[ παράκοσμος_ ]

 Ένα άλογο ανέβαινε τη γέφυρα Σκυφτό σχεδόν συντετριμμένο διόλου περήφανο δεν ήτανε το άλογο κι αν είχε ξεφύγει κάπως από τα δεσμά του δεν κάλπαζε όπως τ' άλογα,   προχώραγε αργά κι έσερνε το σχοινί του. Μαύρο ήταν, μαύρο θαμπό, σκόνη από μαύρο άχυρο το τύλιγε και πήγαινε μονάχο Η ουρά  κοντή, κάποιος την είχε κόψει (γιατί να κόψουν την ουρά ενός αλόγου;)  και το κεφάλι του μου φάνηκε παράξενο, μπαλώματα γεμάτο. Δίπλα και κάτω περνούσανε τ' αυτοκίνητα κι άνθρωποι, βουή η εθνική οδός Ίσως ήταν το ίδιο βασανισμένο άλογο που έκανε κάποτε έναν σοφό άνθρωπο να χάσει το μυαλό του.   Ατάραχο κι αταίριαστο,  είδα εχθές έν'  άλογο  που ανέβαινε την γέφυρα μονάχο. 

  Δεν νομίζω ότι υπάρχει αντίρρηση ότι η αμφισβήτηση είναι η "αχίλλειος πτέρνα" κάθε κοινωνίας. Όσοι και όσες τόλμησαν να βάλουν μικρές ή μεγάλες βόμβες αμφισβήτησης στο οικοδόμημα κάθε κοινωνικής κατάστασης - πραγματικότητας, κακόπαθαν (λοιδωρήθηκαν, δικάστηκαν, κάηκαν, αποκεφαλίστηκαν). Και είναι παραπάνω από βέβαιο ότι κάθε σύστημα είναι υποχρεωμένο συνεχώς και με διάφορους τρόπους να προστατεύει τον εαυτό του από κάθε μικρή ή μεγάλη αμφισβήτηση. Την ευγενή όσο και αναγκαία αυτή δραστηριότητα αναλαμβάνουν διάφοροι σε κάθε ιστορική περίοδο. Στην σύγχρονη περίοδο που μας απασχολεί δικαιωματικά αναλαμβάνουν τα Μέσα. Τα Μέσα με την ακατάπαυστη ενημέρωση και φλυαρία τους δεν κάνουν άλλο τι παρά να ξεριζώνουν κάθε μικρό σπόρο αμφισβήτησης, κάθε ερωτηματικό που μπορεί να φυτευτεί στο μυαλό κάποιου. Ακόμα περισσότερο φυτεύουν τα ίδια τα Μέσα τσούφιους σπόρους αμφισβήτησης, σπόρους ευνουχισμένους, οπότε η δουλειά γίνεται πιο εύκολη, εκ του ασφαλούς και κρατώντας τα προσχήματα της ...

  Ποιος φταίει; ή Τι φταίει;  Αρχέγονο ερώτημα του ανθρώπου. Φταίει πάνω απ' όλα το κρασί , είναι η ποιητική απάντηση  του  Βάρναλη... Από την απάντηση, την όποια απάντηση, εξαρτάται όχι μόνο η βιολογική μας επιβίωση, αλλά και η ψυχική μας ισορροπία, η αίσθηση δικαιοσύνης που διέπει τις κοινωνίες μας και ηθική τάξη του σύμπαντος κόσμου. Αλίμονο εάν δεν θέταμε αυτό το ερώτημα το οποίο εγείρεται αμέσως μετά από κάθε κακό, κάθε διατάραξη της ομαλότητας, του προγραμματισμού, του κανονικού. Αμέσως μόλις δοθεί μια απάντηση (επαναλαμβάνω: η όποια απάντηση) φαίνεται σαν να τακτοποιείται κάτι, σαν η απάντηση να λειτουργεί εξηγητικά, να μετριάζει τον τρόμο που νιώθουμε μπροστά στο ανεξήγητο. Α! ήταν λάθος του σταθμάρχη... έτσι εξηγείται. Εντάξει, λοιπόν, ας δικάσουμε τον σταθμάρχη, ας καταδικάσουμε τον σταθμάρχη, ας εκπαιδεύσουμε τον σταθμάρχη, ας αντικαταστήσουμε τον σταθμάρχη και τους σταθμάρχες  απάντων των σιδηροδρομικών σταθμών, όπου γης... με τι; Με τι να τους αντικ...

