[ παράκοσμος_ ]

"Τα χρόνια θα μας λιώσουν  κι αν μείνει κάτι εδώ θα 'ναι το φως που είχαν οι μέρες πριν τελειώσουν  μόνο το φως." Το Πέρασμα Αργά αργά θα γείρω σαν μέρα που περνά Στην αγκαλιά σου θα χαθώ και θ ανατείλω πρώτη φορά Οι ανάσες και τα χέρια τα λόγια, τα κορμιά οι αναστεναγμοί του κόσμου και τα γέλια τώρα θα γίνονται ξανά. Γλιστράμε και περνούμε κι αν μένει κάτι εδώ είναι το φως που μας χαρίστηκε να δούμε μες τη ζωή εσύ κι εγώ. Τα χρόνια θα μας λιώσουν κι αν μείνει κάτι εδώ θα ναι το φως που είχαν οι μέρες πριν τελειώσουν μόνο το φως. Από τον δίσκο του Αλ. Ιωαννίδη Νεροποντή Ερμηνεία : Αλκίνοος Ιωαννίδης - Σόνια Θεοδωρίδου

Νίκος Κυπουργός ~ Τα Μυστικά του Κήπου Τραγούδι: Χρόνης Αηδονίδης Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Έλα ύπνε, πάρ'το σε μετάξι επάνω βάλ'το σιγά Κι από μέλι γάλα νά 'ν' του ονείρου του η σκάλα πλατιά Βλέφαρό μου σφαλιστό αχ! τυχερό μου μη χαράζεις άστρο της αυγής μη μου τρομάζεις.

I.... I'm real tired of these blues. Oh my lord i know, I'm tired of these blues... Oh my lord i know, i know, Said I'm really tired, of these low down blues. And if i don't find my way real soon, i dont know, just what i might do. Oh lord i'm tired.... I.. I'm really tired of these low down dirty blues. I've been out here so dog gone long.. lord. and ive been hurt, too many times to count. Surrounded by people who say they love me, but in my heart, i know i'm all alone.. Oh lord i'm tired.... Lord, i'm real tired of these low down dirty blues. They say winners never quit, and quitters never win. i keep picking myself up, and starting all over again... (Guitar solo) They say winners never quit, Oh lord quitters never win. i keep picking myself up, and starting all over again... Oh my lord i know... Said I'm real tired of these blues. Oh my lord i know... i know, I...

Εποχές δόξας. Εποχές που η τέχνη ήταν πρόσφορη και αναστοχαστική. Το βίντεο δεν είναι καλό, τραβηγμένο σε κάποιο κέντρο... Αλλά τι πειράζει; Γιατί να ενοχληθεί η high definision όρασή μας; Το θέμα μας είναι άλλο. Το θέμα μας είναι οι άνθρωποι πίσω από αυτά που βλέπουμε και ακούμε. Ο Ξαρχάκος στην προκειμένη περίπτωση, που λειτουργεί σε ένα ενδιάμεσο επίπεδο χειρούργου και μύστη.... Η απόλυτη συγκέντρωση και η επαφή με την μουσική που είναι σα να έχει άπειρα κι αόρατα νήματα και σκοινάκια κι άλλα τα τραβάει κι άλλα τα χαλαρώνει και άλλα τα τυλίγει. Η μουσική αποκτά έτσι χειρουργικώ τω τρόπω, το σώμα της, την εφήμερη υλικότητά της και παλεύει μαζί του.... Γράφει την μουσική για "Τα κόκκινα φανάρια" σε ηλικία 23 ετών. Ο Ξαρχάκος ένας συνθέτης που αποσύρθηκε νωρίς.... έγραψε την εποχή που έγραφαν τα τέρατα μουσικές, κι ήταν όπως κι ο Χατζηδάκης, ένας απαιτητικός εραστής. Σχολαστικός, προσεκτικός, ευγενικός και σκληρός μαζί της. Ένα άλλο επίπεδο παρ-εύρεσης... (μετά το 1...

