[ παράκοσμος_ ]

ποίηση : Ρένα Χατζηδάκη

Πού να σε βρω; Πού να σε συναντήσω; Έτσι που ενώθηκες με το άπειρο. Δεν ήξερα, δεν ξέρω. Δεν σε γνώρισα Κι όμως Στέκω αδύναμη μπροστά στην καταιγίδα των τρόπων σου.  Κι όμως Σαστίζω μπροστά την οργή σου. Αν σε συναντούσα θα σε φοβόμουν.  Θα δίπλωνα σε μια γωνιά. Θα απέφευγα το βλέμμα σου. Θα  τραύλιζα.  Θα κρυβόμουν. Έτσι όπως εσύ θα ήξερες τα πάντα. Μη τους πεις τίποτα.  Μην ανοίξεις το στόμα σου. Θα σηκωθεί σμήνος πουλιών και κράζοντας θα πετάξει.   Πού να σε βρω; Πού να σε συναντήσω; Σε μια πλατεία που έμεινε αδειανή Κι είναι ο ήχος μου ένας τυφλός ζητιάνος που έδωσε τα πάντα 'Ετσι που ενώθηκες με το άπειρο  για να σε βρει το ρίγος του, το κλάμα του, Τη ζωή μου.   (μνήμη Ρένας Χατζηδάκη , 1943-2003)

Σκέψεις πάνω στο ποίημα της Ρ.Χατζηδάκη Κατάσταση Πολιορκίας   Ι Καθώς το παιδί, που σημαδεύεται απ’ την πρώτη γνώση της μοναξιάς, ο καιρός κι η απαντοχή θα κάνουνε συντρίμμια την καρδιά μου και θα ‘χω χάσει για πάντα τους δρόμους, τους δρόμους μου, σα θα μ’ αφήσουνε να βγω από δω. Θα γυρίζω γυρεύοντάς σε παντού, στα ισοπεδωμένα τοπία, στα κομματάκια εκείνου του καθρέφτη, στις σπαταλημένες ματιές, να βρω ξανά το πρόσωπό σου,την καρδιά μου γυρεύοντας και θα μιλώ και θα μιλώ τη γλώσσα, που ήταν κάποτε δική μας, που ήταν κάποτε το μόνο δικό μας που μας είχε απομείνει μέσα στους ίσκιους των νεκρών χρωμάτων των νεκρών εικόνων όταν οι νύχτες μας ήταν απλά επεισόδια της μεγάλης νύχτας που άρχισε πριν -πόσον καιρό; Πώς να μετρήσω τον καιρό εδώ μέσα, τις σεληνιακές σου διαλείψεις, τ’ αστρικά σου πηδήματα. Πώς να μετρήσω την πορεία μου τεθλασμένη, την απρόβλεπτη τροχιά της απουσίας σου, μέσα σε τούτο το αμείλικτο διαστ...