[ παράκοσμος_ ]

Οι διαφημίσεις δεν είναι σημεία του καταναλωτισμού της εποχής, δεν είναι εμπορικά κόλπα, δεν στοχεύουν στο πορτοφόλι του καταναλωτή, δεν ενημερώνουν, δεν προσφέρουν ευκαιρίες προϊόντων και υπηρεσιών.  Μη σκέφτεστε τόσο περιοριστικά. Ω! οι διαφημίσεις επιτελούν ένα πολύ σημαντικότερο και κοινωνικότερο έργο. Παλιότερα μιλούσαν για την σκυτάλη που η μια γενιά παρέδιδε στην άλλη. Με αυτό εννοούσαν ένα πλαίσιο, αρχών κι αξιών, καθώς και υλικών αντικειμένων, προκειμένου να συνεχιστεί το έργο των προγενέστερων.Σήμερα τον σπουδαίο αυτό ρόλο μπορούμε να δούμε να τον υλοποιούν, να τον σαρκώνουν οι διαφημίσεις. Καθότι, η μια πίσω από την άλλλη, έτσι όπως έρχονται και ρίχονται φαινομενικά ατάκτως ερριμένες, μπορούν να δώσουν εν σμικρύνσει και εν περιλήψει το πλαίσιο της εποχής και δη της ζωής στο τέλος του 20ου - αρχές του 21ου αιώνα. Ο μελετητής του μέλλοντος θα μπορούσε και μόνον απ' αυτές να οδηγηθεί σε συμπεράσματα. Είναι τα λεκτικά, αισθητικά, ηχητικά μνημεία του πολιτισμού μας.Παρ...

Οι εισπράκτορες, οι ελεγκτές, οι οδηγοί με ξέρουν πια. Πάω και έρχομαι καθημερινά το ίδιο δρομολόγιο.  Κι εγώ τους ξέρω όλους. Ξέρω και πολλούς από τους επιβάτες.  Τους σταθερούς. Γιατί οι άλλοι, οι τουρίστες, πάνε κι έρχονται κι αυτοί, αλλιώς όμως.  Με άλλη ιδιότητα.  Έτσι, δεν χρειάζεται να δείχνω κάθε μέρα την ειδική ταυτότητα για τη μισή τιμή του εισιτηρίου  που δικαιούμαι να πληρώνω.  Αλλάζουν όμως οι άνθρωποι. Έρχονται και καινούργιοι που δεν ξέρουν.  Έτσι, σήμερα, ένας νεαρός ελεγκτής -εκπαιδευόμενος πρέπει να ήταν, γιατί πίσω του ερχόταν ο παλιός και όλο του έλεγε για τις στάσεις και τα δικά τους τα ελεγκτικά- φτάνει σε μένα και του δείχνω το εισιτήριο για έλεγχο.  Με κοίταξε και με ρώτησε:  -Ταυτότητα;  Δεν πρόλαβα να ψάξω στην τσάντα μου το πορτοφόλι για να του δείξω το ειδικό πάσο, και του λέει ο παλιός από πίσω του:   - Ναι, ναι  μισή.....Λόγω ιδιότητας.  Ήταν μεσημέρι, έκανε ζέστη, πολύς κόσμος, άλλοι ...

  Τι σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε το τραγούδι «Μικρόκοσμος»;  Για όσους δεν τους βοηθάει ο τίτλος, είναι το γνωστό τραγούδι που τραγούδησε ανεπανάληπτα η Μαρία Δημητριάδη, σε ποίηση του Τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ και μουσική του Θάνου Μικρούτσικου, και λέει στον καταληκτικό στίχο «Είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε».  Ε; τι σας έρχεται στο μυαλό;  Φυλακές, εξορίες, στρατόπεδα συγκέντρωσης, μπουντρούμια και βασανιστήρια; Η χούντα του ’67; Οι χούντες στη Τουρκία; Οι χούντες και οι δικτατορίες όλου του κόσμου;  Καλά κάνετε.  Αυτά πρέπει να έχετε στο νου σας  Συν τον Στέλιο.  Ας έρχεται και ο Στέλιος στο νου σας στο εξής, αν το φέρει τύχη καλή ν' ακούσετε κάπου αυτό το σπουδαίο τραγούδι, το ξεχασμένο, που δεν παίζεται πια στα ραδιοφωνικά προγράμματα.  Ο Στέλιος είναι ο τύπος εκείνος που δύσκολα θα τον έκανε φίλο ένας συνηθισμένος άν...

