[ παράκοσμος_ ]

Πέθανε στα 86 της χρόνια η ποιήτρια και ακτιβίστρια Μάγια Αγγέλου   Βιάστηκε στα 8 της χρόνια, έκανε παιδί στην εφηβεία της, βγήκε στην πορνεία. Αυτή, όμως, η μοναδική, δυνατή Αφροαμερικανίδα με το ελληνικό επώνυμο εξελίχθηκε στο «λαμπρότερο φως της εποχής μας», κατά τον Ομπάμα. Ποιήτρια, συγγραφέας και χορεύτρια. Ηθοποιός, σκηνοθέτρια και δασκάλα. Ανυπότακτη και αγωνίστρια. Γυναίκα που μόχθησε για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ρούφηξε τη ζωή ώς το μεδούλι. Που ύψωσε ανάστημα στον ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις. Προσωπική φίλη του Malcolm X και του Mάρτιν Λούθερ Κινγκ. Φωνή ελπίδας και σύμβολο ενός ολόκληρου έθνους. Πηγή έμπνευσης του Μπαράκ Ομπάμα. Η Μάγια Αγγέλου δεν ήταν μόνο μια εξαίρετη μορφή των αμερικανικών γραμμάτων, αλλά κι από τις προσωπικότητες εκείνες που αλλάζουν τη ροή των πραγμάτων στο πέρασμά τους.  Την Τρίτη, που ακύρωσε την εμφάνισή της σε μία ακόμα βράβευση, οι φήμες για την κατάσταση της υγείας της άρχισαν να θεριεύουν. Τ...

Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα. Όλα τα δάχτυλα Σιωπή. Οδ. Ελύτης Eίναι κάποιες φορές που, όχι διστάζεις ή σκέφτεσαι, αλλά πραγματικά φοβάσαι να μιλήσεις.  Φοβάσαι  γιατί τα γεγονότα  της ζωής είναι τόσο τραγικά ή φρικτά που νιώθεις ότι ο λόγος σου θα ακουστεί σαν μια έκ-πτωση αυτού για το οποίο μιλάς, του πράγματος που τον προκάλεσε. Νιώθεις ότι δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς, έχεις την συναίσθηση ότι αν ο λόγος είναι πάντα ένας αντικατοπτρισμός, ένα απείκασμα της πραγματικότητας τότε υπάρχουν στιγμές της που μπορεί όχι απλώς να την αλλοιώσει αλλά περισσότερο να την προσβάλλει.  Υπάρχουν γεγονότα που έχουν τον δικό τους λ/Λόγο ύπαρξης μέσα στον κόσμο και θα πρέπει να είσαι προικισμένος με μια επιπλέον αίσθηση, πιο εκλεπτυσμένη, να διαθέτεις κάτι παραπάνω από απλές λέξεις, αν θέλεις κάτι να πεις. Τότε αισθάνεσαι καλύτερα μέσα στη σιωπή. Φοβάμαι λοιπόν, να μιλήσω για το γεγονός της αυτοκτονίας του 18χρονου μαθητή από τα Γιαννιτσά.  Φ...

ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ … Στὸ παιδί μου δὲν ἄρεσαν ποτὲ τὰ παραμύθια Καὶ τοῦ μιλούσανε γιὰ Δράκους καὶ γιὰ τὸ πιστὸ σκυλί Γιὰ τὰ ταξίδια τῆς Πεντάμορφης καὶ γιὰ τὸν ἄγριο λύκο Μὰ στὸ παιδὶ δὲν ἄρεσαν ποτὲ τὰ παραμύθια Τώρα, τὰ βράδια, κάθομαι καὶ τοῦ μιλῶ Λέω τὸ σκύλο σκύλο, τὸ λύκο λύκο, τὸ σκοτάδι σκοτάδι, Τοῦ δείχνω μὲ τὸ χέρι τοὺς κακούς, τοῦ μαθαίνω Ὀνόματα σὰν προσευχές, τοῦ τραγουδῶ τοὺς νεκρούς μας. Ἄ, φτάνει πιά! Πρέπει νὰ λέμε τὴν ἀλήθεια στὰ παιδιά. Μανώλης Αναγνωστάκης    Aύριο ξεκινάνε οι Πανελλήνιες εξετάσεις για τους μαθητές της Γ' Λυκείου. Άλλο ένα επεισόδιο στο συλλογικό παραμύθι το οποίο τρέφει τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού και των παιδιών του. Ένα επεισόδιο σαν αυτό των εκλογών. Όση σχέση έχει η "αδιάβλητη" ...

Γύρω οι εικόνες, οι παρουσιαστές, οι εκφωνητές, οι συγκεντρώσεις, τα φώτα τους τα πρόσωπά τους τα φθαρμένα τα λόγια τους η απάθεια, το ψέμα, η φθήνια, η γελοιότητα, η χρηστικότητα, η δουλικότητα, ο χειρισμός, ο σκασμός, ο βερμπαλισμός, ο βιασμός, το σκοτάδι δεν ξέρουν για τι μιλούν Γύρω  η ζωή   ξεθωριάζει κι αυτοί μετρούν Γύρω οι αισθήσεις νεκρώνονται κι αυτοί μετρούν Γύρω  οι σκέψεις κενώνονται κι αυτοί μετρούν Γύρω τα σώματα στομώνονται  κι αυτοί μετρούν Γύρω η μνήμη σου χάνεται δεν ξέρεις πιά για τι μιλούν Μα είναι άπειρα τα μέτρα της Εγώ γυρίζω πίσω στις Πηγές με δάκρυα, με παρακάλια,  με φωνές, στήνω ορθό το χαλασμένο μου σώμα και μες τη νύχτα του κόσμου που χάλασε χτυπώ τη θύρα του μεγάλου Αρχοντικού.

