Αναρτήσεις

_"ποτέ δεν είναι αργά": ένας ακόμη παρηγορητικός μύθος

Καμία κατάσταση όσο κι αν εμφανίζεται ως υποκειμενική δεν είναι απαλλαγμένη από κάποιο στοιχείο αντικειμενικότητας. Η ύπαρξη αυτής της ελάχιστης έστω αντικειμενικότητας μάς επιτρέπει να καταλαβαίνουμε τα προβλήματα των άλλων και οι άλλοι τα δικά μας. Είναι το λεγόμενο στοιχείο της διυποκειμενικότητας, άνευ του οποίου κανείς πολιτισμός και καμία συνεννόηση δεν θα ήταν εφικτή. [για μια πιο εμπεριστατωμένη θεμελίωση της διυποκειμενικότητας σε οντολογικό επίπεδο, βλ. φαινομενολογικές αναλύσεις του Χούρσελ, κυρίως στην Κρίση των ευρωπαϊκών επιστημών κ.αλ.)

Το να εμφανιστεί στην μέγιστη δυνατή καθαρότητα ο συσχετισμός και οι αναλογίες που κάθε φορά έχουν στην καθολικότητα της ζωής ενός ανθρώπου ή σε επιμέρους τομείς της, οι δύο αυτοί παράγοντες (υποκειμενικός -αντικειμενικός) είναι το επίτευγμα της ωρίμανσης, της αυτεπίγνωσης και κάθε προσπάθειας οργανωμένης ψυχοθεραπείας.
Το νοητό σημείο όπου οι δυο αυτοί παράγοντες αποκτούν το δίκαιο έρεισμά τους στην ύπαρξη ενός ανθρώπου, είναι το ζητού…

_Survival : δωρεά ή τρόπαιο;

Εικόνα
(Amalgamation Choir, live in library,  η ξενιτιά του έρωτα)

Έχουμε άραγε κάτι να αντιτάξουμε στο πολιτισμό Του SURVIVAL και των παρόμοιων τηλεθεαμάτων;
Κάτι ζωντανό πέρα από την κριτική μας Κάτι όμορφο και απέραντα θηλυκό Που να είναι εμείς ως χορωδιακός χορός Κι όχι ως άφυλη φυλή;
Που να τοποθετεί τον εαυτό του σεβαστικά  Μέσα στον ανθρώπινο πολιτισμό Σε μια βιβλιοθήκη Κι όχι σε ένα απομονωμένο νησί στον ωκεανό;
Που να αναγνωρίζει πρόσωπα και όχι παίχτες; Ικανό να συν-κινείται και να συν-χρονίζεται  Στην διαχρονικότητα ενός ερωτικού τραγουδιού Κι όχι για το έπαθλο ενός πιάτου προτηγανισμένων πατατών;
Που να  μεταπλάθει την παράδοση στο σήμερα Κι όχι να αναπαράγει τον πρωτογωνισμό  Της ανταγωνιστικότητας των Αγορών;
Κάτι που να διακρίνει ανθρώπινες μορφές  Κι όχι μούσκουλα και κοιλιακούς; Κάτι της αρμονίας των φωνών Κι όχι των ιαχών;
Κάτι που να μην το διακόπτουν οι διαφημίσεις  Και η τεράστια δύναμη του σπόνσορα;
Έχουμε  Ένα Αμάλγαμα Ικανό να μας κάνει να δούμεΤην επιβίωση ως δωρεά …

_πιο πέρα από

Κάθομαι σε μια καρέκλα ανάμεσά σας.
Πιο πέρα από αυτά που βλέπετε υπάρχουν κι αυτά που έχω στο μυαλό μου.
Αρχίζω να σας μιλάω.
Πιο πέρα από αυτά που ακούτε υπάρχουν κι αυτά που έχω στην ψυχή μου.
Αρχίζω να δυσκολεύομαι.
Πιο πέρα από την δυσκολία μου υπάρχω κι εγώ ανάμεσά σας.

