Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

_του Δρόμου


 
πήγαινε - έλα
 όπως η κούνια μπέλα 
που κάναμε μικροί
κράκ κρακ 
χαρά μαζί και τρόμος
ν' αντέξει το σκοινί...




Το πρόσωπο μέσα στις παλάμες
Τα χέρια πάνω στο τραπεζάκι του σταθμού.
Δίχως σώμα.
Μπορεί πια να βρέχει όσο θέλει
κι όσο του κάνει κέφι να φυσάει.
Δίχως αισθήσεις
κουφά αυτιά
παρασυρμένο χώμα
γυμνός βράχος
μέσα σε βράχια
ψευδαισθήσεις ζωής
σ' απολιθωμένο σύμπαν.



Κάθε φορά όλο και πιο δύσκολα αναπνέω.
Είναι οι συναντήσεις μας σα στρόφιγγες
Μου κλείνουν τα όνειρα.
Μου κλέβουν τον αέρα.
Με αφήνουν ξέπνοη.
Μου παίρνουνε τα χρόνια.


Μια μέρα γιορτινή,
θα ξεκίναγε απ' το μαύρο των ματιών σου
θα μπλέκοταν στα βλέφαρα
και θα΄μενε  ασάλευτη εκεί
και σαστισμένη
περιμένοντας ν'αρχίσουν
ήχοι γιορτής
τα φιλιά μου.


Είναι κάποιες μορφές
σπάνιες
σ' όλον τον δρόμο μια ή δύο
μορφές αγνώστων
που περνάνε από δίπλα σου
ή περιμένουν μαζί σου στη στάση του λεωφορείου
μορφές της πόλης που δεν θα ξαναδείς
κι είναι
θαρρείς γύρω τους
μια αύρα των ψηλών κορφών
μια γαλήνη των βυθών
ένα άπλωμα των ωκεανών.
Είναι κάποιες μορφές
που δεν θέλεις ν'αγγίξεις.

 
Ένας άνθρωπος που έχει κάτι να κάνει
είναι ένας άνθρωπος που έχει κάτι να κάνει.


Εποχή δίχως φλέβες
Πού να τρυπήσεις να τρέξει το αίμα;


Οι εθνικές οδοί έχουν δική τους ηθική.
Σκονισμένη, ερημική
και άδεια.
Το ζώο που εγκαταλείφθηκε χθες
κείται νεκρό σήμερα
κουφάρι πατημένο.

Οι εθνικές οδοί θεωρούνται
βασικά έργα υποδομής
κι ανάπτυξης απ' όπου περνούν
ζωογονούνται
τα χωριά, οικοδομούνται
βενζινάδικα
κι ο τουρισμός αυξάνει.

Κι αυτοί οι δυό με το σκύλο τους
που θέλανε να πάνε στο Ηράκλειο
Ποιός να τους πάρει;
Η γυναίκα πήγε πίσω από θάμνους
και κατούρησε.
Ο άντρας έκανε θορύβους με το στόμα.
Η γέφυρα πολλαπλασίαζε τον θόρυβο.

Περνούσανε τα φορτηγά
Περνούσανε με θόρυβο
Δεν τρόμαζε το σκυλί.
Δεν έπαυε η σκόνη κι ο αέρας
σηκωνότανε.


Τη νύχτα  πάντα γυρνάω σε σένα
Κρατώντας το είδωλό μου
το είδα
να περνά μπροστά απ' τις βιτρίνες των καταστημάτων,
το άκουσα να μιλά στην γλώσσα τους
το τάισα στα γρήγορα κάτι πρόχειρο
στο κυλικείο,
υπαγόρευε σε αθέατους
συντρόφους συνθήματα και προσευχές
Τη νύχτα γυρνάω πάντα σε σένα
να διαλυθώ
........................
έλιωσα πιά στα πήγαινε έλα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

_Mπέρτολτ. Μπρεχτ: η Εβραία

Η "Εβραία" είναι ο τελευταίος μονόλογος από το σπονδυλωτό έργο του Bertolt Brecht "τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ. Το έργο αυτό του Μπρεχτ αποτελείται απο 24 σκηνές-μονόπρακτα, που έγραψε ο Μπρεχτ εξόριστος μεταξύ 1935 και 1939 και περιγράφουν την τρομοκρατία και την άγρια φύση του ναζιστικού καθεστώτος. Η ελληνική μετάφραση αυτού του έργου του Brecht είναι του Μάριου Πλωρίτη και κυκλοφορεί σε βιβλίο από τις εκδόσεις Μωραίτης. Στο κείμενο αποτυπώνεται η εσωτερική ένταση του ατόμου που παίρνει μια απόφαση ενώ βρίσκεται στο χείλος της απελπισίας. Μέσα από την ανάγνωση του έργου στρέφουμε την προσοχή στα εκατοντάδες πρόσωπα της καθημερινότητας, τα οποία, δίνοντας έναν οριακό αγώνα επιβίωσης, αναδύονται ως σύγχρονοι/ες ήρωες και ηρωίδες του Brecht . Το ηχητικό ντοκουμέντο που δημοσιεύουμε παρακάτω είναι από την παράσταση που ανέβηκε το 1978 μαζί με άλλα πέντε μονόπρακτα διαφόρων άλλων συγγραφέων, από το Θίασο Λαμπέτη. Αν και το συγκεκριμένο ντοκουμέντο έχει ανέβ

_Κ.Π. Καβάφης : πρόσθεσις

Aν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω. Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω — που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ) που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί. (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993) Σχόλιο :  Δεν θέλω να κάνω ανάλυση... ένα σχόλιο μόνο.. Υπήρξαν και υπάρχουν -ευτυχώς- πολύ αξιότεροι εμού αναλυτές, που έσκυψαν με γνώση και συγκίνηση πάνω στο έργο που μας άφησε ο μεγάλος Αλεξανδρινός. Πριν, όμως, μπω στα ενδότερα, λέω να κάτσω λίγο απ' έξω, να θαυμάσω το οικοδόμημα. Γενικά, καλό είναι να το κάνουμε αυτό. Μια πρώτη καταγραφή, μια εξωτερική εποπτεία, καθώς η μορφή περι-γράφει το περιεχόμενο και το περιεχόμενο χύνεται μέσα στη μορφή του, μας είναι πάντα χρήσιμη για να συνδεθούμε και να μείνουμε εντός του ποιήματος. Ας είναι... διάφορες σκέψεις...ή οδοί για την σκέψη, γενικώς... Αυτό λοιπόν το ποίημα του Κ.Π.Καβά

_ Γ. Σεφέρη, "κράτησα τη ζωή μου" : σπάραγμα μιάς ανάγνωσης

Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού η μεγάλη πέτρα κοντά στις αγριοσυκιές και τ' ασφοδίλια το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου χρυσά' τ' άστρα του Κύκνου κι' εκείνο τ' άστρο ό Αλδεβαράν. Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς, καμιά φωτιά στην κορυφή τους· βραδιάζει. Κράτησα τη ζωή μου˙ στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή μια χαρακιά στο γόνατο σου, τάχα να υπάρχουν στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή. Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν μήτε ή γυναίκα περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της. Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές˙ o χιονισμένος κάμπος, ως πέρα ό χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν μήτε o καιρός κλειστός