[ παράκοσμος_ ]

Περίοδος δηλώσεων του Εαρινού εξαμήνου που ξεκίνησε στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και το σύνθημα για τον μεγάλο διαγκωνισμό δόθηκε στις 9.30 ακριβώς.  Οι φοιτητές, ως άλλοι δρομείς τοποθετημένοι στην ευθεία της εκκίνησης, την προκαθορισμένη μέρα και ώρα βρίσκονταν στις θέσεις τους : πάνω από λάπ-τοπ, τάμπλετ, άι φον και λοιπές συσκευές και πληκτρολόγια, αγωνιώντας και προσπαθώντας να καταλάβουν, αυτοί πρώτοι και όχι "οι άλλοι", τις λιγοστές θέσεις που ορίζουν τα πλαφόν των τμημάτων της Φιλοσοφικής Σχολής και να δηλώσουν τα μαθήματά τους.  Ώρες ολόκληρες, για τρεις - τέσσερις μέρες διαρκεί αυτός ο αγώνας δρόμου. Το ηλεκτρονικό σύστημα "πέφτει" από την υπερφόρτωση και οι συζητήσεις, οι εντάσεις, ο εκνευρισμός των φοιτητών που μένουν απ' έξω, οι κόντρες γοήτρου ανάμεσα στα τμήματα της Σχολής καθώς και τα διάφορα λογικά επιχειρήματα των καθηγητών για την αδυναμία εξυπηρέτησης της ζήτησης, δίνουν και παίρνουν. Όταν συμπληρωθεί το "πλαφόν" το μάθημα κ...

Κάθε πρωί έρχονται οι καλοί οι άνθρωποι και με ρωτάνε αν κοιμήθηκα καλά, αν αισθάνομαι καλά μου λένε ότι φαίνομαι καλά. Δεν τους μιλάω. Δεν έχω γλώσσα. Μόνο σε σένα μιλούσα. Τι να 'γινες κι εσύ; Τι να τους πω; Δεν θέλω εμψύχωση δεν θέλω ενίσχυση δεν θέλω ενθάρρυνση δεν θέλω θεραπεία την αλήθεια επιτέλους την αλήθεια θέλω μόνο. Κανείς δε μου είπε την αλήθεια. Κανείς δε μου έδειξε το δρόμο. Πάω κι έρχομαι. σακατεμένη, με τα μάτια κλειστά και πόνους φρικτούς μέσα σε διαδρόμους, τον ένα  μετά τον άλλο. Ψέματα. Με τάισαν με ψέματα. Με μπούκωσαν με ψέματα τόσο που τρέχουν από το στόμα και τα μάτια και τη μύτη μου ψέματα .Είμαι γεμάτη ψέματα. Εμετός. Μου έρχεται να κάνω εμετό για μέρες, για μήνες. Να τους πνίξω στον εμετό και την αηδία μου. Το στομάχι μου δεν χωνεύει τίποτα πια. Η καρδιά μου κόκκινη πέτσα κολλημένη στα πλευρικά μου τοιχώματα. Οι αρτηρίες μου όλες άδειες Οι μυς μου άτονοι Στο τέλος έκοψα τη γλώσσα μο...

Καράβια μοιάζουν οι ψυχές κι ανέμους να ζητήσεις ταξιδευτές στ' αμπάρια τους σαλπάρουν οι αναμνήσεις Μαλαματένια άγκυρα και χρυσαφένιοι κάβοι πιάνουν και δένουν στην ζωή για λίγο το καράβι Καράβια μοιάζουν οι ψυχές στο χρόνο αρμενίζουν τις νύχτες έχουν οδηγό τ' αστέρια που φωτίζουν Στίχοι : Δημήτρης Υφαντής

Κόντρα θα πάω τσι μοίρας μου όσο κι αν με πληγώνει δε μου τα σπάει τα φτερά απλά τα δυναμώνει. Την ανωτέρω μαντινάδα μου έστειλε αγαπημένη φίλη σε μια προσπάθεια εμψύχωσης και εγκαρτέρησης. Απ' αυτές τις προσπάθειες που όλοι κάνουμε τόσο για τους εαυτούς μας όσο και για τους οικείους και τους αγαπημένους μας, ιδιαιτέρως αυτή την εποχή της καταβύθισης και της τρέλας.  Την ευχαριστώ πολύ και της στέλνω πίσω την αγάπη μου και το βαθύ μου νοιάξιμο για κείνη.  Για τη μαντινάδα θέλω να πω, και ας νοήσει ο καθείς ό,τι δύναται. Ωραία η μαντινάδα και ηρωική. Μου θυμίζει κάτι από τον Ζαρατούστρα του Νίτσε. Εμψυχωτική. Όμως εγώ δεν θέλω εμψύχωση, δεν θέλω ενίσχυση, δεν θέλω ενθάρρυνση (αλλού έγραφα επιπροσθέτως "δεν θέλω θεραπεία").  Όχι, κύριοι και κυρίες, δεν μου τα δυναμώνει εμένα τα φτερά η "μοίρα" μου. Κι ας πάψει πια αυτό το "δυναμωτικό" παραμύθι. Όχι, κυρίες και κύριοι, ο άνθρωπος είναι το πλέον ευάλωτο και απειλούμενο πλάσμ...

