ἥλιος κυκλοδίωκτος, ὡς ἀράχνη, μ᾿ ἐδίπλωνε καὶ μὲ φῶς καὶ μὲ θάνατον ἀκαταπαύστως.
(Ωδή τρίτη, Εις Θάνατον, ...Ανδρέας Κάλβος)

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

_η ζωή είναι ωραία



Ζητούσατε επίμονα να πω ότι η Ζωή είναι ωραία. 
Δεν είχα κανένα πρόβλημα να το πω 
γιατί καταλάβαινα ότι ήταν κάτι πολύ σημαντικό.
Να συμφωνήσω μαζί σας λοιπόν, και να το πω
Η Ζωή είναι ωραία
υπό μια προϋπόθεση μόνο
να άρετε όλες τις προϋποθέσεις της ζωής σας 
και να μείνετε με 2,60 ευρώ στην τσέπη σας 
όσο δηλαδή το εισιτήριο του λεωφορείου 
για την διαδρομή 
Χανιά  - χωρίς ελπίδα
κι άλλα τόσα για την επιστροφή.

Το ξέρω ότι σας ζητάω πολλά,
γι' αυτό
Η Ζωή είναι Ωραία....

_μουγκοί ρήτορες

Ακόμα και ο απαγχονισμός ενός 15χρονου μαθητή μπορεί να γίνει αφορμή για φτηνή ρητορεία.
Είναι τόσο βαθιά η αφασία μιας ολόκληρης κοινωνίας, που τίποτα δεν μπορεί να την συνταράξει.
Να την κάνει να νιώσει ότι δεν έχει λόγια, ότι στην πραγματικότητα δεν ξέρει τίποτα για ότι συμβαίνει, γιατί δεν θέλει να ξέρει τίποτα.... θέλει μόνο να μιλάει, να μιλάει ακατάπαυστα, να μιλάει πάνω στο θάνατο.
Δεν βλέπει τίποτα.
Όλα γίνονται αφορμές για να μην βλέπει ποτέ τίποτα και κάποιοι φροντίζουν γι'αυτό.
Είναι αυτοί που μιλάνε χωρίς να πουν....
Ούτε λέξη για την "αγία" ελληνική οικογένεια,
Ούτε λέξη για την πατροπαράδοτη ελληναράδικη νοοτροπία,
Ούτε λέξη για την "αγνή" ελληνική επαρχία,
Ούτε λέξη για το κυριακάτικο κήρυγμα μίσους κατά όσων επιβουλεύονται την χώρα μας και την Ορθοδοξία μας,
Ούτε λέξη για τα βουλευτικά παραληρήματα, τις από βήματος εξυπνάδες προς κατανάλωση και τις κραυγές τύπου "νομοσχέδιο της ανωμαλίας"
Ούτε λέξη για το τηλεοπτικό life style
Ούτε λέξη για τον ποδοσφαιρικό κανιβαλισμό
Ούτε λέξη για τα πρωτοσέλιδα "βουλή τραβεστί-ξύλο σε κάθε αδελφή"
Ούτε λέξη για τον "σοφό" ελληνικό λαό και την αφόρητη, από άμβωνος, κολακεία των "παραδόσεών" του
Ούτε λέξη....
αυτή είναι η φτηνή ρητορεία... να μιλάς χωρίς να πεις ούτε λέξη.
Χρειάζεται να έχεις ασκήσει χρόνια εξουσία, οποιουδήποτε είδους -εκκλησιαστική, κυβερνητική, τηλεοπτική, μιντιακή, δεν ξέρω τι άλλο- για να καταφέρνεις να μιλάς με τόση έπαρση και βεβαιότητα, χωρίς να λες απολύτως τίποτα....

"Δεν αντέχω άλλο", έλεγε στο σημείωμα που άφησε ο μαθητής πριν κρεμαστεί από το μπαλκόνι του σπιτιού του...
Κάποιοι έσπευσαν να πουν ότι εννοούσε το bulling των συμμαθητών του.... εγώ δεν είμαι τόσο σίγουρη γι' αυτό.
Δεν βαριέσαι όμως.... εμείς όμως, έτσι θα πορευτούμε.
Μουγκοί και Ρήτορες....


Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

_διαφημιστική αποδομητική : "Φάγαμε τον δρόμο" και με τη φόρα που έχουμε πάρει...



