[ παράκοσμος_ ]

Η σελίδα ετούτη δω, το εδώ να μπλοκάκι, κλείνει την χρονιά με μουσική, όπως συνηθίζει τα τελευταία ..... ένα χρόνια!  2016 ...λοιπόν, και λέω ότι, ίσως τα ομορφότερα  κείμενα, ποιήματα, μηνύματα.... είναι αυτά που ποτέ δεν θα γράψουμε και τα λόγια τα πιο λυτρωτικά δεν θα τα πούμε τα πιο πολύτιμα απογεύματα δεν θα τα ζήσουμε ποτέ... Καλή χρονιά σε όλους!! Κοιτάζω τη βροχή και κλαίω και τάζω στο Θεό για να `ρθεις μεγάλα λόγια εγώ δε λέω αλλά φοβάμαι μη μου πάθεις.  Κοιτάζω τη βροχή, βροχή μου ίδια τα μάτια σου καλή μου  κι όπως κυλά στα πεζοδρόμια γυρνάει ο νους σε ονειροδρόμια. Κοιτάζω τη βροχή και νιώθω πως στη ψυχή μου μέσα τρέχει εγώ δεν έχω άλλο πόθο  απ’ το να `ρθεις τώρα που βρέχει. Κοιτάζω τη βροχή, βροχή μου ίδια τα μάτια σου καλή μου κι όπως κυλά στα πεζοδρόμια γυρνάει ο νους σε ονειροδρόμια. Στίχοι:  Γιώργος Λεκάκης Μου...

Εάν τα χριστουγεννιάτικα και πρωτοχρονιάτικα   δώρα  ..... λόγω της ημέρας, δεν ήταν αυτά τα άθλια και τρισάθλια που μας επιβάλλονται...(συγκρατούμαι και δεν επεκτείνομαι) ποια θα μπορούσανε να είναι; Χμμμ... το θέμα έχει δύο τυπικές  προϋποθέσεις: η πρώτη, να έχεις ελάχιστα ή να μην έχεις καθόλου χρήματα, η δεύτερη να έχεις φαντασία, επειδή ακριβώς δεν έχεις χρήματα και όχι για άλλον λόγο (πχ εισαι φαντασιόπληκτος, τσιγκούνης κλπ). Υπάρχει και μια τρίτη,  να έχεις τα κότσια να θέλεις  να κάνεις σε κάποιον δώρο, ενώ γνωρίζεις την κατάστασή σου, ότι δηλαδή είσαι ελλειματικός όσον αφορά στα χρήματα και πλεονασματικός όσον αφορά στην φαντασία. Ας υποθέσουμε,  λοιπόν,  ότι κάποιος συγκεντρώνει και τις τρεις, το ερώτημα παραμένει, (ίδιο όπως και για τους καταναλωτές) : τι δώρο να του κάνω; Το θέμα με έχει απασχολήσει αρκετά και παλαιότερα,  και όχι μόνο "λόγω της ημέρας". Αν λοιπόν,   το δώρο έχει κάποια λειτουργικότητα, αυτή είναι η...

- Με τίποτα δεν είναι ευχαριστημένη, ποτέ δεν λέει ένα Ευχαριστώ.... είπε και βγήκε απ' το δωμάτιο κι αποσύρθηκε. Μιλούσε λίγο γελούσε σπάνια και φρόντιζε, με ακρίβεια υπαλλήλου δημοσίου αχ! τόσα χρόνια φρόντιζε να είναι εντάξει όλα, τα φάρμακά της, τα ψώνια, οι λογαριασμοί, τα ρούχα του πάντα καθαρά, τα μαλλιά του χτενισμένα μια χωρίστρα στο πλάι, πάντα. Ποτέ του δεν ξυρίστηκε. Ο τρίτος γιος. Κι εκείνη μηδέποτε εν οργασμώ μηδέποτε εν εξάλλω ευδαιμονία μηδέποτε εν πλήρη απογνώσει επιθυμούσα μηδέποτε πληρούσα και πληρούμενη μηδέποτε ανοίγουσα μηδέποτε χαρίεσσα μηδέποτε μητέρα εκείνη με τους πέντε γιούς και με την μια κόρη που δεν φιλήθηκε ποτέ (μα, τι καταλαβαίνουνε όταν φιλιούνται, με ρώτησε μια μέρα, που έβλεπε ένα σήριαλ) που δεν απλοποιήθηκε που δεν αποποιήθηκε ποτέ το πέος της εξουσίας της για να εισέλθει ως είναι, Γυναίκα και υπέρλαμπρη με άστρο το  αιδοίο της με  την πληγή της ύπαρξης κατακόκκινη αθώα και σφαδάζουσα, ο Ουρανός εντός τ...

