ὁ ἥλιος κυκλοδίωκτος, ὡς ἀράχνη, μ᾿ ἐδίπλωνε
καὶ μὲ φῶς καὶ μὲ θάνατον ἀκαταπαύστως.

(ωδή τρίτη, Εις Θάνατον, Ανδ. Κάλβος)

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

_Θόδωρου Μαραγκού : Δεν θα Σωπάσω (2016)



Δεν μπορούμε να ζούμε σε ένα πεθαμένο θέατρο....



Μια παρέα άστεγων
διατρέχουν την ιστορία της Ελλάδας,
στηρίζουν τις ελπίδες τους, αγωνίζονται
και στήνουν μια θεατρική παράσταση
στο εγκαταλελειμμένο θέατρο

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

_Αντόνιο Πόρτσια : Voces




  
  


Ο Αντόνιο Πόρτσια γεννήθηκε το 1886 στην Καλαβρία της Ιταλίας, αλλά πολύ νέος μετανάστευσε στην Αργεντινή, στο Buenos Aires, όπου και έμεινε μέχρι το θάνατό του, το 1968. Στην ζωή του άσκησε πάντοτε χειρωνακτικά επαγγέλματα και δεν του δόθηκε η ευκαιρία να σπουδάσει: δούλευε στο λιμάνι, σε τυπογραφεία, είχε ασχοληθεί με κεραμική, με ξυλουργική κ.τ.λ. Ανακάλυψε, όμως, τη δύναμη του λόγου μέσα του και έγραψε ένα και μοναδικό έργο στα ισπανικά, τις «Voces» («Φωνές»). Φυσικά, το έργο αυτό πέρασε απαρατήρητο, μιας και δεν ανήκε σε φιλολογικούς κύκλους ο Πόρτσια. Τυχαία, όμως, έπεσε στα χέρια ενός Γάλλου συγγραφέα, του Roger Caillois, ο οποίος μετέφρασε μερικούς απ’ τους αφορισμούς που περιλαμβάνονται στη συλλογή «Voces» και τους εξέδωσε στο Παρίσι το 1949. Η μετάφραση αυτή έγινε αιτία να ασχοληθούν μαζί του πολλοί σπουδαίοι ποιητές και συγγραφείς, όπως ο Henry Miller, o Andre Breton κι ο Borges.

Ευρισκόμενος σε κάποιο μακρινό νεφέλωμα κάνω ό,τι κάνω, ώστε η συμπαντική ισορροπία της οποίας είμαι μέρος, να μην χάσει την ισορροπία της. 

Όποιος έχει δει να αδειάζουν όλα, σχεδόν γνωρίζει από τι γεμίζουν όλα. 

Πριν διατρέξω το δρόμο μου εγώ ήμουν ο δρόμος μου. 

Τον πρώτο μου κόσμο τον βρήκα ολόκληρο στο λιγοστό ψωμί μου. 

Ο πατέρας μου, φεύγοντας, δώρισε μισόν αιώνα στην παιδική μου ηλικία. 

Χωρίς αυτή τη βλακώδη ματαιότητα που είναι  το να επιδεικνυόμαστε και πού ανήκει σε όλους και σε όλα,  δεν θα βλέπαμε τίποτα και δεν θα υπήρχε τίποτα. 

Όποιος με κρατάει από μια κλωστή δεν είναι δυνατός΄ δυνατή είναι η κλωστή. 

Η φτώχεια μου δεν είναι παντελής : λείπω εγώ. 

Μου ανοίγεται μια πόρτα, μπαίνω  και βρίσκομαι με εκατό πόρτες κλειστές. 


Δεν βρήκα σαν ποιόν να είμαι, σε κανέναν.
Και έμεινα, έτσι : όπως άλλος κανένας. 


Έρχομαι από το πεθαίνω, όχι από το έχω γεννηθεί.
Με το έχω γεννηθεί πάω. 


Ξέρω πως δεν έχεις τίποτα. 
Γι' αυτό στα ζητάω όλα. Για να έχεις όλα.


Πολλά από όσα έχω πάψει να κάνω σε μένα, 
συνεχίζουν να γίνονται σε μένα, μόνα τους. 


Όποιος τα συγχωρεί όλα, θα έπρεπε να συγχωρείται για όλα. 


Σχεδόν δεν έχω αγγίξει την λάσπη κι είμαι από λάσπη. 


Ζει με την ελπίδα να φτάσει να είναι μια ανάμνηση. 


Με έκαναν εκατό χρονών κάποιες στιγμές
που συναντήθηκαν μαζί μου, όχι εκατό χρόνια. 



Ναι, είναι σα να εισέρχομαι σε όλα, 
καθώς φεύγω σιγά σιγά από όλα. 







Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

_γιατί δεν μ' αρέσει το facebook

Για δύο λόγους δεν μ'αρεσει το Facebook.