Το project είναι εξαιρετικά απλό : 
Μια εταιρεία παραγωγής μπύρας διαφημίζει το προϊόν της, την μπύρα, και σε συνεργασία με επιχειρήσεις εστίασης διαφόρων περιοχών, οι οποίες επίσης διαφημίζονται (θα μπορούσαμε να το πούμε "επιχειρηματικός διϋποκειμενισμός")  παράγεται μια σειρά ταινιών μικρών μήκους που έχουν εντελώς καινούργια χαρακτηριστικά:

Έχουν ένα ντοκιμαντερίστικο στυλ ταινιών "δρόμου", αποπνέουν μια αμεσότητα και όχι έναν στημένο επαγγελματισμό, έχουν ελεύθερο λεξιλόγιο όπως αυτό της καθημερινότητας, ακούγονται γέλια, επιφωνήματα, ατάκες, ακούγονται ακόμα και λέξεις όπως "μαλάκα", οι διάλογοι είναι ελεύθεροι, εμφανίζονται απλοί καθημερινοί άνθρωποι όπως ζουν στην καθημερινότητά τους και που θα μπορούσαμε να συναντήσουμε παντού, στην θέση του καθενός από αυτούς θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εμάς.

Η ταύτιση πρέπει να είναι απόλυτη και να μην αφήνει περιθώριο κανένα σημείο διαφοράς, από το οποίο θα μπορούσε, ίσως,  να εγερθεί ένα "Οχι!"
Η παρέα αυτή περιφέρεται στα διάφορα στέκια φαγητού της περιοχής και...
τι κάνει;
-Τρώει...
Η ζωή τους, η παρέα τους, η φιλία τους 
φαίνεται να είναι ένα απάνθισμα χαρούμενων στιγμών και μιας ευδιαθεσίας
που θα μπορούσαμε να πούμε ευτυχία.
Πώς πετυχαίνεται αυτή η "ευτυχία";
Η απάντηση είναι η ίδια, όπως παραπάνω
- απλώς Τρώει...

Θυμάμαι στη γειτονιά της Αθήνας που μεγάλωσα υπήρχε ένα ταβερνείο... το μόνο στην περιοχή εκείνη την εποχή...
Με αυλή χωμάτινη, κληματαριά, δυο ξύλινα τραπέζια έξω για το καλοκαίρι
και καμιά δεκαριά μέσα για το χειμώνα. Με βαρέλια και μια κουζίνα στο βάθος πίσω από τον πάγκο του ταβερνιάρη....μια γυναικεία μορφή που δεν μπορώ να δω καθαρά αλλά την αισθάνομαι
μυρωδιά κρασιού και κάτι να τηγανίζεται...
μας έστελνε ο πατέρας μας στο Σολωμονίδη -έτσι λέγανε τον ταβερνιάρη- με μια γυάλινη μπουκάλα να πάρουμε ρετσίνα.
- Πες του να την γεμίσει....

Ποτέ δεν σκέφτηκε ο Σολωμονίδης ότι το ταβερνείο του, το κρασί που μας έδινε, τα σμυρναίικα κεφτεδάκια που έφτιαχνε  η σκυθρωπή συμβία του χωμένη στη κουζίνα,
θα μπορούσαν να περιβληθούν με τέτοια φαντασμαγορία ώστε να αποτελούν
μέγιστη απόλαυση,
αξία ζωής,
πηγή χαράς
και το νόημα

Αυτή είναι η διαφορά.
Γι'αυτό δεν υπάρχει Σολωμονίδης πιά
παρά μόνο ικανοποιημένα ανώτερα θηλαστικά
που μόνο τρώνε
τρώνε
τρώνε

και, βέβαια, αυτοί που εξασφαλίζουν τον μεταβολισμό των εμπορικών τους συμφερόντων
σε ευτυχία των θηλαστικών.


  


ΥΓ. Υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι αυτές οι ταινίες (που απ' ότι είδα είναι ήδη 17 στον αριθμό και κυκλοφορούν στο διαδίκτυο) και το 80% των διαφημίσεων που αφορούν πλέον το φαγητό και τις γευστικές ηδονές, που μπορεί κάποιος να απολαύσει αγοράζοντας το τάδε προϊόν ή ψωνίζοντας από το δείνα πολυκατάστημα,  δεν είναι ο πιο ιδιωτικός κόσμος που μπορεί κάποιος να έχει
δεδομένης της χρεοκοπίας κάθε άλλου δυνατού να υπάρξει κόσμου;





Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

_ηλεκτρικές συσκευές

Είναι η ψυχή μου σα μάλλινο ρούχο
που μπήκε σε λάθος πρόγραμμα του πλυντηρίου.
μάζεψε, κόντυνε, κάτσιασε
δεν φτάνει να σκεπάσει
ούτε εμένα ούτε τις λέξεις μου

Ο ανεμιστήρας δουλεύει ώρες ολόκληρες
ασταμάτητα δουλεύει ο ανεμιστήρας
αναδεύει τον αέρα ακίνητο
στο δωμάτιο
γύρω από το ακίνητο σώμα
το σεντόνι,
το μαξιλάρι
τα βαθουλωμένα μάγουλα
τα λίγα μαλλιά
τα μάτια που είναι καρφωμένα πάνω μου
τα αποστεωμένα χέρια
τα νεκρά κύτταρα
ημικύκλιο γύρω από άξονα
το υγρό
που ζω μέσα
να μπορώ να αναπνέω ακόμα
μια διακοπή  ρεύματος
και πέθανα από πνιγμό.