Γύρω γύρω το σκοτάδι Κι είναι μήνας Αύγουστος Και στη μέση ένας μάγκας Να χορεύει μες στο φως Τά’χει χάσει όλα Κι ήτανε σε όλα Άρχοντας και δυνατός Τώρα πώς γυρίζει Στο χορό λυγίζει Κι είναι μόνος του ο φτωχός. Στίχοι -Μουσική : Νίκος Ξυδάκης

Στη φωνή, στο ύφος, στη παρουσία της... μια νωχελικότητα ασύμβατη με την εποχή. Αντικαταναλωτική. Προχθές έτυχε να κατέβω στη πόλη... έκανα την γνωστή διαδρομή με το λεωφορείο του ΚΤΕΛ, στις στάσεις, στο σταθμό, παντού στους δρόμους που περπάτησα, αφίσες διαφήμιζαν  τα διάφορα ανταγωνιστικά παραδοσιακά πανηγύρια ... τα  πανηγύρια του δεκαπενταύγουστου της ελληνικής υπαίθρου, πλήρες μενού, στο φουλ οι μηχανές... σχεδόν ενιωθα τις δαγκωματιές καθώς καταναλώνεται το πανηγύρι και το καλοκαίρι  τραβώντας και ξεσχίζοντάς το, όπου νάναι τελειώνει.... Τι πανηγύρι το Romancero Gitano! Τι στρογγυλάδα που έχει το φεγγάρι του Αυγούστου! Λίγο κοκκινάδι στα χείλη, αυτό ήταν όλο... και τα κιλά κιλά... Χαμηλόφωνη, λίγες εμφανίσεις, αν είχε κάτι να πει... αλλιώς γιατί να απασχολείς τον κόσμο με την αφεντιά σου! Αν δεν έχεις κάτι να δώσεις από μέσα σου... κάτι να στερηθείς... Αργή και σιγανή.... Τα κινητικά προβλήματά της,  σε ένα νευρόσπαστο κόσμο, με πολλές γωνίες και...

Μουσική/Στίχοι:  Θεοδωράκης Μίκης / Θεοδωράκης Μίκης Δίσκος Ο Ήλιος και ο χρόνος - 1975 Ποτέ ποτέ ποτέ δε θα μπορέσω να ξεδιπλώσω όλες τις σημαίες πράσινες κόκκινες κίτρινες μπλε μωβ θαλασσιές. Ποτέ ποτέ ποτέ δε θα μπορέσω να μυρίσω όλα τα αρώματα πράσινα κόκκινα κίτρινα μπλε μωβ θαλασσιά. Ποτέ ποτέ ποτέ δε θα μπορέσω ν' αγγίξω όλες τις καρδιές όλες τις θάλασσες τις θάλασσες να ταξιδέψω. Ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ δε θα γνωρίσω τη μία σημαία τη μοναδική εσένα Τάνια δε θα γνωρίσω τη μία σημαία τη μοναδική εσένα Τάνια. Σχόλιο Ίσως, το πιο ερωτικό τραγούδι που γράφτηκε ποτέ. Το τραγούδησαν ξεσηκωμένοι έφηβοι ...

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί αόρατος θίασος να περνά με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -- την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει. Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου· μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι, πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο, κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα, ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους, τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου, κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις. Ποίηση : Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911) Μουσική : Δήμος Μούτσης (Τετραλογία, 1975) Ερμηνεία : Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Ένα Σχόλιο :  Και τι να ξερε αυτό το παιδί; Το '75 θα 'τα...

(Amalgamation Choir, live in library,  η ξενιτιά του έρωτα) Έχουμε άραγε κάτι να αντιτάξουμε στο πολιτισμό Του SURVIVAL και των παρόμοιων τηλεθεαμάτων; Κάτι ζωντανό πέρα από την κριτική μας Κάτι όμορφο και απέραντα θηλυκό Που να είναι εμείς ως χορωδιακός χορός Κι όχι ως άφυλη φυλή; Που να τοποθετεί τον εαυτό του σεβαστικά  Μέσα στον ανθρώπινο πολιτισμό Σε μια βιβλιοθήκη Κι όχι σε ένα απομονωμένο νησί στον ωκεανό; Που να αναγνωρίζει πρόσωπα και όχι παίχτες; Ικανό να συν-κινείται και να συν-χρονίζεται  Στην διαχρονικότητα ενός ερωτικού τραγουδιού Κι όχι για το έπαθλο ενός πιάτου προτηγανισμένων πατατών; Που να  μεταπλάθει την παράδοση στο σήμερα Κι όχι να αναπαράγει τον πρωτογωνισμό  Της ανταγωνιστικότητας των Αγορών; Κάτι που να διακρίνει ανθρώπινες μορφές  Κι όχι μούσκουλα και κοιλιακούς; Κάτι της αρμονίας των φωνών Κι όχι των ιαχών; Κάτι που να μην το διακόπτουν οι διαφημίσεις  Και η ...

