....και να που περάσανε κιόλας επτά χρόνια χωρίς να πω τ'όνομά σου
εμείς που κάποτε κουβεντιάζαμε ήσυχα, ήσυχα κι απλά...
Καταλαβαινόμασταν.
Καταλαβαινόμασταν.
.....άραγε θα σε καταλάβω όταν σε δω;
και συ, με ποιο κρασί της λησμονιάς
θα με καλωσορίσεις;
...οταν θα δεις καράβι στο πέλαγο με κόκκινα πανιά θα'ναι η αγάπη μου που γυρνά απ'την λησμονιά...
ΑπάντησηΔιαγραφή...που γυρνάει ή πάει στη λησμονιά;
ΑπάντησηΔιαγραφήΌπως και να χει, ευχαριστώ για την συμπόρευση!
Γιατί ρίξατε το βάρος στη λησμονιά και όχι στο κρασί;Αν είναι καλό το κρασί και η παρέα τότε η λησμονιά είναι αχρείαστη
ΑπάντησηΔιαγραφήΈτσι είναι π. Κώστα....έχεις δίκιο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ' ευχαριστώ.