[ παράκοσμος_ ]

Γύρισε σπίτι αργά κι έβαλε κάτι να φάει. Τον πήρα απ’ τα μούτρα. Στη Λέσβο γίνεται χαμός. Κάθε μέρα η θάλασσα ξεβράζει πια εκατοντάδες ανθρώπους. Πλέον, περισσότερες οικογένειες με παιδιά, γυναίκες εγκυμονούσες και ασυνόδευτα ανήλικα. Έπρεπε να μιλήσω με τον παπά Στρατή Δήμου. Της Γεωργίας Λινάρδου Ο παπα-Στρατής από την Λέσβο είναι ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, ένας πολυσήμαντος ιερέας. Το 2009 δημιούργησε την ΜΚΟ Αγκαλιά μετά από δύο χρόνια σκληρής δουλειάς και προσφοράς σε όσους ανθρώπους έφταναν με καραβιές στις ακτές της Λέσβου. Ξεκινάει στις έξι το πρωί και κοιμάται συνήθως στις δύο τα ξημερώματα. Χθες το βράδυ μια ακόμη καραβιά άφησε 200 με 300 ανθρώπους στο Μόλυβο. «Ανάμεσά τους πολλά ασυνόδευτα γυναίκες σε ενδιαφέρουσα, νήπια και μικρά παιδιά», περιέγραφε ο παπα- Στρατής. Μιλάω μαζί του αργά το βράδυ. «Γίνεται χαμός. Ευτυχώς που τρέχει ο κόσμος και βοηθάει και μπορούμε να τους...

   Μελίνα : "βασικά χαρά παίρνω εγώ, όταν μου λένε ότι τους αρέσει το φαγητό που μοιράζουμε..... " Το "μοίρασμα" που επινόησε η Μελίνα και οι φίλοι της έχει μια αρχοντιά.  Την αρχοντιά του ανθρώπινου προσώπου.  Καμία σχέση με ανάλογα αγελαία μοιράσματα διαφόρων αγροτο-παραγωγών τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα.  Καμιά σχέση η χαρά της με εκείνη που πουλάνε πακεταρισμένη και πολύχρωμη διάφορα πολυκαταστήματα και αλυσίδες οι διάφοροι μισθωμένοι, από δημοτικά συμβούλια, ευαγή ιδρύμα και φιλάνθρωπες τράπεζες, Αη Βασίληδες.... [Το εν λόγω ντοκιμαντέρ έχει ως σκοπό να προβάλει μια κατάσταση στο δήμο Αθηναίων, προβάλλοντας ανθρώπους οι οποίοι είτε έχουν πέσει θύματα της οικονομικής κρίσης, είτε έχουν πέσει θύματα των ναρκωτικών. "Πρωταγωνίστρια" του ντοκιμαντέρ είναι η Μελίνα, μια κοπέλα 24 ετών. Παρότι εργάζεται όλη την εβδομάδα, προσπαθεί να βρίσκει χρόνο, συνήθως τις Κυριακές, ώστε να παρέχει βοήθεια στους προαναφερθέντ...

Ο γύψος αν ανακατευτεί με το νερό θα γίνει στόκος. Ο αναδευτήρας θα λειτουργήσει μόλις συνδεθεί με το ηλεκτρικό ρεύμα, το λεωφορείο θα σταματήσει στη στάση, τα πλαστικά μέλη θα συνδεθούν και θα δεθούν, το σακάτικο σώμα θα περπατήσει στο δρόμο. Όλα αυτά είναι φυσικοί νόμοι, σχέσεις πραγμάτων ενσωματωμένες, δοσμένες στον κόσμο από την δομή και την κατασκευή του κανονικότητες, που κάποτε ανακαλύψαμε και έκτοτε με βεβαιότητα χρησιμοποιούμε. Όμως ο τρόπος με τον οποίο ΜΠΟΡΕΙ ένα μοναδικό βιολογικό πλάσμα να ΕΠΙΛΕΞΕΙ το ΠΩΣ θα συνδεθεί με τον κόσμο, δεν είναι δοσμένο από κατασκευής του κόσμου. Είναι κάτι που κάθε φορά εισάγεται έξωθεν, μοναδικά και ανεπανάληπτα, κάτι που κάθε μέρα και κάθε στιγμή δημιουργείται και κατορθώνεται... κι αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο. Θαρρώ εάν θα θέλαμε να ξαναμιλήσουμε για κάτι που κάνει τον άνθρωπο διαφορετικό από κάθε τι κτιστό, είναι αυτή η κατάφασή του ακριβώς στην αβεβαιότητα. Αυτή η αβεβαιότητα είναι εξ ορισμού αντίθετη με κάθε έκφραση του θετ...