Εμένα ο Έρωτάς μου είναι παράνομος. Δεν συνθηκολόγησε ποτέ, δεν παραδόθηκε. Αρνήθηκε να ανεβεί στο βάθρο των ηττημένων. Κρύβεται σε υπόγεια, πίσω από τελάρα και καφάσια, κατεβαίνει σε καταπακτές, κάτω από βαριά μπαούλα. Αλλάζει συχνά κρυψώνες. Κυκλοφορεί τις νύχτες.  Ψάχνουν παντού για να τον βρούν, συλλέγουν πληροφορίες, φτιάχνουν σκιαγραφήματά του. Δίνουν ανταμοιβές και μυθικά ποσά, οι καταδότες, οι μασκοφόροι της αγάπης, λυσάνε που δεν τον βρίσκουν. Εμένα ο Έρωτάς μου γεννήθηκε με αίμα ανάρμοστο,  σημαδεμένο απ' την φλόγα. Δεν θα βγει ποτέ έξω στον ηττημένο κόσμο κι ούτε ρωτάει εάν τελείωσε ο πόλεμος. Γιατί τέτοιες ερωτήσεις τις κάνουν μόνο αφελείς. Μα εμένα ο Έρωτάς μου γεννήθηκε με αίμα ανάρμοστο, στρίβει τσιγάρα και περιμένει παίζοντας με την γλώσσα. Ενας φυγάς στον καιρό, ένας καταζητούμενος στον κόσμο...

Τα πρωινά του χειμώνα,  κάτω απ' τη γέφυρα της εθνικής,  στην διασταύρωση, περιμένοντας στη στάση του υπεραστικού λεωφορείου.  Είναι θαμπά όλα κι αχνίζουν.  Ανάμεσα μέρα και νύχτα, κάνει κρύο, αναπνέεις την υγρασία. Εγώ και του χωριού ο τρελός. Καλημέρα κυρία καθηγήτρια , μου λέει. Τον καλημερίζω κι εγώ. Καθόμαστε δίπλα δίπλα στο μεταλλικό παγκάκι.  Εγώ περιμένω.  Αυτός έχει μόλις φτά σει  από την πρωινή του βόλτα  κατά μήκος του δρόμου, κρατώντας ένα ξύλινο ραβδί.  Έτσι γυρίζει  μέρα-νύχτα.  Καμιά 35αριά χρονών, ντυμένος παράταιρα,  ρούχα φαρδιά, φθαρμένα παπούτσια, μισοβρώμικος.  Στην δεύτερη τάξη του Γυμνασίου, μου είπε,  τον απέβαλαν απ' όλα τα σχολεία αφού έκανε βλακείες... και πότε- πότε  παθαίνει κρίσεις επιληψίας,  αλλά  παίρνει φάρμακα και  είναι "εντάξει".  Μου λέει για τα χωράφια, για τις ελιές, για τον καιρό.  Εγώ του λέω για το πανεπιστήμιο,...

Ναπολέων Λαπαθιώτης  (1888-1944) Ένα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο που λάμπει μες τη νύχτα Τίποτ' άλλο Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο στα βάθη του μυαλού μου Τίποτ' άλλο Μια φωνή που γρικιέται μες στο σάλο και που σε λίγο παύει Τίποτ' άλλο Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο στα βάθη του μυαλού μου Τίποτ' άλλο Πέρα μακριά, κάποιο στερνό σινιάλο του βαποριού που φεύγει Τίποτ' άλλο Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο στα βάθη του μυαλού μου Τίποτ' άλλο. Σχόλιο:  Ω! ποιά τύχη μπορεί να έχουν στίχοι σαν το "Νυχτερινό" του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη σήμερα κι από πάντα; Ούτε ανάμεσα στους ποιητές δεν ευτυχούν παρόμοιοι στίχοι. Για...