ἥλιος κυκλοδίωκτος, ὡς ἀράχνη, μ᾿ ἐδίπλωνε καὶ μὲ φῶς καὶ μὲ θάνατον ἀκαταπαύστως.
(Ωδή τρίτη, Εις Θάνατον, ...Ανδρέας Κάλβος)

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

_Νίκος Χουρδάκης: σε νύχτες και μέρες όπως αυτές





ΣΕ ΝΥΧΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕΡΕΣ ΟΠΩΣ ΑΥΤΕΣ



Σε νύχτες και σε μέρες όπως αυτές, σε ώρες τέτοιου καιρού στους δρόμους
κυκλοφορούν ίσως μονάχα οι ποιητές και οι κλέφτες.

Β.Μαγιακόφσκι



Άνοιγαν δρόμους.
Επιπέδωναν τη γη με νέα κενοτάφια.
Γλεντούσαν ξετσίπωτα τα παγωμένα βράδια στις συχνότητες των καναλιών.
Μιλούσαν για τα αναπτυξιακά τους έργα.

Όλους θα σας θάψουμε κουφάλες,... τραγουδούσαν.

Και τα ανδρείκελα
ονειρευόταν κι αυτά τη θέση τους στη νεκροπομπή.
Πάρε με, κύριε νεκροθάφτη, στη δούλεψη σου,... εκλιπαρούσαν.
Γιατί έχει χρήμα το πράγμα, λαδώνει τ' άντερο σου.
Ενώ αν ζεις για την Ανάσταση, χαιρέτα μου το πλάτανο...

Γιατί: ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας...αυτή είναι η αλήθεια.

Έτσι μιλούσαν, σε νύχτες και μέρες όπως αυτές, οι ταγοί της Κλίκας.

Κι εσύ τι έκανες;

Ό,τι μπορούσα, Κύριε, μα ήταν ΤΙΠΟΤΑ.


Χανιά, 21/2/2018





Ο Νίκος Χουρδάκης είναι ψυχολόγος, υποψήφιος διδάκτορας της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του ΕΑΠ, με αντικείμενο την ερμηνευτική προσέγγιση των βιβλικών και χριστιανικών αρχετύπων στην αριστερή μεταπολεμική ποίηση. Ζει και εργάζεται ως ψυχοθεραπευτής στα Χανιά.... διαβάζει συνεχώς... γράφει συχνά.... κάθε τόσο συγκεντρώνει τα γραπτά του σε μικρά βιβλιαρίδια που τυπώνει ο ίδιος στον προσωπικό του υπολογιστή και τα χαρίζει σε λίγους και εκλεκτούς φίλους και φίλες.... και ασθμαίνει νυχθημερόν στον κάματο της Αγάπης...

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

_"Η Γιαννούλα η Κουλουρού" : το έθιμο της ντροπής


Εχθές έτυχε να δω μια εκπομπή στην τηλεόραση, που ανάμεσα σε άλλα της επικαιρότητας, σχολίαζε μια δικαστική απόφαση που καταδίκαζε κάποιους καρναβαλιστές οι οποίοι πέρσι, τέτοιες μέρες, κάπου στον Τύρναβο, μέσα σε μια  κανιβαλιστική εξαλλοσύνη, χόρευαν κρατώντας ζωντανές κότες (!!) τις οποίες στη συνέχεια πετούσαν στον αέρα και τα πουλερικά ζαλισμένα πέφτανε κάτω ενώ αυτοί συνέχισαν να χορεύουν τσαλαπατώντας τα....  [μάλιστα ένας από το "πάνελ" δεν μπορούσε καν να καταλάβει πού βρίσκεται το πρόβλημα και θεωρούσε υπερβολικές τις αντιδράσεις και την δικαστική απόφαση... αφού τις κότες τις σφάζουμε με τις τρώμε.... ]

Και σήμερα διάβασα την παρακάτω ενδιαφέρουσα ιστορία... 