_το σπασμένο κλαδί

Κανείς δεν κατάλαβε πότε έσπασε εκείνο το κλαδί.
Η ζημιά θα πρέπει να έγινε σε μια από κείνες τις κακοκαιρίες του χειμώνα.
Δεν ήταν σοβαρή ζημιά και έτσι κανείς δεν την αποτίμησε, όπως συνηθίζεται στις περιπτώσεις της βαρυχειμωνιάς.
Και κείνο όμως το κλαδί, έσπασε αλλά δεν έπεσε.
Παρέμεινε εκεί σαν να μην συμβαίνει τίποτα, σα να μην το έπληξε η κακοκαιρία, μισοστερεωμένο , μισό καμουφλαρισμένο στο πυκνό της φύλλωμα της λεμονιάς, μισοζώντανο και μισοπεθαμένο.
Της λεμονιάς, ναι... που κι αυτή σα να μην συνέβη ποτέ τίποτε σε ένα από τα κλαδιά της, συνέχισε να δίνει τα κίτρινα ζουμερά λεμόνια της και καθώς μπήκε η άνοιξη γέμισε ολόκληρη από μικρά τρελαμένα από άρωμα ανθάκια, λεμονανθάκια....
Είπαμε, δεν ήταν καμιά σοβαρή ζημιά.
Το κλαδί αν και σπασμένο για κάμποσο καιρό τρεφότανε από ένα μικρό τμήμα φλοιού που είχε μείνει να το συνδέει με τη λεμονιά, η οποία  τώρα δονούνταν υπό τους ήχους τρελαμένων ζουζουνιών...
Σα μπήκε όμως το καλοκαίρι, η ζημιά έγινε πια εμφανής... ναι το κλαδί είχε σπάσει. Φαινόταν ολοκάθαρα πλέον και αν έριχνες μια ελάχιστα προσεκτική ματιά,  θα έβλεπες ένα βαθύ σπάσιμο πολύ κοντά στον κεντρικό κορμό και πράγματι, το κλαδί είχε πάρει μια αφύσικη κλίση προς τα κάτω... και ούτε καινούργια φύλλα έβγαλε ούτε ανθάκια ούτε αρώματα ούτε ήχοι υπήρχαν πάνω του...
Τα φύλλα του ταχύτατα άρχισαν να συστρέφονται, μέρα με τη μέρα ν΄αλλάζουν χρώμα και από πράσινα σιγά σιγά να κιτρινίζουν και να αραιώνουν.
Όμως και πάλι κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ασχοληθεί με το σπασμένο κλαδί και να το τραβήξει με δύναμη, να το κόψει επιτέλους, να το ρίξει κάτω, να αποτελειώσει την ζημιά του χειμώνα, να πάψει αυτό, ένα σπασμένο κλαδί, να λογίζεται ανάμεσα στ' άλλα κλαδιά.
Εγώ, από την στιγμή που κατάλαβα τι συμβαίνει με το σπασμένο κλαδί,  το έβαλα σημάδι.
Το παρακολουθούσα μέρα με τη μέρα.
 Όχι, ούτε εγώ το κατέβασα... το άφησα εκεί, στο μαρτύριο των ζουμερών λεμονιών, των καταπράσινων φύλλων, των αρωμάτων και των ήχων μιας ζωής που πλέον δεν ήταν δικιά του.
Φύσηξε... ξαναφύσηξε... όμως το κλαδί παρέμενε παραδόξως στη θέση του, με ελάχιστα πλέον ξερά φύλλα.
Ώσπου σήμερα, σε μια στιγμή απόλυτης ησυχίας, λίγο πριν βραδιάσει και ενώ πότιζα την ακλόνητη λεμονιά και κείνη, μετά από μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, ρουφούσε αχόρταγα και χαιρότανε, το κλαδί έγειρε από μόνο του σιγά σιγά και απαλά έπεσε στο χώμα...
Τίποτα δεν ταράχθηκε, κανένας ήχος δεν ακούστηκε, κανένα κράκ, τίποτα δραματικό.
Έμεινα να το κοιτάζω....
Το σπασμένο κλαδί.

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

_Χρόνης Αηδονίδης: βλέφαρό μου


Νίκος Κυπουργός ~ Τα Μυστικά του Κήπου
Τραγούδι: Χρόνης Αηδονίδης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου


Έλα ύπνε, πάρ'το
σε μετάξι επάνω βάλ'το
σιγά

Κι από μέλι γάλα
νά 'ν' του ονείρου του η σκάλα
πλατιά

Βλέφαρό μου σφαλιστό
αχ! τυχερό μου
μη χαράζεις άστρο της αυγής
μη μου τρομάζεις.