Δεν συνηθίζω να χρησιμοποιώ ΤΑΧΙ. Τα οικονομικά μου είναι άθλια. Σήμερα όμως που έπρεπε να διανύσω μια, όχι πολύ μεγάλη αλλά ούτε και μικρή, απόσταση μέσα στη πόλη, πήγα σε μια πιάτσα ταξί και πήρα ένα. Πήρα αυτό που ήταν πρώτο στη σειρά και περίμενε. Έκατσα στο πίσω κάθισμα και πολύ ευγενικά είπα πού ήθελα να πάω. Ο ταξιτζής έβαλε μπρος και ξεκινήσαμε. Ήταν γύρω στα 35 με μουστάκι και πρέπει να ζύγιζε πάνω από 160 κιλά. Είχε ένα παράξενο πάχος που ξεχίλιζε γύρω απ' όλο το κάθισμα, μια σάρκα ρευστή που τρεμούλιαζε καθώς κρατούσε το τιμόνι και οδηγούσε το αυτοκίνητο, σε κάθε κραδασμό και στην παραμικρή επιτάχυνση ή επιβράδυνση. Έβλεπα μπροστά μου  μια μάζα λίπους να πάλλεται κάτω από την μπλούζα,  μια γωνία από ένα πρόσωπο που ήταν πνιγμένο κάτω από μάγουλα και προγούλια, καθόλου λαιμό. Διανύοντας τον κεντρικό δρόμο της πόλης, έξω από το δημαρχείο, έφτασε στ' αυτιά μου μια μελωδία που έμοιαζε να έχει ξεχυθεί παντού. Υπέθεσα αυτόματα ότι, λόγω εκλογών, ...

Όταν οι άνθρωποι μπόρεσαν να αντικρύσουν τον φυσικό κόσμο ως ένα τεράστιο ρολόι, ως ένα μηχανισμό με γρανάζια και ελατήρια και τους εαυτούς τους ως μέρη αυτής της διάταξης που απλώς λειτουργεί και σκέφτηκαν ότι όπως τα εξαρτήματα του ρολογιού δεν ξέρουν τίποτα για την ώρα και τον χρόνο, έτσι κι οι άνθρωποι δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να ξέρουν τίποτα για τον σκοπό και την δημιουργια του κόσμου, τότε θεμελιώθηκε η τεχνοκρατική αντίληψη για τα πράγματα. Έκτοτε όλη η προσπάθεια ήταν να βρεθούν οι μηχανισμοί εκείνοι που θα κάνουν το ρολόι να δουλεύει. Η τάση αυτή εκφράστηκε στην εργασία με την μηχανοποίηση της παραγωγής και σε πολιτικό επίπεδο με την ψήφο των πολιτών. Η ψήφος δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά ένας ακόμη μηχανισμός και η αξία της είναι τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα μας επενδυμένη μάλιστα με "ιερότητα", διότι συνδέεται με την ίδια την θέση μας μέσα στο κοινωνικό σύστημα - ρολόι που ανέτειλε ήδη από τον 16ο αιώνα περίπου, μαζί με τις θε...

Σάββατο μεσημέρι, λίγες ώρες πριν τις εκλογές και τα επιτελεία προσπαθούν να ανασυντάξουν τα επιχειρήματά τους, προσβλέποντας στο θυμικό των εκλογέων, ενώ κάποιοι άλλοι, πιο ορθολογιστές, ανακεφαλαιώνουν τα "ορθολογικά κριτήρια". Δεν θέλω να ειρωνευτώ... Εγώ με ποιούς να συνταχθώ;   Ε, εσύ τι λες, Φορτίνο Σαμάνο; ......... Ο κόσμος; Πιο άκαρδος απ' ότι ήξερες. Κι εσύ έτσι όπως στεκόσουν με τα χέρια στις τσέπες και το άσπρο πουκάμισο έμοιαζε να περιμένεις την αγαπημένη σου, κι ήσουν τόσο όμορφος ...... σε πονάει ακόμα η σφαίρα στην καρδιά σου; Η μέρα  με πονάει. Είναι τόσο όμορφη η μέρα που πονάει.  Με τις αλογόμυγες και τη ρούσα γίδα... Σαν τις αλογόμυγες στης άνοιξης την πλάτη τώρα χάσκουν αδειανά τα πολυβολεία. Τα κοιτώ κι αναριγώ που μια μέρα είδα τον αντάρτη τον Ραμόν στ'ουρανού την άκρη. Άρμεγε μια αχτένιστη μια ρούσα γίδα κι όπως κοντοστάθηκα λόγο μου απευθύνει. ''Είναι τόσο όμορφη η μέρα που πονάει'' κ...