Καλημέρα γράφω εδώ και αθόρυβα του άλλου την θέλησή να ξαποστάσω για την λογοτεχνία σου. Ιδέα δεν εχω για το πώς γράφουν με τεχνη αλλά το δίχως λογια δεν μπορείται. Ελα Ελένη μας γράψε μσς, γέμισε την σελίδα μας με γρίφο και βαθιά σκέψη. Αναμένουμε.
Γιατί να υπάρχει ένα κοινό πιάτο; Γιατί να βρίσκεται σ' αυτή την απόσταση; Γιατί υπάρχει γύρω του ένα κενό σαν άβυσσος; Γιατί να έχουν τόσο μακρυά κουτάλια; Τι φαϊ έχει το πιάτο;
Έφαγα σημερα κατα την εντολή απ´το κοινό πιάτο το γεμάτο Ζωή. Ευχήθηκα εις το επαν δε τύχω της καλής μετουσίας και η άβυσσος μου γέμισε φως. Η απόστασή μου κοντένει και κουτάλι έγινε η φούχτα μου. Εύχου μου να σταθώ.
Εύχομαι να σταματήσει αυτή η απίσχναση του έσω ανθρώπου, αυτό το λιώσιμο. Εύχομαι να τρέφουμε τους άλλους και να τρεφόμαστε απ' αυτούς. Εύχομαι να καταλάβουμε ότι με τα μακριά μας κουτάλια μπορούμε κάνουμε μακριά άλματα. Εύχομαι και για σένα να σταθείς... όπως στέκει καθε ένας που αναγνωρίζει το οντολογικό χάος που χωρίζει εμάς, φθαρτά και αδύναμα πλάσματα από το πιάτο της Ζωής...
Υ.Γ. αυτό το "επαν δε τύχω" είναι ένα δείγμα γλυπτικής της ελληνικής γλώσσας. Το απόλαυσα!
Αγαπητέ ανώνυμε με τα επιφωνήματα: Εσύ καλώς εκφράζεσαι όπως θέλεις. Έχε όμως υπόψη ότι μπορείς -και μαζί με σένα μπορώ κι εγώ, να παραξεγηθούμε. Εσύ, να παρ-εξηγηθείς ως φανατικός οπαδός της σελίδας... που ξέρω ότι δεν είσαι (οπαδός εννοώ) Εγώ δε να παρ-εξηγηθώ ότι είμαι ψώνιο... και γράφω μόνη μου εγκώμια των σχολίων μου (κάτι σαν φτού μου να μη με ματιάσω!!) Αλλά παρ' όλ'αυτά συνέχισε κι ας παρ-εξηγηθούμε... Μ' αρέσει (γιατί να το κρύψομεν άλλωστε)
Μετά από πολλές γκάφες και σφάλματα άκου πώς έχω σκεφτεί και διευθετήσει τα πράγματα: Λέω στην προσευχή μου : Θεέ μου αφού μέχρι τώρα δεν κατάφερα το σωστό και μάλλον πως δεν πρόκειται να το κατορθώσω, και αφού εσύ τα ξέρεις όλα και είσαι παντοδύναμος και πανάγαθος, εγώ θα κάνω, μετά φόβου, ότι νομίζω σωστό και Συ έχε το νου Σου Σε παρακαλώ και ρίχνε καμιά ματιά και μάζευε τίποτα λάθη μου και σπασμένα, όπου τα βρίσκεις... Σ' ευχαριστώ Θεέ μου. Ελέησον κόλακες, βρυκόλακες κι εμένα την απρόσεκτη...
Λάθος αγαπητέ Ανώνυμε, δεν ειναι ψώνιο η Ε. ούτε εγω βρικόλακας. Δεν την εκθειαζω την θαυμάζω και να σου πω κάτι; Εγω ένας αγράμματος (ΣΤ Δημοτηκού) ελληνικού σχολείου με τα γραπτά της μου αναμοχλεύει το αει μανθάνω. That is all.
Εφόσον μας δίνεται η ευκαιρία να προσφέρουμε και να λάβουμε πνευματική τροφή, ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη.