  π. Στήβεν Μιουζ O Ιησούς τραγουδούσε με τους Μαθητές Του (Ματθ. 26:30). Αυτό το γνωρίζουμε πολύ καλά. Άλλες πηγές ισχυρίζονται ότι χόρευε κιόλας μαζί τους (Πράξ. του Ιωάννου). Είχε αρκετή τρυφερότητα ώστε να θρηνήσει για την Ιερουσαλήμ, αλλά και σε μια ιδιωτική Του στιγμή, πάνω στον τάφο του Λαζάρου. Μας έδωσε και άλλα σημεία που αποκαλύπτουν την ψυχολογική ωριμότητα ενός παιδιού με «ασφαλή προσκόλληση» κατά τον ψυχολογικό όρο, το οποίο θα ήταν ικανό να ζήσει ισορροπημένη ζωή. Ο Ιησούς ήταν κοινωνικός, πήγαινε στους γάμους, περνούσε χρόνο με φίλους Του και παρακολουθούσε τη Συναγωγή. Αποσυρόταν τακτικά στη μόνωση και την ησυχία για να επικοινωνήσει με τον Πατέρα. Όταν ο Πέτρος Τον αναζήτησε και του ζήτησε να αφήσει τον «έρημον τόπον» και να επιστρέψει στην Καπερναούμ για να θεραπεύσει αρρώστους και να ασχοληθεί με τα άμεσα προβλήματα των ανθρώπων, ο Ιησούς αρνήθηκε, λέγοντας ότι «εξελήλυθε» για να κηρύξει. Έβαζε ενεργά και σαφή όρια, που Του επέτρεπαν να δεχθεί εναγκαλι...

Τι θα κάνατε αν κάποιος σας αποδείκνυε ότι εδώ και δεκαετίες γιορτάζετε τα λάθος Χριστούγεννα; .... Τι αναστάτωση! Τι μπέρδεμα! Τι ανωμαλία! Κι όμως, δεν σας φαίνονται υπερβολικά φουσκωμένα τα Χριστούγεννα;, υπερβολικά προκλητικά και θορυβώδη, υπερβολικά κόκκινα και επιδεικτικά φιλάνθρωπα όπως, λ.χ. τα σιλικονούχα στήθη και οπίσθια των σταρς, για να είναι τα αληθινά, τα σωστά Χριστούγεννα; Ξέρω ότι δεν σας πείθω... Σκεφτείτε τότε το άλλο... αν ο Θεός θυσιάζοντας την πληρότητα και την ολότητά του  και αν η γυναίκα υπερβαίνοντας κάθε προκαθορισμό, κάθε συμβατική ηθική κι αυτην ακόμα την μερικότητα της φύσης της, συναντιούνται στο  θαύμα μιας αγάπης παράδοξης κι αθόρυβης  που θυσιάζεται αμοιβαία, κι αν αυτή η εξόχως ερωτική και απελευθερωτική συνάντηση είναι ό,τι συντηρεί  και σώζει διαχρονικά τον κόσμο....στην εμφάνιση του Θεανθρώπινου πρόσωπου, Σκεφτείτε, τότε, μήπως   γιορτάζετε τα  λάθος Χριστούγεννα κάθε φορά που τα συνδυάζετε με την coca c...

Συνέντευξη στην : Κρυσταλία Πατούλη Γιατί δεν επαναστατούν οι άνθρωποι; Ποιός είναι ο ορισμός της πορνείας; Γιατί οι φονιάδες είναι ιεροφάντες; Γιατί η ευχή «καλή ανάσταση!» είναι ανήθικη; Γιατί είναι καλύτερα να μας βομβαρδίζουν παρά να διασκεδάζουμε; Γιατί αν πεις την αλήθεια σε περιμένει η μοναξιά; Γιατί το να λένε τη γνώμη τους όλοι είναι φασιστικό; Ο καλλιτέχνης και διανοητής Xαϊνης Δημήτρης Αποστολάκης απαντά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή το πρώτο του βιβλίο «Φτου ξελευτερία για όλους!» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη Κρ.Π.: Πως προέκυψε το πρώτο σου βιβλίο; Χαϊνης Δ. Απ.:Μοιάζω πολύ με τα έντομα, με τυφλώνει ένα φως και πάω προς αυτό. Είναι το φως που με κάνει να κλαίω και να γελώ΄ είναι το φως που έχω ανάγκη για να μην αυτοκτονήσω, είναι ο μόνος τρόπος να πορευτώ. Έτσι ορμούμενος από μια καθολική υπαρξιακή παρόρμηση προχωρώ σαν τυφλός. Κρ.Π.: Καταγράφεις βιώματα και σκέψεις σ' αυτό το κυρίως αυτοβιογραφικό βιβλίο σ...

Ακούγοντας άλλους, πριν από μας, που ωστόσο μας έμοιαζαν να λεν για την ζωή παρασυρθήκαμε κι αρχίσαμε να λέμε και μεις για την ζωή. Να γράφουμε για την ζωή να διαβάζουμε φιλοσοφίες για την ζωή ιστορίες για την ζωή θεωρίες για την ζωή κάναμε συχνά διαδηλώσεις με παλμό και δηλώσεις σοβαρές για την ζωή σχεδιάσαμε σαν γεωμέτρες την ζωή την μετρήσαμε σαν μόδιστροι την φτύσαμε σαν ναύτες μεθυσμένοι την βρίσαμε σαν πουτάνες που κανένας δεν παίρνει τόσο ήταν το πάθος μας με την ζωή που δεν μας έφτανε αυτή και πιάσαμε και την Άλλη. Τα ίδια και εκεί... Κι όσο λέγαμε και λέγαμε και λέγαμε τόσο πιο πολύ φοβόμασταν κι όλο χρειαζόμασταν νέες λέξεις που άλλοι που θα ερχόντουσαν μετά από εμάς θα ακούγανε  και θα μας μοιάζαν τόσο.