 Η εφόρμηση για το γράψιμο ετούτο δόθηκε από προσωπικό περιστατικό. Το προσωπικό όμως θέμα λίγο ενδιαφέρει. Στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρει καθόλου, εφόσον  δεν ενδιαφέρει ούτε εμένα την ίδια που υποτίθεται ότι αφορά άμεσα. Επιπλέον, δεν είναι καν κάτι φρέσκο, αφού συνέβη πριν περίπου δύο μήνες. Αλλά για να υπάρχει ένας ειρμός, μια ομαλή μετάβαση και για να μη νομίζετε ότι μετά από τόσο καιρό που έχω να γράψω κάτι με χτύπησε ξαφνικά ή κάτι με τσίμπησε, αναγκάζομαι να γράψω δύο εισαγωγικές αράδες.  Λοιπόν, είχα την αφελή ελπίδα ότι θα μπορούσα, λέει, να βρω μια θέση εργασίας, στον Δήμο της περιοχής μου, παρακαλώ, αξιοποιώντας ένα πρόγραμμα του ΟΑΕΔ, από αυτά τα ψυχοπονιάρικα, τα προγράμματα-ψίχουλα, που πέφτουν από το τραπέζι κάθε φορά που τινάζουν το τραπεζομάντιλο για να το ξαναστρώσουν για κάποιο καινούριο φαγοπότι και τα οποία προγράμματα-ψίχουλα περιμένουν καρτερικά χιλιάδες λιγομαριασμένα σκυλάκια κάθε ηλικίας, μόρφωσης, προϋπηρεσίας, εμπειρίας, ανεργίας, αχρηστία...

Άσε με να σε φιλήσω μου είπες να χαϊδέψω τα μαλλιά σου να βυθιστώ στα μάτια και στο σώμα σου άσε με, μου είπες, να σε αγαπήσω όσο το έχω ανάγκη - είσαι η γέφυρα προς τον εαυτό μου μόνο μέσα από το σώμα σου μπορώ να με αγαπήσω έλεγες και ξανάλεγες, μέσα σε αναφιλητά, κλάματα βρισιές και παρακάλια Άσε με να σε φιλήσω φώναζες κάτω από τη βροχή, κάτω από τον ήλιο άσε με, ούρλιαζες και με κοίταζες με αυτή τη μισοάγρια μισοήμερη ματιά. Κι εγώ στεκόμουν με το βλέμμα αυτού που έχει ήδη φύγει αυτού που έχει ένα μόνο εισιτήριο στην τσέπη και κανέναν πια εαυτό για να χαρίσει.

 Τα δημοσιευμένα κείμενα υπό τον παραπάνω τίτλο αποτελούν αποσπάσματα εργασίας.  Δεν προτίθεμαι να δημοσιεύσω στο ιστολόγιο την υπόλοιπη και δυστυχώς δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να δημιουργήσω ένα σύνδεσμο που να παραπέμπει στο πλήρες κείμενο. Μου λείπει το γνωστό know how... πολύ σημαντικό πράγμα.  Πάντως αν κάποιος θα ήθελε το αρχείο μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου.  Αυτά για κλείσει αυτό το κεφάλαιο....

Συνέχεια από προηγούμενη ανάρτηση Ωστόσο, δεν «ανακαλύπτουμε» σε τούτη την εργασία «τον τροχό» η συζήτηση για την ανθρώπινη επιθυμία είναι τόσο παλιά όσο οι θρησκείες και η ανθρώπινη κοινωνικότητα. Η επιθυμία, συνδεόμενη τόσο με το μεγαλειώδες όσο και το ποταπό, με το εξαιρετικό όσο και το απολύτως κοινότοπο και αναμενόμενο, υπήρξε διαχρονικά το υπόστρωμα των παθών, ο αντίπαλος του λόγου, η αιτία των «θανάσιμων αμαρτημάτων», ο σκοτεινός εκείνος παράγοντας στην πίσω πλευρά, στο ονειρικό παρασκήνιο των ανθρώπινων πράξεων.  ΠΡΟΛΕΓΌΜΕΝΑ : Μια αναδρομή στη φιλοσοφική διάσταση της επιθυμίας  Η επιθυμία, αδιαφανής και αμφίσημη ακόμα και για τον φορέα της –κυρίως γι’αυτόν-, καταδείχθηκε από την θρησκευτική ηθικολογία ως η αιτία της «πτώσης» του ανθρώπου σ’ ένα κατώτερο οντολογικό επίπεδο συμπαρασύροντας όλη την Δημιουργία και ανοίγοντας έτσι τις πύλες για να εισέλθουν, σ’ έναν κατά τ’άλλα τέλειο κόσμο, όλα τα δεινά : ο μόχθος, η έλλειψη, η αρνητικότητα, κάθε μορφή καταπίεσης κ...