Η ηρεμία της ψυχής μας, δηλαδή η πραγματική ειρήνη με το θεό, τον εαυτό μας και τους άλλους, - Σύ Κύριε - είναι ένας ασάλευτος βράχος στον οποίο αυτοσυντρίβονται και διαλύονται τόσο τα μανιώδη κύματα, όσο και τα ύπουλα υπόγεια ρεύματα της κακίας του πονηρού και των οργάνων του που τολμούν να πέσουν επάνω του. Εδώ έγκειται το βίωμα του λόγου τούτου: «Μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν».
Πλήρες αληθείας η ταπεινή ομολογία-προσευχή σου Ελένη! Ακόμα κι αν τα κάναμε/κάνουμε θάλασσα στη ζωή μας, Εκείνος, η παντοδύναμη Αγάπη θα κάνει καθημερινά την θάλασσα στεριά ώστε να διαβούμε τόσο εμείς όσο και πολλοί άλλοι που κινδυνεύουν να εξολοθρευθούν από τον νοητό Φαράω.
Καλημέρα γράφω εδώ και αθόρυβα του άλλου την θέλησή να ξαποστάσω για την λογοτεχνία σου. Ιδέα δεν εχω για το πώς γράφουν με τεχνη αλλά το δίχως λογια δεν μπορείται. Ελα Ελένη μας γράψε μσς, γέμισε την σελίδα μας με γρίφο και βαθιά σκέψη. Αναμένουμε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιατί να υπάρχει ένα κοινό πιάτο; Γιατί να βρίσκεται σ' αυτή την απόσταση;
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιατί υπάρχει γύρω του ένα κενό σαν άβυσσος;
Γιατί να έχουν τόσο μακρυά κουτάλια;
Τι φαϊ έχει το πιάτο;
πιάτο νομίζω ότι έχει ρεβιθόσουπα.
ΑπάντησηΔιαγραφήγια τα άλλα, δεν ξέρω.
Έφαγα σημερα κατα την εντολή απ´το κοινό πιάτο το γεμάτο Ζωή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχήθηκα εις το επαν δε τύχω της καλής μετουσίας
και η άβυσσος μου γέμισε φως.
Η απόστασή μου κοντένει και κουτάλι έγινε η φούχτα μου. Εύχου μου να σταθώ.
Σωστά! Ρεβιθόσουπα έχει με κόκκινη σάλτσα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΡεβυθόσουπα FOR EVER!
Εύχομαι να σταματήσει αυτή η απίσχναση του έσω ανθρώπου, αυτό το λιώσιμο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕύχομαι να τρέφουμε τους άλλους και να τρεφόμαστε απ' αυτούς.
Εύχομαι να καταλάβουμε ότι με τα μακριά μας κουτάλια μπορούμε κάνουμε μακριά άλματα.
Εύχομαι και για σένα να σταθείς...
όπως στέκει καθε ένας που αναγνωρίζει το οντολογικό χάος που χωρίζει εμάς, φθαρτά και αδύναμα πλάσματα από το πιάτο της Ζωής...
Υ.Γ. αυτό το "επαν δε τύχω" είναι ένα δείγμα γλυπτικής της ελληνικής γλώσσας. Το απόλαυσα!
"θΕΆ" ΕΛΕΝΗ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑγαπητέ ανώνυμε με τα επιφωνήματα:
ΑπάντησηΔιαγραφήΕσύ καλώς εκφράζεσαι όπως θέλεις.
Έχε όμως υπόψη ότι μπορείς -και μαζί με σένα μπορώ κι εγώ, να παραξεγηθούμε.
Εσύ, να παρ-εξηγηθείς ως φανατικός οπαδός της σελίδας... που ξέρω ότι δεν είσαι (οπαδός εννοώ)
Εγώ δε να παρ-εξηγηθώ ότι είμαι ψώνιο... και γράφω μόνη μου εγκώμια των σχολίων μου (κάτι σαν φτού μου να μη με ματιάσω!!)
Αλλά παρ' όλ'αυτά συνέχισε κι ας παρ-εξηγηθούμε... Μ' αρέσει (γιατί να το κρύψομεν άλλωστε)
Ο ανώνυμος/η με τα κολακευτικά επιφωνήματα, είναι γνωστό σου πρόσωπο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠρόσεχε!...