Αναδημοσιεύω, λοιπόν, το παρακάτω άρθρο από το shades magazine κυρίως για να υπενθυμίσω πως, ό,τι προέρχεται από την "παράδοση" δεν είναι οπωσδήποτε ιερό και πως ό,τι μας κάνει ανίκανους να συμπάσχουμε με τον πόνο του άλλου, δίνει το μέτρο και της βαρβαρότητάς μας και της νεκρωμένης μας συνείδησης....

 


Βρήκαμε τη συγκεκριμένη ιστορία στο facebook και είναι πραγματικά συγκλονιστική. Πρόκειται, όπως θα διαβάσετε και παρακάτω, για ένα έθιμο της Πάτρας, από εκείνα που αποτελούν μια από τις πιο θλιβερές αποδείξεις για το πόσο ριζωμένος είναι ο ελληνικός φασισμός στην ιστορία.
Το έθιμο λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο με τη συμμέτοχη χιλιάδων ανθρώπων και την ανοχή πολύ περισσότερων, ίσως τώρα κάποιος θελήσει να το δικαιολογήσει με τα περί αγριότητας της εποχής του 1870… Το ότι όμως την Τσικνοπέμπτη του 2018 ο δήμος Πάτρας και ένας σωρός πατρινοί αναβίωσαν το φρικιαστικό έθιμο, πως θα το δικαιολογήσει άραγε; 
Κάθε Τσικνοπέμπτη πλήθος Πατρινών παρακολουθούν το έθιμο του γάμου της Γιαννούλας της Κουλουρούς . Ένας άνδρας ντύνεται νύφη και γίνεται η αναπαράσταση των παρ’ ολίγον γάμων της Γιαννούλας.
Ποια είναι όμως η πικρή αλήθεια πίσω από αυτό το εμετικό έθιμο ;
Η Γιαννούλα η Κουλουρού ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Γεννήθηκε το 1868 στην Άνω πόλη Πάτρας λίγα εκατοντάδες μέτρα από το σπίτι μου Ήταν πολύ φτωχή και πούλαγε κουλούρια για να ζήσει . Η Γιαννούλα ήταν ένας λειτουργικός άνθρωπος αλλά είχε μια ελαφριά νοητική καθυστέρηση. Ας πούμε ότι το μυαλό της δούλευε μια στροφή λιγότερο. Αυτοί οι άνθρωποι αν μεγάλωναν σε περιβάλλον αγάπης και αλληλοσεβασμού θα ήταν ευτυχισμένοι. Δυστυχώς όμως οι συμπολίτες εκείνα τα χρόνια (ακόμα και σήμερα δυστυχώς ) τους μετατρέπουν με τα χωρίς οίκτο πειράγματα τους ,στον τρελό του χωριού . Αυτό συμβαίνει γιατί αυτοί οι ηλίθιοι άνθρωποι που σπάνε πλακά εις βάρος άλλου είναι κι αυτοί που έχουν την πραγματική αναπηρία στην ψύχη τους.
Η Γιαννούλα η Κουλουρού είχε ένα μεγάλο καημό ειδικά στα 35 της και μετά να παντρευτεί. Είχε μαράζι μεγάλο επειδή ήταν ανύπαντρη. Μια παρέα που μερικοί από αυτούς ήταν υποτίθεται και η αβαν-γκαρντ της πατρινής κοινωνίας αποφάσισαν να της κάνουν πλακά και της είπαν ότι θα της βρουν γαμπρό.