Ο κόσμος είναι φτιαγμένος από μπαλκόνια.  Τα μπαλκόνια φυτρώνουν στη πόλη. Καθένα ανυψώνεται σιγά σιγά σαν φύτρο και οι άνθρωποι ανεβαίνουν ο καθένας στο δικό του.   Μικρά, μεγάλα. Στον πρώτο, στον τέταρτο. Ευρύχωρα, στενάχωρα, ορθογώνια. Βλέπουν στην ανατολή κι άλλα στη δύση. Παγωμένα βορινά ή αποπνικτικά στη μεσημεριάτικη ζέστη.  Με ανοιχτό ορίζοντα ή μόνη θέα την απέναντι απλωμένη μπουγάδα. Μερικοί διακοσμούν τα μπαλκόνια τους με φυτά εξωτερικού χώρου, φυτεμένα σε πλαστικές γλάστρες.  Κι άλλοι με μελωδικά πτηνά, όπως τα καναρίνια, σε κλουβιά καρφωμένα στον τοίχο.  Στα μπαλκόνια βλέπεις μικρά πλαστικά τραπέζια και τις ανάλογες καρέκλες. Μια για τον κάτοχο του μπαλκονιού κι άλλες στοιβαγμένες για τυχόν επισκέπτες.  Καθένας χρειάζεται ένα μπαλκόνι. Είναι χρήσιμα, γενικώς.  Πού αλλού θα'βγαζε κάποιος τα παπούτσια του για να ξεβρομίσουν;  Πού θα τοποθετούσε τον σκουπιδοτενεκέ του; Ή που θα εναπόθετε μια σκού...

-           Άργησες. -           Άργησα; γιατί το λες αυτό;  -           Κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις… -           Εσύ δεν καταλαβαίνεις....  ακόμα κι αν είχα έρθει πιο νωρίς εσύ πάλι θα με περίμενες νωρίτερα. -           Μπορεί, αλλά εσύ όφειλες να είσαι εδώ στην ώρα σου. -           Ναι….. τότε θα ήμουν συνεπής, θα ήμουν καθώς πρέπει, θα ήμουν καθώς αρμόζει, στην ώρα μου, στην ώρα σου, στην ηλικία σου, στο μυαλό σου, στα παιδικά σου όνειρα, στα θέλω και στα πρέπει σου.          Θα στεκόσουν πάλι πίσω απ’ την πόρτα και θ’ άνοιγες πριν ακόμα προλάβω να βάλω το κλειδί στην κλειδαρότρυπα. -           Ναι. Είναι κακό αυ...

                                    Πρόθεσή μου δεν είναι να καταδικάσω τις εθνικές επετείους ως παρωχημένες και εθνικιστικές εκφράσεις πατριωτισμού. Ούτε θέλω να δικαιώσω εκείνους που ισχυρίζονται ότι τέτοιες επετειακές εκδηλώσεις «ανήκουν σ’ άλλες εποχές»- κατά την προσφιλή τους έκφραση- και  θα πρέπει να ξεμπερδεύουμε μ’ αυτά τα παλαιομοδίτικα και δεξιά κατάλοιπα. Δεν συντάσσομαι ούτε και με εκείνους που περιφέρουν μια κουρελιασμένη και κουρασμένη γαλανόλευκη, σε κάθε τέτοια ευκαιρία, για να νιώσουν εθνική ανάταση και ρίγος. Η ερώτηση μου γεννήθηκε όταν έβαλα με το νου μου ότι θα μπορούσε, λέει,  ένας σύλλογος, ένας οργανισμός, ένα ΔΣ να μου ανέθετε να εκφωνήσω μια ομιλία για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Θα μου πείτε, σε σένα θα ανέθεταν αυτή την αποστολή; Υποθετικά μιλώντας, θα μπορούσε κι αυτό να συμβεί, αν και πάντα βρίσκονται προθυμότεροι και ικανότεροι γ...

                  Αλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.                     Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.                     Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί                     να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.                      Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν .                                          (από το ποίημα "ας φρόντιζαν" του Κ.Π.Καβάφη...