_για την αποτελεσματικότητα και τα δεινά αυτής

Καθημερινά, σχεδόν αδιάκοπα, έρχομαι σε επαφή με πρακτικούς ανθρώπους.
Κάθε επαφή μαζί τους είναι μια προδιαγεγραμμένη ήττα μου.
Οι ίδιοι φροντίζουν να έχουν καλά ακονισμένα τα όπλα τους, που δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την αποτελεσματικότητά τους.
Έχουν την εντύπωση πως η αποτελεσματικότητα είναι κάτι που τους ανήκει και στο οποίο μπορούν να δουν τον εαυτό τους να πραγματώνεται.
Πολλές φορές είναι τόσο συνεπαρμένοι απ'αυτήν που και η παραμικρή προτεινόμενη στάση για να σκεφτούν και να εξετάσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις της αποτελεσματικότητας που επιφέρουν στον κόσμο μέσω των πράξεών τους, τους προκαλεί ανησυχία.
Εύκολα, εφόσον έχουν μια τέτοια εξοικείωση με την αποτελεσματικότητα, λαμβάνουν την θέση του συμβούλου, έναντι ημών των υπολοίπων που θεωρούμαστε αναποτελεσματικοί ή όχι αρκούντως αποτελεσματικοί.
Είναι όμως η αποτελεσματικότητα κάτι που τους ανήκει; κάτι δικό τους;

Η αποτελεσματικότητα, δηλαδή το πέρασμα από καταστάσεις ενός τύπου σε καταστάσεις ενός άλλου, δ…

_μίνιμουμ

Αν δεν έχεις χρήματα, αυτοκίνητο, σπιτι, εργασία, όνομα,  έρωτα κι όλα αυτά που θέλουν να έχουν και αγωνίζονται οι άνθρωποι για να τα αποκτήσουν,
Αν δεν έχεις ούτε αυτό που πολυλένε τελευταία "αξιοπρέπεια"
Τότε καλό είναι να εχεις κάποια πίστη.
Πίστη στο Χριστό, στο Βούδα, στον Μαρξ, στον Τσίπρα, στο ότι ζουν ανάμεσά μας  Εξωγήινοι....
Αν δεν έχεις ούτε αυτό, τότε την έχεις άσχημα....
Οχι γιατί δεν έχεις τίποτα,
Αλλά γιατί είσαι πολύ κουρασμένος για νάχεις
Οτιδήποτε.

_νυχτερινό κολύμπι

Στη Ζαφειρία που πήγε να κολυμπήσει μόνη της


Γυναίκες με τα σημαδεμένα σώματα.
Τοκετοί ανθρώπων
Έχει σπάσει το δέρμα μου,
Το δέρμα μου
Γυναίκες με τα σημαδεμένα σώματα
Κι είναι βαθύ το σπάσιμο
Να, βλέπεις τα σημάδια;
Φτάνει ως την καρδιά μου.
Γυναίκες με τα χέρια που καήκανε και κοπήκανε
Μυρίζανε κρεμμύδι
Και θέλανε να χαιδέψουν.

Θέλω να πάω στη θάλασσα,
Να κολυμπήσω στη θάλασσα
Να είσαι έτοιμη το απόγευμα, μου είπες, θα περάσω να σε πάρω.

Η παραλία αδειανή, οι τελευταίοι τουρίστες φύγανε από ώρα...
Απέναντι η πόλη κομμένη σε μερίδια ήχου, φωτός και χάους
Αγωνία των ανθρώπων.

Και μεις ξαπλωμένες
Γυναίκες με τα σημαδεμένα σώματα
Κοιτάζαμε τ'αστέρια
Ανάμεσα στα πόδια μας μαύρη η θάλασσα
Στα χέρια μας η άπειρη άμμος

Κοιτάζαμε τα αστέρια.
Η ερημία του Ιουλίου...

Έχω κάνει πολλά ταξίδια...
Είναι όμορφος ο ουρανός, είπες
Θα πεθάνω....

Οι γιατροί δεν ξέρουν τι τους γίνεται.


Εντάξει, θα σε περιμένω, σου είπα,
Θα είμαι έτοιμη, πέρασε να με πάρεις.



_survival, τηλεοπτικό παιχνίδι μεγάλης τηλεθέασης

Κάπως πρέπει να ζήσουμε και μεις
εννοώ  το ψωμί, το νερό και μια ερμηνεία
Ξέρω ότι μπορεί να γίνομαι αντιπαθής
(ιδίως στους ανάμεσά σας ευγενείς)
Αλλά κάπως πρέπει να ζήσουμε και μεις.