Δηλαδή αν αυτή τη στιγμή ανατρεπόταν αυτή η κυβέρνηση, η λεγόμενη κυβέρνηση, τι θα προκύψει; Άλλη μια κυβέρνηση με τα ίδια πάλι, με το ίδιο στήσιμο, με τα ίδια πράγματα; Εγώ βρίσκομαι στην άλλη όχθη! Δεν γουστάρω αυτό το σύστημα, δεν γουστάρω καπιταλισμό, δεν γουστάρω νεοφιλελευθερισμό, δε γουστάρω συγκεντρωτισμό, δε γουστάρω αυτά τα πράγματα! Θέλω μικρές κοινότητες, αυτόνομες, σε ανθρώπινα μέτρα να μπορέσουμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Έχω μια άλλη λογική, μια άλλη αντίληψη για το πώς οργανώνεται η κοινωνία. Ξέρω πια τι σημαίνει πολιτική. Δεν γίνεται. Κατ' αρχήν στην Ελλάδα δεν έχουμε το στοιχειώδες. Δεν έχουμε έναν στοιχειώδη πολιτικό πολιτισμό, γιατί αυτά τα καθίκια δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους. Η πατρίδα κινδυνεύει, η πατρίδα βουλιάζει, και πολεμάν σαν κατίνες ο ένας τον άλλον, εσύ έκανες εκείνο στο αυτό κι εσύ έκανες το άλλο. Δεν έχουν την παλικαριά, την εντιμότητα να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να αφήσουν τις κατινιές στην άκρη και να κουβεντιάσουν. Είναι...

Ο Γεώργιος Αστρινάκης είναι εδώ και τριάντα χρόνια ψυχίατρος στο Δρομοκαΐτειο. Αυτός και μια ομάδα ψυχιάτρων ήταν εκείνοι που κατάφεραν να καταργήσουν τα κελιά απομόνωσης. — 23.08.2014 — Κείμενο: Τζούλη Αγοράκη Φωτογραφίες: Βασίλης Μακρής Κανείς δεν διστάζει να μιλήσει για το σωματικό νόσημα που έχει ο συγγενής του. Μέχρι που το διαλαλεί. Η τρέλα όμως είναι ταμπού. Αν νοσήσει ψυχικά ο άνθρωπός σου δεν θέλεις να το ξέρει κανείς. Και μερικές φορές τον ξεγράφεις για πάντα. Ο κ. Αστρινάκης είναι ψυχίατρος με το Ψ κεφάλαιο. Τον περιμένουμε στο εσωτερικό ενός ξενώνα πενήντα ατόμων στο Δρομοκαΐτειο. Καταφθάνει και έχει παρουσιαστικό που φωνάζει καλοσύνη. Ξαφνικά, μια τρόφιμη περίπου εξήντα χρονών πετάγεται από την άλλη άκρη της αίθουσας και τρέχει καταπάνω του. Του δίνει την μπανάνα και τα κουλούρια που έχει κρύψει μέσα στην τσέπη της. «Δεν τα ’φαγα, τα κράτησα για σένα», του λέει. Εκείνος τα παίρνει και σχεδόν ευλαβικά της χαϊδεύ...

Το βιντεάκι παραπέμπει σε κάτι "καρμικό".  Μια ανατολική αντίληψη ότι ο κόσμος μας χρωστάει το καλό που κάναμε και θα μας το δώσει. Ότι υπάρχει μια κοσμική δικαιοσύνη.... κάτι απ' αυτά που λέει ο Κοέλο στα βιβλία του....  Ας την δέχεται όποιος μπορεί σ' αυτά να βρίσκει ανάπαυση.  Εμένα μ' άρεσε ο τίτλος με τον οποίο κυκλοφορεί :   If you cry you lose. I lost.   (Εάν κλάψεις χάνεις. Εγώ έχασα).  Είμαστε οι χαμένοι.  Θέε μου πόσο δύσκολο είναι να το αποδεκτούμε αυτό.  Κι όμως είναι η μόνη αληθινή βάση, από την οποία πρέπει να ξεκινάει κανείς για να μιλήσει, για να σκεφτεί, για να σχετιστεί με τους άλλους, για να αγαπήσει, για να ζήσει. Όποιος έχασε και χάθηκε κλαίει. Οι υπόλοιποι μπορούν να φωνάζουν, να εξουσιάζουν, να παραμορφώνουν, να ξεχνούν, να χαριεντίζονται, να χειρίζονται, να χτυπούν, να κερδίζουν, να κατέχουν τους άλλους, να νιώθουν υπερήφανοι και σίγουροι, να ελεεινολογούν....   Δεν μπορούν όμ...

