[ παράκοσμος_ ]

Ὁ Παπαδιαμάντης ἦταν κλειστὸς τύπος. Μιὰ φορὰ ὅμως πῆρε τὸ θάρρος καὶ ἀπήγγειλε στὸν Μητσάκη ἕνα ἐρωτικό του ποίημα.  Ἐκεῖνος θέλοντας νὰ τὸν πειράξει: -Ὥστε ἔτσι, κύριε Ἀλέξανδρε! Ἔχουμε ἔρωτες καὶ τοὺς τραγουδοῦμε τόσο ὄμορφα! -Ἐγὼ δὲν ἔχω ἔρωτες, ἀποκρίθηκε ὁ Παπαδιαμάντης, χαμηλώνοντας τὰ μάτια. Ὁ ἥρωάς μου ἔχει! Από το Επετειακό λεύκωμα: Εις μνήμην Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911), επιμ. Σ. Κάκουρα - Κων. Μπαλωμένου.    Πηγή: Ομάδα Θεολογία, Υμνογραφία και Ποίηση  Όνειρο στο κύμα - Ορχηστρικό  Μουσική : Νίκος Μαστοράκης Στα μάτια τα ψιχαλιστά που `χει ο έρωτας καρτέρι πόσο μεθύσι μέθυσα ένας Θεός το ξέρει..   Μουσική: Μανώλης Λιαπάκης Τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας Ποίηση: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Από το CD "Το σκοτεινό τρυγόνι"

Καιρό είχα ν' ακούσω τ' όνομα Ασημίνα.  Θυμάμαι μόνο μια γειτόνισσα κυρία Ασημίνα που είχε κόρη της την Ειρηνούλα. Στη γειτονιά κυκλοφορούσε η φήμη ότι η Ειρηνούλα δεν ήταν πραγματική κόρη της κυρίας Ασημίνας, αλλά την είχε υιοθετήσει γιατί δεν μπορούσε να κάνει δικά της παιδιά. Παράξενο είναι ότι δεν θυμάμαι καθόλου τον άνδρα της κυρίας Ασημίνας, τον πατέρα της Ειρηνούλας, αν και υπήρχε... Έτσι, μ' αυτήν την ιστορία περί υιοθεσίας, εξηγούσε η γειτονιά - γιατί και οι γειτονιές εξηγούν - την ανομοιότητα, όχι μόνο την εξωτερική - φυσιογνωμική αλλά και του χαρακτήρα ανάμεσα σε κόρη και μάνα, ανταπέδιδε την υποτίμηση που δεχότανε από τη στριφνή, δύστροπη και αυστηρή γειτόνισσα υπενθυμίζοντας υποδορίως και κρυφίως ότι ήταν στείρα, και απολάμβανε την λύπηση που ένιωθε για εκείνο το δύστυχο πλάσμα την Ειρηνούλα που ήταν αδυνατούλα κι ετοιμόροπη, με ίσια μαλλιά σαν πράσσα και κάτι χοντρά γυαλιά που έκαναν τεράστια δυό άδεια μάτια... Με πόσους τρόπους μπορεί να εξαφανιστ...

  Ζούμε έναν ρεαλιστικότατο (όχι ρητορικό - αλληγορικό) εφιάλτη. Και ζούμε εφιάλτη, όχι επειδή ακροβατούμε μεταξύ άτακτης χρεοκοπίας και εξανδραποδιστικής υποτέλειας, όχι. Η τρομακτική καταστροφή που έχει συμβεί στη χώρα μας, είναι η ολοκληρωτική κοινωνική διάλυση. Κυριολεκτικά. Συγκροτήστε την εικόνα: Η κυβέρνηση να παζαρεύει μισθούς και συντάξεις του επόμενου μήνα (το ψωμί της πλειονότητας του πληθυσμού) και οι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων να μαχαιρώνονται στους δρόμους για την κρετινική τους θρησκοληψία (25.4.2015). Θυμηθείτε: σήματα και πινακίδες της τροχαίας κατεστραμμένα από «πολίτες» - κάφρους σε ολόκληρη τη χώρα. «Καταλήψεις» δημόσιων κτιρίων στην καρδιά της πρωτεύουσας επί βδομάδες, με άθλια κουρελαρία συνθημάτων για «συμπαράσταση» σε στυγνούς δολοφόνους. Συμπληρώστε την εικόνα της διάλυσης με το σύμπτωμα του πλιάτσικου πού; Στα νοσοκομεία – να κλέβουν οι «ασφαλισμένοι» τις κουρτίνες, τα τηλεχειριστήρια, ακόμα και τα σκεπάσματα από τις λεκάνες των αποχωρητηρίων. Μην ξεχν...

