέχομαι. Τι έχω να χάσω; Ναι,  ένα σάπιο σανίδι. Ένα σάπιο σανίδι είμαι που πάτησα πάνω του κι αυτή είναι η μόνη ιδέα που έχω για τον εαυτό μου. Αυτός που απέθεσε όλη την ζωή του κάπου κι αυτό υποχώρησε. 

Καρπούζι γέμιζε το πιάτο του έως επάνω ζουμερό, κατακόκκινο υγρό δηλητηριασμένο καρπούζι πήγαινε και ερχότανε και έτρωγε καρπούζι. Παρεχόταν δωρεάν στο πακέτο των απολαύσεων. Διακοπές διακοπτόμενος διακεκομμένος τεμαχισμένος γεμάτος έως τα μάτια του Καρπούζι

Ωραίοι μύθοι και ζωτικά ψέματα που μέσα τους βουτηχτήκαμε ολόκληροι σαν τα νερά της Στύγας τα ολοκάθαρα βρέφη ακόμα για να γινούμε άτρωτοι μικροί αχιλλείς και μόνο ένα μικρό κομματάκι φτέρνα έμεινε να σε καρφώσει από κει η αλήθεια να πεθάνεις. 

Πιο αδύναμη από τα χέρια Πιο ισχνή από τα πόδια είναι η φωνή ενός ανθρώπου. Κανείς δεν ακούει έναν άνθρωπο που απλώς κάθεται ήσυχα και ήσυχα μιλάει. Γι' αυτό κατασκευάστηκαν τα ηχεία.

Δουλέψτε τα ψέματά σας Δουλέψτε τα καλά, τρίψτε τα, λειάνετέ τα, να μην έχουν καμιά γωνία, υποψία, Τα καλά ψέματα διακρίνονται από την στρογγυλάδα τους, όπως τα χαπάκια και καταπίνονται εύκολα. Πάρτε τα στην παλάμη σας και νιώστε την χαρά που μπορεί να προσφέρει το τέλειο, δικαιολογημένο  ψέμα Πείτε πολλά ψέματα, τελειοποιείστε τις μεθόδους της ψευδολογίας σας. Στην ανάγκη πάρτε κατ' οίκον μαθήματα υπνοπαιδείας Γίνετε μετρ,  σεφ, σερ... Και νιώστε υπερήφανοι που είμαστε τα μόνα ζώα που έχουν το υπερφυσικό προνόμιο να λένε ψέματα... αληθινά ψέματα, όχι τεχνάσματα για την αλήθεια του κυνηγιού, αλλά ψέματα  ξεδιάντροπα, για το χάσιμο του εαυτού ολοστρόγγυλα ψέματα.

Μες το στρατόπεδο στήνουν κι άλλα στρατόπεδα και μετά άλλα στρατόπεδα των στρατοπέδων κάθε στρατόπεδο γράφει τον ύμνο του οι σάλπιγγες σαλπίζουν τον ύμνο του στρατοπέδου τους οι στρατιώτες ακούνε μέσα στον ύπνο τους τον ύμνο έμαθαν να ακούνε τον ύμνο σαν κάποιος να φωνάζει το όνομά τους σηκώνονται, πιάνει ο καθένας το όπλο του ξεχύνονται πάντα στο χάραμα μιας νέας μέρας η νύχτα τους βρίσκει φρικτά διαμελισμένους. Πέφτει ησυχία στα στρατόπεδα και το στρατόπεδο ταξιδεύει στη τροχιά ενός παραγγέλματος αδιαπέραστου. 

Κάνοντας το βήμα στο κενό σπρωγμένος από άγνοια ή απ' ανάγκη μη περιμένεις να φωτίσει το σκοτάδι κάποιος συμπαντικός προβολέας ούτε το πέλμα σου να βρει σε κάποιο σκαλοπάτι. Κάνοντας το βήμα στο κενό χωρίς φτερά θα σιχαίνεσαι ν' ακούς αυτούς που μιλάνε με τη βαθιά παπαδίστικη φωνή τους για το κενό ενώ οι ίδιοι στέκονται ασφαλείς σαν θεατές σε αρχαία τραγωδία σε μια ωραία αποβάθρα ξαπλωμένοι περιμένοντας το επόμενο τσεκ το επόμενο χειροκρότημα το επόμενο λεωφορείο. Το κενό που άλλοι λεν καλό θεό, τα καταπίνει όλα Μη περιμένεις .

Όταν την είδα τρόμαξα. Τι έπαθες; την ρώτησα Τίποτα, μου απάντησε Η απάντηση που φοβόμουν. Αυτό το τίποτα που σημαίνει τα πάντα του βυθού απ' την αρχή του χρόνου.