Πρώτη φορά την έντυσαν νύφη στις 2 Φεβρουαρίου του 1914.. Γαμπρός δεν εμφανίστηκε ποτέ ,παρά ένα πλήθος να την κοροϊδέψει . Την επομένη χρόνια το πάθημα της έγινε και επιθεώρηση που έγραψε ο Τουρνάς και Αθανασίου (Πατρινοί δημοσιογράφοι ) και το ρόλο της Γιαννούλας υποδύθηκε ο βαυαρικής καταγωγής Έλληνας ηθοποιός Εδμόνδος Φυρστ
Το 1918 τα πράγματα σοβαρεύουν. Την ξανά πείθουν ότι της βρήκαν γαμπρό , έναν νεαρό τον Μιλτιάδη Μαντέλη . Οι γειτόνισσες την έβαψαν, την έντυσαν νύφη και πλήθος κόσμου τη συνόδευσε με όργανα στην εκκλησία και την παρέδωσαν στο νεαρό! Εκεί ξαφνικά εμφανίστηκαν δυο και καλά στρατιώτες της στρατονομίας και συλλάβανε το γαμπρό για κάποιο γελοίο λόγο και εξαφανίστηκαν. Η Γιαννούλα ξέσπασε σε απαρηγόρητα κλάματα κι έπεσε σε μεγάλη θλίψη .
Αυτό δε σταμάτησε όμως κάποιους να συνεχίζουν και με αλλά θεατρικά δρώμενα να σατιρίζουν την Γιαννούλα…
Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο πρόεδρος της Αμερικής έγινε ο Ουίλσον .Το 1921 οι ίδιοι άνθρωποι πείθουν αυτή την φορά την Γιαννούλα ότι ήταν μακρινός συγγενής του Ουίλσον ! Της είπαν ότι μαζί με τον πρόεδρο της Αμερικής κληρονομούν ένα μεγάλο χρηματικό ποσό κι έτσι τώρα που θα γίνει πλούσια, θα παντρευτεί όποιον θέλει. Ένα μεγάλο πλήθος την συνόδευσε σε γραφείο ψεύτικου δικαστικού κλητήρα που της μέτρησε μπροστά της πάρα πολλά χρήματα . Την στιγμή που τα έδωσε στη Γιαννούλα μπήκαν δυο (ψεύτικοι) μασκοφόροι ληστές και της τα έκλεψαν ! Η Γιαννούλα ξανά σπάραξε από τον πόνο και τα κλάματα . Την επομένη μέρα, πάλι με ένα πλήθος κόσμου να την περιπαίζει πήγε στην αστυνομία να βρει το δίκιο της …
Από αυτό το γεγονός και μετά, στη Γιαννούλα κατάπεσε κι άλλο το ταλαιπωρημένο της μυαλό. Έβγαλε και μια ιστορία από το μυαλό της που την πίστευε, ότι ήταν αρραβωνιασμένη με έναν φαντάρο.
Το 1922 πείθουν την κακόμοιρη Γιαννούλα, ότι ο Ουίλσον ήταν πατέρας του στρατιώτη που ήταν αρραβωνιασμένη! Στο καρναβάλι την πείθουν να πάει στο λιμάνι να υποδεχτεί τον Ουίλσον με το γαμπρό και μια βαλίτζα χρήματα. Πάνω από δέκα χιλιάδες κόσμου την πήγε ντυμένη νύφη στο μόλο, όπου η Γιαννούλα με ανείπωτη χαρά υποδέχεται τον (ερχόμενο με βάρκα) γαμπρό ! Τους παραλαμβάνει άμαξα και η Γιαννούλα είναι τρισευτυχισμένη. Μετά από λίγο ένας λούστρος μπαίνει στην άμαξα και κλέβει τα λεφτά . Ο γαμπρός πηδά από την άμαξα για να πιάσει τον λούστρο κι εξαφανίζεται κι αυτός… Όταν κλαίει η Γιαννούλα ο "Ουίλσον" της λέει ότι πάει να στείλει μήνυμα για να έρθει άλλος γαμπρός κι εξαφανίζεται κι αυτός… Η Γιαννούλα πέφτει σε μεγάλη θλίψη.