"Πτώση αλόγου στο λιμάνι των Χανίων Λίγες μέρες έχουν περάσει από τη συνάντηση του συλλόγου και της Ομοσπονδίας μας με εκπροσώπους του Λιμεναρχείου και τους αμαξάδες του λιμανιού όπου συζητήθηκαν οι συνθήκες ευζωίας των αλόγων και η βελτίωση αυτών και σήμερα είχαμε πτώση ενός αλόγου στο κέντρο του λιμανιού. Δε γνωρίζουμε ακόμη τα αίτια που προκάλεσαν την πτώση του αλλά ελπίζουμε να μην οφείλεται στην εξάντληση του ζώου από την πολύωρη έκθεση στον ήλιο,γιατί ακόμη οι θερμοκρασίες δεν είναι υψηλές και έρχεται το καλοκαίρι ......",    λέει η επικεφαλίδα και η ανακοίνωση του φορέα.... Πού να οφείλεται άραγε η πτώση του αλόγου;  Δεν ξέρω.  Το αφήνω, λοιπόν,  στους αρμόδιους να το ψάξουν καθώς αρμόζει....  να κινητοποιηθούν, να τεθούν προ των ευθυνών τους οι υπεύθυνοι, προ των παραλείψεων τους οι ιδιοκτήτες, προ του κινδύνου της δυσφημήσεως οι τουριστικοί διαχειριστές (tour operators) κλπ, κλπ...  Ας τους αφήσουμε να πρ...

(i) Δεν ξέρω κάτι πιο δύσκολο απ' αυτό.  Να πεις Ναι στη ζωή  είναι, για τον άνθρωπο,  θαρρώ το πιο δύσκολο πράγμα. (ii) Η ζωή ξεκινάει πέρα απ' το "πρέπει". Ίσως γι' αυτό "πρέπει" τόσα πολλά πράγματα. (iii) Τα "πρέπει" είναι νοήματα  εκεί που δεν υπάρχει τίποτα.

Τ ο περιστατικό είναι απλό και συνηθισμένο.... Μη περιμένετε εξαιρετικά γεγονότα στα λεωφορεία, στους σταθμούς και στις στάσεις τους.... είναι οι κατ' εξοχήν χώροι όπου εξελίσσεται η συνηθισμένη κίνηση των ανθρώπων, τα απλά γεγονότα της καθημερινής τους ζωής. Όλα, εκεί, είναι τόσο συνηθισμένα μέσα στην αδιάκοπη εναλλαγή των προσώπων και των δρομολογίων που γίνονται σχεδόν αόρατα, σχεδόν σα να μην υπάρχουν.... Έτσι και χθες (ή μήπως ήταν προχθές ή κάποιον περασμένο μήνα;)... Το μακρύ διπλό λεωφορείο, ένα από αυτά που καλύπτουν την διαδρομή "Παν/μιο Γάλλου - Ρέθυμνο"... η διαδρομή προς την πόλη και οι προκαθορισμένες στάσεις του.... η ώρα που θα χρειαστεί για να διανύσει την συγκεκριμένη απόσταση... οι χιλιάδες φοιτητές, παιδιά χιλιάδων συνηθισμένων ανθρώπων που περιμένουν... που περιμένουν και στριμώχνονται για να χωρέσουν κι αυτοί.... το κάπου που θέλουν να πάνε... οι οδηγοί που είναι κι αυτοί συνηθισμένοι άνθρωποι, μ' ένα πλαστικό ποτήρι φραπέ στο χέ...