Οι "κόλακες" έχουν άμεση σχέση με τους "βρικόλακες".
@Προστατευτικέ Ανώνυμε,
ΑπάντησηΔιαγραφήΜετά από πολλές γκάφες και σφάλματα άκου πώς έχω σκεφτεί και διευθετήσει τα πράγματα:
Λέω στην προσευχή μου :
Θεέ μου αφού μέχρι τώρα δεν κατάφερα το σωστό και μάλλον πως δεν πρόκειται να το κατορθώσω, και αφού εσύ τα ξέρεις όλα και είσαι παντοδύναμος και πανάγαθος, εγώ θα κάνω, μετά φόβου, ότι νομίζω σωστό και Συ έχε το νου Σου Σε παρακαλώ και ρίχνε καμιά ματιά και μάζευε τίποτα λάθη μου και σπασμένα, όπου τα βρίσκεις...
Σ' ευχαριστώ Θεέ μου.
Ελέησον κόλακες, βρυκόλακες κι εμένα την απρόσεκτη...
Λάθος αγαπητέ Ανώνυμε, δεν ειναι ψώνιο η Ε. ούτε εγω βρικόλακας. Δεν την εκθειαζω την θαυμάζω και να σου πω κάτι; Εγω ένας αγράμματος (ΣΤ Δημοτηκού) ελληνικού σχολείου με τα γραπτά της μου αναμοχλεύει το αει μανθάνω. That is all.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπο μακρινούς ορίζοντες ....Καλημέρα Ελένη !
Άλλο ο ειλικρινής και άδολος έπαινος ο οποίος οικοδομεί και άλλο το ψεύδος της δόλιας κολακίας που καταστρέφει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα ένας οικοδομητικός επαινετικός λόγος, αποτέλεσμα αληθινής παιδείας και πραγματικής μόρφωσεως προσωπικότητας...
Η Ελένη μας γράφει ΤΑΠΕΙΝΆ και γι'αυτό ΣΟΦΆ και ΛΟΓΙΚΆ "Εύχομαι να τρέφουμε τους άλλους και να τρεφόμαστε απ' αυτούς."
"...ένας αγράμματος (ΣΤ Δημοτηκού) ελληνικού σχολείου"
Ε.... καλά τώρα, ηρέμισε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕφόσον μας δίνεται η ευκαιρία να προσφέρουμε και να λάβουμε πνευματική τροφή, ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ ηρεμία της ψυχής μας, δηλαδή η πραγματική ειρήνη με το θεό, τον εαυτό μας και τους άλλους, - Σύ Κύριε - είναι ένας ασάλευτος βράχος στον οποίο αυτοσυντρίβονται και διαλύονται τόσο τα μανιώδη κύματα, όσο και τα ύπουλα υπόγεια ρεύματα της κακίας του πονηρού και των οργάνων του που τολμούν να πέσουν επάνω του.
Εδώ έγκειται το βίωμα του λόγου τούτου: «Μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν».
Πλήρες αληθείας η ταπεινή ομολογία-προσευχή σου Ελένη!
Ακόμα κι αν τα κάναμε/κάνουμε θάλασσα στη ζωή μας, Εκείνος, η παντοδύναμη Αγάπη θα κάνει καθημερινά την θάλασσα στεριά ώστε να διαβούμε τόσο εμείς όσο και πολλοί άλλοι που κινδυνεύουν να εξολοθρευθούν από τον νοητό Φαράω.
Χαίρε συναγωνίστρια, ο Κύριος μετά σου!
Ανώνυμο στο ανώνυμο,
ΑπάντησηΔιαγραφήεγώ έχω χάσει τη μπάλα...
αλλά εάν εσείς την παρακολουθείτε, είναι ο.κ.
Μικρό το κακό!
Με αγωνιώδεις χαιρετισμούς...
Όχι θα πρέπει να σέβεται ο κ.
ΑπάντησηΔιαγραφήανώνυμος την έκφραση λόγου του και'ενός μας.