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το 1923 της είπαν ότι τελικά θα την παντρευτεί σε λίγα χρόνια ο ίδιος ο Ουίλσον και της στέλνουν κι ερωτικές επιστολές !
Το 1930 σταματούν όλα γιατί πέθανε ο άνθρωπος που έπειθε τη Γιαννούλα που τώρα δεν εμπιστεύεται άλλον .
Το 1940 η Γιαννούλα είναι 72 χρονών. Δεν μπορεί να επιβιώσει πια. Ο κόσμος δεν έχει να φάει ψωμί όχι να αγοράσει κουλούρι . Ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου που ήταν παιδί στην κατοχή μου έλεγε: Οι άνθρωποι πέθαιναν από την πείνα στη μέση του δρόμου. Μάζευαν καθημερινά τους νεκρούς με τα κάρα. Η Γιαννούλα μόνη και ξεχασμένη βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της .
Το 2015 ο ΣΟΨΥ Πάτρας (Σύλλογος για τη Ψυχική Υγεία ) βγάζει την έξης ανακοίνωση:
" Για μας στον ΣΟΨΥ Πάτρας, είναι αδιανόητο να θεωρείται σήμερα έθιμο και να διαιωνίζεται ως παράδοση ο εμπαιγμός ενός ανθρώπου με ψυχική νόσο και μαζί με αυτήν το άθλιο της συμπεριφοράς μερίδας πολιτών που με τη στάση τους μετέτρεψαν σε μαρτυρική τη ζωή του. Δεν θεωρούμε έθιμο, ούτε την διαπόμπευση, ούτε τον δημόσιο εξευτελισμό, ούτε τον θρήνο, ούτε την συμβολική επανάληψή τους κάθε χρόνο εν είδη διασκέδασης των καρναβαλιστών. Η αναβίωση του γάμου της Γιαννούλας της Κουλουρούς, αποτελεί προβολή προς το μέλλον μια αρρωστημένης αντίδρασης του κοινωνικού συνόλου απέναντι στον ψυχικά πάσχοντα και μέσω της σάτιρας μεταφέρει το μήνυμα της νομιμοποίησης δια της διασκέδασης τέτοιων απαράδεκτων συμπεριφορών που δεν έχουν θέση στη χώρα μας εν έτει 2015 και προσβάλλουν όχι μόνο τους ψυχικά ασθενείς αλλά και τους πολίτες της Πάτρας. Για αυτό το λόγο ζητάμε την άμεση κατάργηση της αναβίωσης του γάμου της Γιαννούλας της Κουλουρούς από τις εκδηλώσεις του Πατρινού Καρναβαλιού και καλούμε τη δημοτική αρχή να πάρει θέση, δίνοντας τέλος στην μετατροπή σε κωμωδία, της ζωής ενός τραγικού προσώπου που έζησε δίπλα μας"
Υ.Γ: Τις 8-2-2018 (χθες) ο Δήμος Πατρών μαζί με πλήθος Πατρινών και μεθυσμένων καρακιτσαριών, ξανά συνόδεψε νύφη και ξανά κορόιδεψε για άλλη μια φορά τη Γιαννούλα την Κουλουρού στο γάμο που τόσο πολύ προσμένει.

