_Οι μηλιές μου

Ξένα πουλιά έρχονται και κάθονται στις μηλιές μου.
Μιλούν τα φλύαρα, φτεροκοπούν και φεύγουν. 
Μα κείνες οι άμυαλες μηλιές
προσμένουν ένα μακρινό 
πουλί να θυμηθεί τον κήπο του 
να'ρθεί να ταραχτούνε τα κλαδιά 
να πει τραγούδι ανήκουστο
να δέσει πικρός ο καρπός τους
ν' απλώσει τα μαύρα του φτερά 
να γίνουνε τα μήλα
να σκύψει 
για να πιεί νερό
να πέσουν κατακόκκινα
στα μαύρα μου τα χέρια.