[ παράκοσμος_ ]

Η αρχαία ελληνική σκέψη είναι στραμμένη σταθερά σε όλη την διάρκεια της αρχαιότητας (πρώιμη-κλασική-ύστερη) στο δίπολο «κόσμος – άνθρωπος»,  την δυναμική και τις σχέσεις του οποίου προσπαθεί να αποτυπώσει, μέσω του μυθολογικού ή και του φιλοσοφικού λόγου.  Σε κάθε περίπτωση,  ο αρχαίος άνθρωπος βρισκόταν απέναντι σε μια αντικειμενική πραγματικότητα την οποία προσπαθούσε να ξεδιαλύνει και για μεν τους Έλληνες αυτή η αντικειμενική πραγματικότητα εκφράζονταν ως η τάξη του Σύμπαντος και εν τέλει Κόσμος, ο οποίος υπήρχε, είχε μέτρο και όρια, αξία αφ’ εαυτού και νόημα να υπάρχει,  ενώ σε άλλες παραδόσεις, όπως π.χ. στην εβραϊκή  ως η θεϊκή αποκάλυψη και θεϊκό σχέδιο για την πορεία της Ιστορίας και την τάξη του κόσμου [1] .  Στην κατεύθυνση  της υπεράσπισης της αντικειμενικότητας του κόσμου, όπως την έβλεπε η αρχαία ελληνική παράδοση, ως Κόσμου, και της απορρέουσας απ’ αυτήν αξιολογικής και ηθικής τάξης η οποία πρέπει να αποτυπώνεται στην ιδιωτικ...

Ο πλατωνικός διάλογος " Φαίδρος " είναι ο μόνος που ο Σωκράτης πραγματοποιεί έξω από τα τείχη της πόλεως των Αθηνών. Είναι ένας παράξενος διάλογος, ο οποίος αναπτύσσεται γύρω από δύο άξονες του πλατωνικού στοχασμού : την ρητορική και τον έρωτα.  Διαβάζοντας δεν μπορείς παρά να  θαυμάσεις τον τρόπο με τον οποίο ο μεγάλος φιλόσοφος συνδέει  τα δύο αυτά, άσχετα φαινομενικά μεταξύ τους, θέματα, με τέτοια φυσικότητα σα να κάνουμε έναν περίπατο.   Στην πραγματικότητα όμως η φυσικότητα αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά η διαλεκτική μέθοδος αναζήτησης της αλήθειας, επί τω έργω. Μέσα στον πλούτο της σκέψης που κοσμεί το  λαμπρό αυτό φιλοσοφικό και λογοτεχνικό έργο, υπάρχει ο " μύθος των τζιτζικιών ".  Τον μύθο διηγείται ο Σωκράτης στον όμορφο νεαρό Φαίδρο, εκεί που κάθονται το απομεσήμερο στο αττικό τοπίο, κάτω από μια πλατάνα , στην αφράτη πόα και δίπλα κυλάει ο Ιλισός συνομιλώντας περί έρωτος και περί ρητορικής. Ο μύθος αυτός λέει ό...

Αφορμή μου είναι το συνέδριο "Πλάτων: Γνώση, Μεταφυσική, Πολιτική ή η φιλοσοφία ως υποσημειώσεις στον Πλάτωνα" που πραγματοποιείται την Παρασκευή 24 και το Σάββατο 25 Ιανουαρίου,  στη Θεσσαλονίκη, με πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία. Αν και ο Πλάτωνας θεωρείται ο πρώτος μεγάλος ιδεαλιστής φιλόσοφος, εντούτοις  η φιλοσοφία του δεν είναι μια διανοητική σύλληψη, ένα αποθησαύρισμα αφηρημένων εννοιών χωρίς κανένα περιεχόμενο, μια αυτάρεσκη άσκηση της μεγαλοφυίας του στο χώρο των ιδεών. Στο κέντρο του πλατωνικού προβληματισμού βρίσκεται πάντα ο άνθρωπος, η ανθρώπινη ψυχή, οι διαιρέσεις και οι πλάνες της, η δυνατότητα ή η αδυναμία του ανθρώπου να γνωρίσει την αλήθεια, να συστήσει μια έλλογη αρμονική Πολιτεία και εν τέλει να ομοιωθεί μέσω της γνώσης και του "συνειδέναι"  με το Αγαθό. Μέσα από το πλατωνικό έργο αναδεικνύεται αφ' ενός ο ρόλος της φιλοσοφίας και της διαλεκτικής και αφ' ετέρου σκιαγραφείται το είδος του ανθρώπου που είναι ο φιλόσοφος .  ...