Ο πρώτος :
Διότι προσπαθεί με το στανιό να συνάψει σχέσεις μαζί μου.
Με αποκαλεί με το όνομά μου.
Μου απευθύνεται στον ενικό.
Μου στέλνει χαρούλες και φιλάκια
Θυμάται τα γενέθλιά μου και μου στέλνει digital τούρτες με κεράκια.
Θυμάται τα γενέθλια των παιδιών μου και των παιδικών μου φίλων.
Υπολογίζει πόσες φορές χάρηκα, θαύμασα, σχολίασα, θύμωσα, μπήκα και βγήκα από τους τοίχους του.
Μου υπενθυμίζει να πάω διακοπές, μου προτείνει πού να πάω, μου φτιάχνει προσωπικά, δικά μου άλμπουμ με τις στιγμές του χρόνου που πέρασε.
Αν περάσει αρκετός χρόνος χωρίς να κάνω κάτι μαζί του, μου στέλνει ειδοποιήσεις, σκουντήματα και σα να μου κάνει παράπονα....
Κοντολογίς προσπαθεί να έρθει τόσο κοντά μου, έτσι που εγώ έχοντας γίνει το επίκεντρό του,  να νιώθω μέσα του και αυτό να με έχει περικυκλώσει.
Είναι σχέση αυτό;
Και βέβαια είναι.
Είναι όμως σχέση με το τίποτα. Είναι αυτο-σχέση. Δηλαδή η διαστροφή της σχέσης.

Ο δεύτερος:
Διότι ωθεί τους ανθρώπους στην οικειοποίηση  της λογικής της διαφήμισης.

Η διαφήμιση είναι ο Πρακτικός λόγος της εποχής. Δεν υπάρχει άλλος ηθικο-πρακτικός λόγος, παρά μόνο αυτός που επιβάλλεται από τη νομοθεσία και παράγεται από την διαφήμιση.
Η διαφήμιση δεν αφορά πλέον κάποιους ειδήμονες, τους διαφημιστές.  Έχει σπάσει τα στεγανά των ειδημόνων. Λειτουργεί πλέον όχι μόνο για τις προωθητικές ανάγκες της Coca Cola, της Fiat ή του s/m Μασούτης,   αλλά σαν ένα κοινό αγαθό, διαθέσιμο σε όλους.
Ο καθένας  στην αγορά του Facebook,  μπορεί να εφαρμόσει,  και επιβραβεύεται γι' αυτό,   τις πρακτικές τεχνικές της διαφήμισης για να προωθήει τον εαυτό του σαν εμπόρευμα.
Οι άνθρωποι συνηθίζουν στο να προβάλλουν, να συσκευάζουν, να πουλάνε και να καταναλώνουν τους εαυτούς τους.  Οι άλλοι είναι χρήσιμοι για αυτούς τους σκοπούς της κατανάλωσης του εαυτού.
Οι άνθρωποι για τούτο προσπαθούν και γίνονται ουάου!!!
Φωτογραφίζουν τα σπίτια και τους τόπους τους, τα μέρη που πηγαίνουν,  τις στιγμές τους, τα πρόσωπά τους, αραδιάζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους με μια διάθεση ασφυκτικού πακεταρίσματος.
Μόνο που κανείς δεν ενδιαφέρεται για το πακέτο του άλλου, παρά μόνο για το δικό του.

Με απλά λόγια το πακετάρισμα   είναι ο σύγχρονος   ναρκισσισμός.
Γενικά το facebook πακετάρει την ζωή και τον εαυτό των ανθρώπων με την συγκατάθεσή τους, ασφαλώς και μέσα από την γλυκιά αύρα της ελευθερίας της γνώμης, ακόμα και της κριτικής....
Αυτό το πακετάρισμα όμως είναι η καταστροφή όλων:  της ζωής και του εαυτού...της ελευθερίας και της κριτικής.

Γι' αυτούς τους λόγους δεν μ' αρέσει το facebook.

Αυτό όμως δεν έχει καμία αξία.
Καθώς οι δύο αυτοί λόγοι ενδημούν κι αλλού.
Κι αυτό,  νομίζω ότι έχει κάποια αξία.
Το να μπορούμε, δηλαδή, να τους εντοπίζουμε και πέραν του facebook.

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

_ο ξερόλας

Ο ξερόλας είναι ένα ανόητο πλάσμα όχι επειδή τα ξέρει όλα, αλλά επειδή ξέρει μόνο ένα πράγμα: ότι τα ξέρει όλα...

Αν μπορείτε να κρατηθείτε μακριά από τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους, τους διάσημους και τους μαχητές και να αποφύγετε όλους αυτούς που δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα έχουν μια ιδέα για τον εαυτό τους, σίγουρα δεν θα μπορέσετε να αποφύγετε τον ξερόλα.
Οι ξερόλες υπάρχουν παντού, πλήθυναν ως κόκκοι της άμμου, ευδοκιμούν ανάμεσα σ'αυτούς που έχουν μια θέση εξουσίας, έστω και μιας τόσο δα μικρούτσικης εξουσίας.... σεκιουριτάδες, παπάδες, ελεγκτές, κομμωτές, καραβανάδες....κυράτσες, γεροντάδες, θεούσες, νυφίτσες και νυφάδες,....

Ο ξερόλας, αν και είναι ανόητος, είναι πολύ προσεκτικός σε ότι τον αφορά, γι'αυτό και δεν έχει φάει ποτέ, μα ποτέ, πραγματικά τα μούτρα του, γιατί αν τα είχε φάει θα είχε πάψει πάραυτα να είναι ξερόλας....
Ο ξερόλας πληροφορείται... κάνει τον πληροφοριοδότη και συναναστρέφεται με πληροφοριοδότες... η πληροφορία τού είναι αρκετή και η γνώση του είναι οι πληροφορίες....


Προειδοποίηση : Οι ξερόλες είναι εκείνα τα κακόμοιρα, ανασφαλή κι επικίνδυνα πλάσματα που απ' τους πολτούς των εγκεφάλων τους ακούγονται οι γνωστές σε όλους μας, μπουρμπουλήθρες....