Ο Iain McCilchrist είναι ψυχίατρος, συγγραφέας, ζει και εργάζεται στο Λονδίνο "Έ χουμε την ανάγκη να βασιζόμαστε σε βεβαιότητες για να χειραγωγούμε τον κόσμο αλλά για να τον κατανοήσουμε βαθύτερα χρειαζόμαστε τη γνώση που προκύπτει στο δεξί ημισφαίριο. Το δεξί ημισφαίριο παρέχει μια σταθερή, ευρεία, ανοικτή, σαφή επαγρύπνηση-εγρήγορση ενώ το αριστερό ημισφαίριο παρέχει μια στενή, αυστηρά επικεντρωμένη στις λεπτομέρειες, προσοχή. Το διαισθητικό μυαλό (δεξί ημισφ.) είναι ιερό Δώρο και το ορθολογικό μυαλό είναι πιστός Υπηρέτης (αριστερό ημισφ.). Έχουμε δημιουργήσει μια κοινωνία που σέβεται τον Υπηρέτη αλλά έχει ξεχάσει το Δώρο». Πηγή : Αντίφωνο

 Ο Δημήτρης Καραγιάννης είναι ψυχίατρος, ψυχοθεραπευτής Ο έρωτας, το αιώνιο ζητούμενο, κατοικεί κάπου αλλού, από εκεί που αναζητείται.  Ερωτευμένος vs ερωτικός: η επιθυμία, ο έρωτας του απόλυτου και ο ζητιάνος του καταναλωτή έρωτα. Η επιφανειακή ψυχολογία ,πλαστική χειρουργική των σχέσεων, που προσπαθεί να καλύψει τις ρυτίδες.  Και η ομορφιά του έρωτα άπιαστη απόσταση ανάμεσα στην παθητική και στην ενεργητική μετοχή.

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ. Α´ Ἰωάννου, δ´ 16 πρὸ πάντων δὲ εἰς τὴν εἰς ἑαυτοὺς ἀγάπην ἐκτενῆ ἔχοντες, ὅτι ἡ ἀγάπη καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν· φιλόξενοι εἰς ἀλλήλους ἄνευ γογγυσμῶν· Α´ Πέτρου, δ´ 8-9

"Καλώς την Άνοιξη"  Μέσα στη γενική θολούρα και την κόπωση, στον φλύαρο και επιθετικό λόγο της εποχής, τον εξυπνακισμό και την ατάκα, την αδιαφορία για τον άλλο και την τερατώδη φιλαυτία, έχουμε ανάγκη την κοινωνία με  λόγο που είναι ακατέργαστος, πηγαίος, πρακτικά χρήσιμος όχι ως ανταλλακτική αξία σε κάποιο χρηματιστήριο επωνύμων, αλλά ως οντολογική προτεραιότητα για τον άνθρωπο.  Δηλαδή ως ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ Στάση όπου μπορεί ο κάθε κατατρεγμένος, ο εξόριστος, ο φτωχός, ο φυλακισμένος, ο βιασμένος, ο μουγγός άνθρωπος να ξαποστάσει, να νιώσει μια δροσιά και την ελπίδα να γεννιέται....     Κάθε Σάββατο, από τούτο το ελάχιστο βήμα, θα αναζητούμε μικρά ή και μεγαλύτερα βίντεο τέτοιων ΣΤΑΣΕΩΝ ΖΩΗΣ, όπως του Κλήμη Πυρουνάκη. Ο   Κλήμης Πυρουνάκης , θεολόγος εκπαιδευτικός, ιστορεί γεγονότα – αφήνοντάς μας να διακρίνουμε, αν θέλουμε, μιαν άλλη εκδοχή για τα αίτια και τα αιτιατά της πορείας μας.