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

_τα βράδια

Μια από τις μεγαλύτερες αρετές -ίσως αυτή που συνοψίζει πολλές άλλες- είναι να κατορθώσει κανείς, όταν μιλάει, όταν κινείται, όταν μπαίνει και όταν βγαίνει από ένα χώρο, όταν υπάρχει και όταν δεν υπάρχει, να οικοδομεί τον άλλον άνθρωπο. 
Με τούτο εννοώ να τον κάνει να νιώθει όχι μόνο ευπρόσδεκτος, αλλά ότι διαρκώς δημιουργείται ένας εύπλαστος και μεταβαλλόμενος χώρος... ότι υπάρχει χώρος και για αυτόν, τον άλλον... να στήσει κι αυτός την οικοδομή του, το σπίτι της ψυχής και του σώματός του, να βρει πατρίδα... να βρει παράθυρο να μπαίνει ο αέρας που χρειάζεται και πόρτα με δικό της κλειδί...., να βρει τα λόγια και τον τρόπο του...

Η απειλή, η ειρωνεία, η παρακολούθηση, η έντονη παρουσία και η έντονη απουσία, η τραχιά γλώσσα και η ακατάπαυστη δραστηριότητα, οι απαιτήσεις και η αδιαφορία... όλα αυτά που μεταχειριζόμαστε, με μεγάλη λογικοφάνεια,  χτίζουν μια οχληρή και άγονη κατάσταση, γεμίζουν τους χώρους και όλοι γινόμαστε απάτριδες και εξόριστοι.... κανείς δεν γνωρίζει κανέναν.
Στην πραγματικότητα όμως κρύβουν  τον παραλογισμό και την αλογία μας, ότι δήθεν υπάρχουμε μόνο εμείς στον κόσμο, ότι είμαστε πολύ καλύτεροι από τους άλλους, ότι αξίζουμε περισσότερο, ότι γνωρίζουμε καλύτερα, ότι μπορούμε καλύτερα.... τι παραλογισμός!  Προσπαθούμε να κρύψουμε ότι στην πραγματικότητα  δεν μπορούμε να αγαπήσουμε κανέναν εκτός από τον εαυτό μας....

Τα βράδια όμως, αχ! αυτά τα βράδια, έρχονται για να φανερώσουν την αλήθεια της απελπισίας μας. 

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

_σχόλιο για το συλλαλητήριο

Και μόνο η μαζικότητα που επιδιώκεται και μάλλον θα επιτευχθεί, μόνο αυτή η "λαοθάλασσα" που αναμένεται στους δρόμους της Αθήνας, που αφυπνίζεται κάθε εικοσαετία περίπου και ανασύρεται μέσα από τους ήσυχους και συμβατικούς μικρόκοσμους για να ξαναγυρίσει με ησυχασμένη συνείδηση σ' αυτούς σε μια κίνηση αέναης επανάληψης , και σείεται και βροντοφωνάζει και πλημμυρίζει τις πλατείες και δείχνει τα δόντια της και τις γροθιές της και κάνει το κάθε τι για να υπενθυμίσει την σύνδεση της μάζας με την δύναμη, και που μέσα της σαν τεράστια ρουφήχτρα κάθε ιδιαιτερότητα εξαφανίζεται και κάθε λογικότητα παύει, μόνο η μαζικότητα, λοιπόν, θα έπρεπε να είναι ικανή να μας κάνει να τοποθετηθούμε στον αντίποδα της παράφορης ιδεολογικοποίησης του "εθνικού" ζητήματος.

Η ελληνική κοινωνία μέχρι τώρα είχε λόγους να υπερηφανεύεται ότι η φασίζουσα νοοτροπία της τιμής, του αμόλυντου αίματος και κάποιας υπέρτερης φύσης,  παρά τις πιέσεις (οικονομική κατρακύλα των μεσαίων στρωμάτων, μεταναστευτική πίεση, αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος,  τηλεοπτικός μεταδοτικός λιμός κλπ.) που της έχουν  ασκηθεί, σε γενικές γραμμές δεν είχε επιμολυνθεί από τα φοβικά συνθήματα, τουλάχιστον στο βαθμό άλλων  της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης και εξακολουθούσε να είναι μια κοινωνία της ανεκτικότητας.

