Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

_made in UK

Κάθε που πιάνει να ψυχραίνει κάνω  αυτή τη δουλειά.
Διαλέγω μια Κυριακή,  μια πίσημον ημέρα και κατεβάζω τα χειμωνιάτικα.
Δύο παντελόνια, ένα καφέ,  το άλλο μπλε
πεντέξι πουλόβερ, εκείνο το αγαπημένο μου το μαύρο με τον μεγάλο γιακά
τον γιακά που ξεχειλίζει
μερικές πιο λεπτές μπλούζες, για κεινες τις ημέρες που δεν ξέρει πώς να ντυθεί κανείς
οι ζακέτες μου....
και το παλιομπουφάν μου.

Και κάθε φορά σκέφτομαι τι καλά που θάτανε να είχα και γω
ένα εγγλέζικο κοστούμι..., απ'αυτά με το ψαροκόκαλο,
σε χρώμα γκρι το σοβαρό του επισήμου,
από ύφασμα ακριβό,
κομμένο και ραμμένο ακριβώς
σε σχέδιο κάποιου αναγνωρισμένου μόδιστρου
ένα καλοραμμένο, κομψό εγγλέζικο κοστούμι
να'χει και μια ετικέτα περασμένη στην φόδρα του
μια ετικέτα με χρυσά εγγλέζικα γράμματα
Made in UK
τι καλά που θάτανε

Μετά βρίσκω το σάλι  με τα μακριά κρόσια και τα μεγάλα μοτίβα των πολύχρωμων λουλουδιών
ξέχασες το σαλι σου εδώ, μάνα
της είπα στο τηλέφωνο,
το ρίχνω πάνω μου κι ανάβω τα φώτα.
Αρχίζει να ψυχραίνει και σκοτεινιάζει νωρίς.




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

_Mπέρτολτ. Μπρεχτ: η Εβραία

Η "Εβραία" είναι ο τελευταίος μονόλογος από το σπονδυλωτό έργο του Bertolt Brecht "τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ. Το έργο αυτό του Μπρεχτ αποτελείται απο 24 σκηνές-μονόπρακτα, που έγραψε ο Μπρεχτ εξόριστος μεταξύ 1935 και 1939 και περιγράφουν την τρομοκρατία και την άγρια φύση του ναζιστικού καθεστώτος. Η ελληνική μετάφραση αυτού του έργου του Brecht είναι του Μάριου Πλωρίτη και κυκλοφορεί σε βιβλίο από τις εκδόσεις Μωραίτης. Στο κείμενο αποτυπώνεται η εσωτερική ένταση του ατόμου που παίρνει μια απόφαση ενώ βρίσκεται στο χείλος της απελπισίας. Μέσα από την ανάγνωση του έργου στρέφουμε την προσοχή στα εκατοντάδες πρόσωπα της καθημερινότητας, τα οποία, δίνοντας έναν οριακό αγώνα επιβίωσης, αναδύονται ως σύγχρονοι/ες ήρωες και ηρωίδες του Brecht . Το ηχητικό ντοκουμέντο που δημοσιεύουμε παρακάτω είναι από την παράσταση που ανέβηκε το 1978 μαζί με άλλα πέντε μονόπρακτα διαφόρων άλλων συγγραφέων, από το Θίασο Λαμπέτη. Αν και το συγκεκριμέ...

_ Γ. Σεφέρη, "κράτησα τη ζωή μου" : σπάραγμα μιάς ανάγνωσης

Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού η μεγάλη πέτρα κοντά στις αγριοσυκιές και τ' ασφοδίλια το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου χρυσά' τ' άστρα του Κύκνου κι' εκείνο τ' άστρο ό Αλδεβαράν. Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς, καμιά φωτιά στην κορυφή τους· βραδιάζει. Κράτησα τη ζωή μου˙ στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή μια χαρακιά στο γόνατο σου, τάχα να υπάρχουν στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή. Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν μήτε ή γυναίκα περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της. Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές˙ o χιονισμένος κάμπος, ως πέρα ό χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν μήτε o καιρός κλειστός ...