[ παράκοσμος_ ]

Ο Γεώργιος Αστρινάκης είναι εδώ και τριάντα χρόνια ψυχίατρος στο Δρομοκαΐτειο. Αυτός και μια ομάδα ψυχιάτρων ήταν εκείνοι που κατάφεραν να καταργήσουν τα κελιά απομόνωσης. — 23.08.2014 — Κείμενο: Τζούλη Αγοράκη Φωτογραφίες: Βασίλης Μακρής Κανείς δεν διστάζει να μιλήσει για το σωματικό νόσημα που έχει ο συγγενής του. Μέχρι που το διαλαλεί. Η τρέλα όμως είναι ταμπού. Αν νοσήσει ψυχικά ο άνθρωπός σου δεν θέλεις να το ξέρει κανείς. Και μερικές φορές τον ξεγράφεις για πάντα. Ο κ. Αστρινάκης είναι ψυχίατρος με το Ψ κεφάλαιο. Τον περιμένουμε στο εσωτερικό ενός ξενώνα πενήντα ατόμων στο Δρομοκαΐτειο. Καταφθάνει και έχει παρουσιαστικό που φωνάζει καλοσύνη. Ξαφνικά, μια τρόφιμη περίπου εξήντα χρονών πετάγεται από την άλλη άκρη της αίθουσας και τρέχει καταπάνω του. Του δίνει την μπανάνα και τα κουλούρια που έχει κρύψει μέσα στην τσέπη της. «Δεν τα ’φαγα, τα κράτησα για σένα», του λέει. Εκείνος τα παίρνει και σχεδόν ευλαβικά της χαϊδεύ...

Δεν θα μπορούσαν να γίνουν περισσότερα λάθη  σε μια ώρα  Δεν θα μπορούσαν να γίνουν περισσότερα λάθη  σε μια ζωή.    Τεράστιος σωρός.  Να θέλεις να σωριαστείς εμπρός τους... ν' ακούσεις τον τρομερό πάταγο από το σώριασμά  σου  να δεις τον κουρνιαχτό της πτώσης σου να πεις για τα μεγάλα σφάλματα της ζωής σου να κραυγάσεις το ύψος της αποτυχίας σου  να ξεσχίσεις με τα νύχια το πρόσωπό σου ν' ακούσεις τον πανικό στα λόγια σου Να σωριαστείς. Να σωριαστείς εμπρός τους.  να γεννηθείς ξανά από την πτώση σου να φορέσεις για δέρμα  την αγάπη τους.  να ζήσεις μέσα τους αν είναι δυνατόν έστω ως σφάλμα.  

Με των πολλών τη λογική δεν συμφωνώ καθόλου βγαίνω απ' τη στράτα του Θεού και μπαίνω στου διαόλου. Ρωμάνου, Εμπρήσκους και Χριστού* και βρύση του Βαρσάμου νερό κατάκρυο δώστε μου να σβήσω τη φωθιά μου. *πηγές στα Ανωγειανά όρη Σχόλιο : Η λογική των πολλών χρειάζεται σε όσους δίχως αυτή θα κατασπάραζαν ο ένας τον άλλον. Είναι αυτό που λογικά πρέπει να κάνεις για να ζήσεις στη ζούγκλα, στην εξυπνάδα τους, στην δικαιοσύνη τους, στην δύναμή τους, στην επιφανειακή συμφωνία τους, στην καταχωρισμένη και παραδεκτή αλήθεια τους, στην βλακεία τους....  Εκεί που υπάρχει μόνο ο φυσικός νόμος δίχως Θεό. Ξεστρατίζεις....τόσο εύκολα, μπαίνεις αβίαστα, με τη λογική σου και μόνο,  τόσο απαλά... Στη στράτα του Θεού δεν χρειάζεται λογική, γιατί ΕΙΝΑΙ η λογική της ύπαρξης. Βαδίζεις μόνος σου και τους έχεις μέσα σου όλους. Δύσβατα όρη. Βαδίζεις μαζί με τους πολλούς  δίχως να συμφωνείς με τη λογική τους αλλά με την ύπαρξή τους -πράγμα που είναι κάτι άλλο- που είναι και δι...

Σχέδιο με μολύβι Κάποιος είπε : Το κράτος μου,  Άλλος είπε : η Ομάδα μου,  Άλλος: το συμφέρον μου Άλλος : το κόμμα μου,  Άλλος : η καριέρα μου,  Άλλος : το δίκιο μου,  Άλλος : το μικρό μαγαζάκι μου Άλλος : το γραφειάκι μου...  Άλλος : η ζωούλα μου.... Άλλος : η ευτυχιούλα μου... Ποτέ δεν έλειψε από τον τόπο αυτό η κοτζαμπάσικη λογική της κατοχής και της εξουσίας ανθρώπων, πραγμάτων, θεωριών και αληθειών.... Λες και μπορεί κάποιος κάτι να κατέχει.... Τόσο μίζερα όλα. Τόσο πιο μίζερα κάτω από έναν τέτοιο ήλιο...  Περιτριγυρισμένα από ένα τέτοιο  κυανό της Δόξας....  Μιλημένα μ' αυτή τη γλώσσα του θανάτου... Ύστερα, τα καλύτερα, τα πιο λαμπρά και γόνιμα μυαλά τούτης της έρημης γης οδηγήθηκαν, άλλα σε ξένους τόπους για να τ' ανακαλύψουμε εκ νέου -σαστισμένοι και δαγκώνοντας τη γλώσσα μας-  μετά τον θάνατό τους, κι άλλα, όσα δεν είχαν την τύχη με το μέρος τους, μέσα από τη χλεύη και την απομόνωση, με μια...