Αυτό όμως φαίνεται να αλλάζει και το σημείο ορόσημο αυτής της αλλαγής, φοβάμαι ότι θα είναι το αυριανό συλλαλητήριο, αυτές οι ετοιμοπόλεμες λαϊκές μάζες των φλογερών προθύμων που κινούν τους τροχούς της Ιστορίας....
Το πρόβλημα, κατά την γνώμη μου, δεν είναι να διατυπώσουμε σε ένα επίπεδο θεωρητικού στοχασμού τις λεπτές διακρίσεις ανάμεσα στο εθνικό, στον εθνισμό και στον εθνικισμό, μια τέτοια εργασία είναι χρήσιμη στους χώρους εκείνους που η συνεννόηση βασίζεται στην ακρίβεια της ορολογίας.
Η ζώσα πραγματικότητα όμως ξεπερνάει κατά πολύ την εργασία των θεωρητικών και αφορά όχι τη νομιναλιστική χρήση των λέξεων αλλά την υπάρχουσα αυτοκατανόηση. Το πώς δηλαδή καταλαβαίνει και τι  περιεχόμενο δίνει ένας λαός στην ταυτότητά του. Ετούτη η ταυτότητα λοιπόν με όρους της σύγχρονης ιστορικότητας έχει δύο δρόμους : είτε θα δομηθεί μέσα στο στρατόπεδο των ιδεών του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και θα λάβει κι αυτή  το δικό της χαράκωμα στον γενικότερο πόλεμο όλων εναντίον όλων, νομίζοντας ότι αυτό το χαράκωμα αποτελεί όρο νοήματος, ψυχολογικής πληρότητας και χρέους για το οποίο αξίζει κανείς να ζήσει ή να πεθάνει, να σκοτώσει και να σκοτωθεί, είτε θα γυρίσει την πλάτη σε όλο αυτόν τον σφαγιαστικό παραλογισμό που τρέφεται μόνο μέσα από την εχθρότητα και την επιθετικότητα και θα ανοιχτεί σε μια άλλη προοπτική για την ανθρώπινη ύπαρξη.
Στην πρώτη περίπτωση τα άτομα παραμένουν απομονωμένα και φοβικά αστικά υποκείμενα που ξεπερνούν τους φόβους της αφάνειας και της ανυπαρξίας τους συνωθούμενα στην μαζικότητα των συλλαλητηρίων, φαντασιώνοντας έναν εθνικό ηρωϊσμό, φτάνοντας μάλιστα σε ακρότητες και γελοιότητες τύπου καβαλάρηδων και μακεδονομάχων εν είδει θιάσου κι έχοντας "σκοτώσει" ήδη τον "άλλο" μέσα τους, στην αγωνία τους να υπάρξουν ως ετερότητα.
 Στην δεύτερη περίπτωση η κλήση είναι προσωπική και η δόμηση της ταυτότητας ενός εκάστου πραγματοποιείται μόνο στον βαθμό που οι "άλλοι" είναι ζωντανοί, παρόντες, λόγω και έργω και ιδιαιτερότητι, μέσα στον καθένα.
Στην πρώτη περίπτωση, η δύναμη είναι μια ψευδαίσθηση της συγκολλημένης μάζας που στρέφεται εναντίον κάποιου εξωτερικού εχθρού καθώς προσπαθεί να μείνει συγκολλημένη και να μην έρθει αντιμέτωπη με την κατά τα άλλα διασπαστική, ατομοκεντρική της φύση.
Η "ταυτότητα του Μακεδόνα" συγκεντρώνει σε ένα επίπεδο εξιδανίκευσης του παρελθόντος και ωραιότητας την ζωή και τον ηρωϊκό χαρακτήρα που θα ήθελε κάποιος να έχει, ακριβώς γιατί η πραγματικότητα της δικής του ζωής και του δικού χαρακτήρα βρίσκεται σε πλήρη αντιδιαστολή με το κατασκευασμένο είδωλο.
Στην δεύτερη περίπτωση η δύναμη είναι ενυπάρχουσα και μονίμως εγκατεστημένη και ενεργή στην πραγματική ταυτότητα η οποία δεν έχει ανάγκη από είδωλα για νιώσει υπαρκτή μέσα σε έναν απειλητικό κόσμο, καθώς έχει πλήρως αφομοιώσει και κάνει δική της την ιστορική της παράδοση, στην οικεία πραγματικότητα.