Εκεί που σμίγουν δυο ποτάμια και αδερφώνουν τα νερά ένα γεφύρι πέτρινο απλώνει τ'άσπρα του φτερά Ξέρω τα χέρια που το χτίσανε τα πόδια που το περπατήσανε. Κρυμμένο μέσα στα πλατάνια ακούει τ'άγρυπνο νερό, ένα γεφύρι πέτρινο που ταξιδεύει στον καιρό.  Ξέρω τα χέρια που το χτίσανε τα χείλη που το τραγουδήσανε. (Άκου το γέλιο της χτισμένης  στα πέρατα της οικουμένης) Ποίηση : Μιχάλης Γκανάς Μουσική : Νίκος Ξυδάκης

Τι παράξενη κοπέλα είσαι 'συ Τι μεράκια έχεις και σε βασανίζουν; Ώρα τώρα το 'χεις ρίξει στο κρασί Και τα μάτια σου τα βλέπω να δακρύζουν. Τι μυστήριο κορίτσι είσαι 'συ Μια σε βλέπω στα μεταξωτά ντυμένη Μια σε βλέπω να τα πίνεις σαν τρελή Κι από ντύσιμο πολύ κακοφτιαγμένη. Τι παράξενη κοπέλα είσαι 'συ Δεν μ'αρεσει η ζωή αυτή που κάνεις Άσε πλέον τις ταβέρνες το κρασί Σου το λέω πως στην ψάθα θα πεθάνεις.  Στίχοι - Μουσική : Μανώλης Χιώτης Πρώτη εκτέλεση (ανεπανάληπτη!): Μαρίκα Νίνου - Μανώλης Χιώτης

ποίηση : Ρένα Χατζηδάκη

Στίχοι : Κώστας Τριπολίτης Μουσική : Μίκης Θεοδωράκης Ερμηνεία: Μελίνα Κανά Η σκοτεινιά της κάμαρας θα'ρθει μαζί σου  ντύσου, ντύσου, ντύσου, η νύχτα αυτή που κράτησες δική σου ντύσου, ντύσου Ο κόσμος ξημερώνει Με τα φιλιά που κάρφωσα εδώ βαθιά σου βιάσου, βιάσου, βιάσου κι αυτά που απόψε κέρδισες δικά σου βιάσου, βιάσου

Ουρανέ μου διώχτ' τη συννεφιά να περάσω τα σύνορα κι ένα βράδυ πάνω στα βουνά να χτυπήσω τα σήμαντρα μάνα μου, μάνα στα χέρια μου σήμερα καίνε τα καρφιά Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Χριστόδουλος Χάλαρης Πρώτη εκτέλεση: Χρύσανθος Μάνα μου μάνα στο δρόμο μου σπείρανε πέτρα κι αψιθιά. Μάνα μου μάνα τα νιάτα μου γείρανε κάτω απ΄τα σπαθιά. Ουρανέ μου στείλε μου νερό να ποτίσω την έρημο να φυτρώσει λουλούδι δροσερό: στο κορμί μου τ΄αέρινο μάνα μου μάνα την άνοιξη φέρε μου πάνω στο σταυρό. Μάνα μου μάνα ηλιόλουστη μέρα μου πότε θα σε βρω. Ουρανέ μου διώχ΄τη συννεφιά να περάσω τα σύνορα κι ένα βράδυ πάνω στα βουνά να χτυπήσω τα σήμαντρα μάνα μου μάνα στα χέρια μου σήμερα καίνε τα καρφιά. Ουρανέ μου στείλε μου νερό να ποτίσω την έρημο να φυτρώσει λουλούδι δροσερό στο κορμί μου τ΄αέρινο μάνα μου μάνα τον ήλιο σου φέρε μου πάνω στο σταυρό.

Για να επέλθει μια αισθητική αποκατάσταση, μια πολιτιστική εξισορρόπηση  και μια ψυχική κάθαρση , μετά το βλαχο-μπαρόκ της Λαίδης και τις πεο-γραφίες του Δουκός εκ Βελγίου, η σελίδα σήμερα,  Σάββατο 9 Απριλίου,  αναρτά ένα τραγούδι ενός παντελώς αγνώστου  τραγουδοποιού. Γιατί πάντα, μα πάντα ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι και στην πιο απόλυτη σιωπή κάποιος γραντζουνάει την καρδιά του! Τι με κοιτάς; Δεν με γνωρίζεις; Είμαι εγώ που τη ζωή μου την ορίζεις Εγώ που πέθανα στα καταφύγια Που βρήκα θάνατο μια μέρα ακαριαίο Που ένιωσα πείνα στη ζωή μου την επίγεια Εγώ που πνίγηκα μια νύχτα στο Αιγαίο Στίχοι-Μουσική-Τραγούδι: Σπύρος Γραμμένος