Το βιντεάκι παραπέμπει σε κάτι "καρμικό".  Μια ανατολική αντίληψη ότι ο κόσμος μας χρωστάει το καλό που κάναμε και θα μας το δώσει. Ότι υπάρχει μια κοσμική δικαιοσύνη.... κάτι απ' αυτά που λέει ο Κοέλο στα βιβλία του....  Ας την δέχεται όποιος μπορεί σ' αυτά να βρίσκει ανάπαυση.  Εμένα μ' άρεσε ο τίτλος με τον οποίο κυκλοφορεί :   If you cry you lose. I lost.   (Εάν κλάψεις χάνεις. Εγώ έχασα).  Είμαστε οι χαμένοι.  Θέε μου πόσο δύσκολο είναι να το αποδεκτούμε αυτό.  Κι όμως είναι η μόνη αληθινή βάση, από την οποία πρέπει να ξεκινάει κανείς για να μιλήσει, για να σκεφτεί, για να σχετιστεί με τους άλλους, για να αγαπήσει, για να ζήσει. Όποιος έχασε και χάθηκε κλαίει. Οι υπόλοιποι μπορούν να φωνάζουν, να εξουσιάζουν, να παραμορφώνουν, να ξεχνούν, να χαριεντίζονται, να χειρίζονται, να χτυπούν, να κερδίζουν, να κατέχουν τους άλλους, να νιώθουν υπερήφανοι και σίγουροι, να ελεεινολογούν....   Δεν μπορούν όμ...

(Γιάννης Σκαρίμπας 1893 – 1984)  Ήταν σαν να σε πρόσμενα κυρά, απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα, κι έλεγα: Θα `ρθει απόψε απ’ τα νερά, κι από τα δάσα! Θα `ρθει αφού φλετράει μου η ψυχή αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι, και θα μυρίζει φώτα ήλιο και βροχή το νιο φεγγάρι!... Και να, το κάθισμά σου συγυρνώ, στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα, και να μαζί σου κιόλας αρχινώ, χρυσή, κουβέντα. Πως να... θα μείνει ο κόσμος με το "μπα" που μ’ έλεγε τρελόν, πως είχες γίνει καπνός και τάχας σύγνεφα θαμπά, προς τη σελήνη... Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ... Κίνησα να σε βρω στο δρόμο ωϊμένα! μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα), χρυσή, κι εσύ με μένα!... Τόσο πολύ μ’ αγάπησες, κυρά, που άκουγα διπλά τα βήματα μου! πάταγα γω στραβός μες στα νερά; κι εσύ κοντά μου!... Ο μπαρμπα-Γιάννης ήταν τσαγκάρης στο Αιγάλεω. Το τσαγκάρικό του ήταν ένα με το δρόμο το χωμάτινο κι έμπαινες κατ' ευθείαν μέσα.  Ήταν σκοτεινό κι απροσδιόριστο. Δεν μπορούσες να αντιληφθείς τις διαστάσει...

    Στην Εύα  (Ι) Είμαι η πίστα σου, μπορείς να τρέξεις, να πηδήξεις, να κάνεις τούμπες, μ’ αρέσει να σε βλέπω να στροβιλίζεσαι να ακροβατείς στις άκρες. Μπορείς να πάρεις φόρα να μάθεις τ’ άλματα   να μην φοβηθείς να πέσεις κάτω με ορμή να τιναχτείς σε  δύσκολες πιρουέτες και να γλιστρήσεις απαλά. Μπορείς  σε  νύχτες  καθαρές να βλέπεις το φεγγάρι μη νομίζεις, δεν θες πολύ ένα σάλτο κι έφτασες  στο φεγγάρι! Είμαι μια πίστα διάφανη και γίνομαι καθρέφτης αν ψάχνεις   κάτι καθαρό άξιο της ομορφιάς σου.  Είμαι μια πίστα από νερό βούτηξε κει να βρεις τα δάκρυά σου. Ό,τι θες μπορείς να κάνεις στην πίστα αυτή που έφτιαξα για σένα για να χορεύεις, για να σε μάθω να πετάς, για να σε δω να φεύγεις. Στην Εύα (ΙΙ) Με τα μάτια σου με τα μάτια σου μόνο ζωγράφισε μόνο ζωγράφισε τον κόσμο κι άσε απ' έξω από το παράθυρό σου τον κόσμο να περνά και βλέ...