Κύριε, Δέξου την κοπέλα αυτή, γνωστή σε όλη τη γη, με το όνομα Μαίριλυν Μονρόε. Αν και δεν είναι αυτό το αληθινό της όνομα (αλλά Εσύ ξέρεις το αληθινό της, αυτό της μικρής ορφανής που βιάστηκε στα εννιά της χρόνια και της μικρής εργάτριας που στα δεκάξι της ήθελε να αυτοκτονήσει), που παρουσιάζεται τώρα μπροστά Σου χωρίς κανένα μακιγιάζ, χωρίς τον ατζέντη της, χωρίς φωτογράφους και χωρίς να υπογράφει αυτόγραφα, μόνη σαν ένας αστροναύτης στη διαστημική νύχτα. Όταν ήταν παιδί ονειρεύτηκε, ότι στεκόταν γυμνή σε μια εκκλησιά (σύμφωνα με τη διήγηση του ΤΙΜΕ) μπροστά σ΄ ένα πλήθος που γονάτιζε με τα πρόσωπα στο έδαφος κι έπρεπε να περπατήσει στις μύτες των ποδιών της, για να μην πατήσει τα κεφάλια. Εσύ ξέρεις τα όνειρά μας καλύτερα παρά οι ψυχίατροι. Εκκλησία, σπίτι, υπόγειο, είναι η σιγουριά της μητρικής αγκαλιάς Αλλά και κάτι περισσότερο από αυτό επίσης… Τα κεφάλια είναι φανερό ότι είναι οι θαυμαστές (η μάζα των κεφαλιών στο σκοτάδι κάτω α...
ιστολόγιο σκέψεων και συναισθημάτων