Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα _ψυχική υγεία

_Δημήτρης Καραγιάννης: Το βλέμμα

_Γιώργος Αστρινάκης: Καταφύγιο ευαίσθητων ψυχών

Ο Γεώργιος Αστρινάκης είναι εδώ και τριάντα χρόνια ψυχίατρος στο Δρομοκαΐτειο. Αυτός και μια ομάδα ψυχιάτρων ήταν εκείνοι που κατάφεραν να καταργήσουν τα κελιά απομόνωσης. — 23.08.2014 — Κείμενο: Τζούλη Αγοράκη Φωτογραφίες: Βασίλης Μακρής Κανείς δεν διστάζει να μιλήσει για το σωματικό νόσημα που έχει ο συγγενής του. Μέχρι που το διαλαλεί. Η τρέλα όμως είναι ταμπού. Αν νοσήσει ψυχικά ο άνθρωπός σου δεν θέλεις να το ξέρει κανείς. Και μερικές φορές τον ξεγράφεις για πάντα. Ο κ. Αστρινάκης είναι ψυχίατρος με το Ψ κεφάλαιο. Τον περιμένουμε στο εσωτερικό ενός ξενώνα πενήντα ατόμων στο Δρομοκαΐτειο. Καταφθάνει και έχει παρουσιαστικό που φωνάζει καλοσύνη. Ξαφνικά, μια τρόφιμη περίπου εξήντα χρονών πετάγεται από την άλλη άκρη της αίθουσας και τρέχει καταπάνω του. Του δίνει την μπανάνα και τα κουλούρια που έχει κρύψει μέσα στην τσέπη της. «Δεν τα ’φαγα, τα κράτησα για σένα», του λέει. Εκείνος τα παίρνει και σχεδόν ευλαβικά της χαϊδεύ...

_Παιδική αθωότητα : μια αντίσταση στο "χωρίζειν"

Π. Πικάσο, Το παιδί με το περιστέρι Πολλές φορές, όταν οι μεγάλοι της ζωής ενός μικρού παιδιού (3-6 χρόνων), προκειμένου να βγάλουν οι ίδιοι τις δικές τους διαγνώσεις και να λάβουν τις δικές τους επιβεβαιώσεις, το καλούν να "αποφασίσει" π.χ. ανάμεσα στη μαμά και στον μπαμπά (ποιόν αγαπάς περισσότερο) ή ανάμεσα στη μαμά και σ' ένα παιχνίδι (τι θέλεις  πιο πολύ, να έρθει η μαμά  ή να σου φέρει ένα παιχνίδι;),συνήθως το παιδί μένει σιωπηλό και ... αναποφάσιστο. Φαίνονται απλές και καθημερινές συναλλαγές ανάμεσα σε μικρά παιδιά και μεγάλους. Ή οι μεγάλοι τις θεωρούν τέτοιες. Έχω όμως την γνώμη ότι για τα παιδιά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και ανώδυνα. Η παιδική σκέψη απέχει πολύ από την δική μας διχαστική ορθολογικότητα. Τα παιδιά δεν έχουν κατακτήσει ακόμα  έναν τρόπο σκέψης που να κινείται ανάμεσα σε δύο αντιθετικούς και αλληλοαποκλειόμενους πόλους, ανάμεσα στο δίπολο "είτε- είτε" .  Για τα παιδιά, η ίδια η ύπαρξή τους δεν έχει ακόμα αυτονομηθ...

_Ψυχική υγεία:η αξιοπρέπεια, το ήθος και οι πολιτικές εξόντωσης ενός λαού

  Ελληνικά ψυχιατρεία... Μια παλιά, τραυματική για την ελληνική κοινωνία, ιστορία που σπάνια βλέπει το φως της δημοσιότητας παρά μόνον έπειτα από το ξέσπασμα κάποιου περιστατικού ικανού να προσελκύσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Τρανταχτά παραδείγματα, τη χρονιά που μας πέρασε ήταν, η αυτοδίκαιη αργία – λόγω εκκρεμούς ποινικής δίωξης – του χρυσαυγίτη διευθυντή ψυχίατρου κ. Κωνσταντίνου Παρασχάκη ή η επικείμενη παύση λειτουργίας μέχρι το 2015 τριών μεγάλων ψυχιατρικών νοσοκομείων σε όλη τη χώρα, συνεπεία του συμφώνου Λυκουρέντζου-Andor, που απειλεί να αφήσει χιλιάδες ψυχικά πάσχοντες στο δρόμο δίχως βοήθεια. Ωστόσο, ο νευραλγικός χώρος της ψυχικής υγείας δεν μπορεί να υπόκειται στο νόμο της ειδησεογραφικής επικαιρότητας, όπως άλλωστε και κάθε άλλος χώρος συναφής με το τεράστιο θέμα της υγείας των πολιτών μιας χώρας. Εδώ, θα πρέπει να σημειωθεί πως ότι ακολουθεί δεν αφορά ούτε στιγματίζει στο σύνολό του το ιατρικό προσωπικό που εργάζεται στο χώρο της ψυχικ...

_Κατερίνα Μάτσα : Ταπείνωση και ντροπή

Η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα μιλάει για το νέο βιβλίο της : «Ταπείνωση και ντροπή - Γυναίκες τοξικομανείς» (εκδ. ΑΓΡΑ) «Αν ενωθούν τα ρυάκια αντίστασης, θα γίνουν ποτάμι» Όλοι  αυτοί, που ξαφνικά, λόγω της κρίσης, βουλιάζουν στη φτώχεια και στη στέρηση, που στρέφονται στην κόλαση των ουσιών «για να ξεφύγουν», αισθάνονται ταπεινωμένοι                                               Της ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ Η συλλογική ενοχή του τύπου «μαζί τα φάγαμε» δεν είναι παρά ένα επιπλέον όπλο του συστήματος για να μας παραλύσει. Εμείς όμως δεν θα βγούμε από την κρίση εις βάρος της ψυχικής μας υγείας! Μέσα από τις σχέσεις με ανθρώπους που κουβαλάνε τεράστιο ψυχικό πόνο, μέσα από την προσπάθειά σου να τους βοηθήσεις, γίνεσαι καλύτερος. Εκείνοι σου δίνουν το κουράγιο για να συνεχίσεις να πορεύεσαι με το κεφάλι ψηλά» Πόσα γνωρίζουμε για την ντροπή; Τι συνέπε...