Ναι, για άλλη μια φορά ο Κάϊν θα προχωρήσει...

Για άλλη μια φορά δεν θα είμαι με τους πολλούς... κι όμως και ακλόνητη ταυτότητα διαθέτω και δεν νιώθω καθόλου μόνη μου.



Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

_για την κοπαριά: μια μαντινάδα


Η λέξη κοπαριά δεν βρίσκεται καταχωρημένη στα λεξικά.
Μου παραδόθηκε, με συγκίνηση, μαζί με το νόημά της από μια σπάνια γυναίκα και φίλη μου την Γεωργία Ξυλούρη.
Είναι μια λέξη του τόπου της, της Ανωγειανής Μαδάρας.
Η Κοπαριά λοιπόν, περιγράφει μια πράξη.... μια πράξη θαρραλέα, υπεύθυνη, επικίνδυνη και αναγκαία.... μιλάει για την διάνοιξη ενός μονοπατιού πάνω στις χιονισμένες πλαγιές των Ορέων.
Είναι η κοπιαστική (ίσως η ετυμολογία της λέξης να προέρχεται από την λέξη κόπος) και επικίνδυνη πορεία που κάνει ένας μπροστάρης, συνήθως ένας άνθρωπος μεγάλης πείρας, πάνω στο παχύ και απάτητο χιόνι, βήμα το βήμα, έτσι που με ασφάλεια να οδηγηθούν πατώντας στα χνάρια  του, όσοι τον ακολουθούν...  οι σύντροφοί του ορεσίβιοι ποιμένες και τα ζωντανά τους.... αν τον ακολουθεί κανείς και δεν πορεύεται ολομόναχος...
Είναι μια λέξη εικονοποιητική... που περικλείει μέσα της τον τόπο και τον άνθρωπο...
 Έναν συγκεκριμένο, αφιλόξενο, δίχως σήματα και προειδοποιήσεις τοπίο, απέραντα μοναχικό και άηχο και έναν άνθρωπο, μια ασήμαντη μαύρη κουκκίδα πάνω στο αδυσώπητο λευκό, που βασανιστικά πορεύεται προσπαθώντας να βρει τον δρόμο του...
Τι να σκέφτεται άραγε;... Να ψέλνει, να βλαστημά ή να προσεύχεται;....
Είναι μια σπάνια και πολύτιμη λέξη που έρχεται από τα παλιά... καθώς δεν ανεβαίνουν πια πολλοί πάνω στα βουνά κι ακόμα λιγότεροι βρίσκονται περικυκλωμένοι από το απάτητο χιόνι των Κορυφών....  καθώς οι άνθρωποι της σήμερον, ενημερωμένοι όπως είναι από τα μετεωρολογικά δελτία, έχουν γίνει σώφρονες....

Ιδού μια ποιητική χρήση της λέξης σε μια ιδιαίτερης ποιότητας και δύναμης μαντινάδα, την οποία μου παρέδωσε και πάλι η Γεωργία...

Φωθιά στο χιόνι γίνεται
η σκέψη και το λιώνει
κι ανοίγει, φως μου,
κοπαριά κοντά σου και σιμώνει.....

Για κάποιους οι λέξεις δεν είναι απλά χρηστικά σύμβολα, όπως αυτά ενός πληκτρολογίου, αλλά είσοδοι και πύλες για να διαβείς σε μια ορισμένη κατάσταση του βίου, να πας από την λέξη στα χείλη του ανθρώπου που την είπανε, κι από τα χείλη στην ψυχή, να πεις "ξέρω για τι πράγμα μου μιλάς".... Λοιπόν, ετούτη η λέξη, η κοπαριά, θα με πηγαίνει πάντα στην Γεωργία κι από κεί στον υψηλό της τόπο και στην ιστορία του, που θα μπορούσε να ήταν και δική μου ιστορία... και του καθένα μας....