[ παράκοσμος_ ]

Σωκράτης : ένας πολιτικά υπάκουος φιλόσοφος;  (Μέρος : Τέταρτο και τελευταίο) Η στάση του Σωκράτη Πράγματι η στάση του Σωκράτη μας προβληματίζει. Στην   Απολογία του δείχνει σταθερός στις απόψεις του, δεν υποχωρεί απέναντι στις αστήρικτες κατηγορίες εις βάρος του, που γνωρίζει ότι είναι σαθρές και έχουν πολιτική σκοπιμότητα, περιπαίζει τους κατηγόρους του, και μάλιστα εμφανίζεται αλαζών όταν προτείνει ως «ποινή» για τον εαυτό του να τρέφεται δωρεάν στο Πρυτανείο για τις υπηρεσίες που προσφέρει στην πόλη, ενώ ξέρει ότι η πρόταση του αντιδίκου του είναι να του επιβληθεί η θανατική ποινή. Αντίθετα, στον Κρίτωνα η υποταγή του στην θανατική καταδίκη, όσο κι αν φαίνεται ότι γίνεται αντικείμενο συζήτησης με τον φίλο Κρίτωνα, στην ουσία είναι αδιαπραγμάτευτη. α) Από την Απολογία θα σταθούμε σε μερικά σημεία τα οποία θα μας καθοδηγήσουν στην ανάγνωση του Κρίτωνα : 1) Ο Σωκράτης προκειμένου να εξηγήσει την στάση του να παραμείνει πιστός στο «...

Σωκράτης : ένας πολιτικά υπάκουος φιλόσοφος;  (Μέρος : Τ ρ ί τ ο) Η πολιτική ανυπακοή στον Χάουρντ Ζιν Η αμερικάνικη κοινωνία που αντικρίζει ο Χ.Ζ. είναι διαποτισμένη από σκληρές αντιφάσεις: παράγει ανυπολόγιστο πλούτο αλλά και ακραία φτώχεια, δημιουργεί ευκαιρίες για ευζωία αλλά και καταστρέφει τις ζωές των ανθρώπων, οδηγεί στην μεγαλύτερη τεχνολογική πρόοδο αλλά και εξαντλεί το περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους. Αυτή η βαθιά διχασμένη κοινωνική πραγματικότητα είναι το ξεδίπλωμα του ανθρώπινου πράττειν.   Στο πραγματιστικό αυτό επίπεδο κάθε θεωρία φέρει το βάρος και κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Η πραγματιστική αυτή αντίληψη οδηγεί τον Χ.Ζ. στην αποκήρυξη της αντικειμενικότητας καθώς και σε μια ανοιχτή εχθρότητα απέναντι σε κάθε είδους θεωρητικούς ή ειδικούς. Ο Χ.Ζ. είναι ο άνθρωπος της πολιτικής πράξης και δη των κινημάτων. Επιθυμεί να καταδείξει μέσω του ορθού λόγου τον απατηλό χαρακτήρα των δυτικών καπιταλιστικών κοινωνιών και αναρωτιέται για...

 Σωκράτης: ένας πολιτικά υπάκουος φιλόσοφος; (Μ έ ρ ο ς  : Π ρ ώ τ ο) Πρώτες σκέψεις   ως πλαίσιο                                                                                     Η υπακοή (υπό+ακοή ) είναι μια εντελώς παραστατική λέξη, από αυτές που διαθέτει σε αφθονία η ελληνική γλώσσα. Σημαίνει όχι μόνο την κατά την αίσθηση αντίληψη των ήχων, αλλά με την προσθήκη της πρόθεσης υπό- η λέξη στο σύνολό της δηλώνει επιπλέον μια σχέση συμμόρφωσης ή υποταγής άμα τη λήψει ενός συγκεκριμένου αισθητηριακού ερεθίσματος. Στον φυσικό κόσμ...