ἥλιος κυκλοδίωκτος, ὡς ἀράχνη, μ᾿ ἐδίπλωνε καὶ μὲ φῶς καὶ μὲ θάνατον ἀκαταπαύστως.
(Ωδή τρίτη, Εις Θάνατον, ...Ανδρέας Κάλβος)

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

_μίνιμουμ xix


Μιλώντας σε ή για κάποιον άλλο... μιλάμε σε και για τον εαυτό μας...
γι' αυτό τον λόγο ο άλλος δεν μας ακούει... 
ή αν μας ακούει αυτό είναι αποτέλεσμα της χειραγώγησης που του ασκήσαμε.
Συμβαίνει, λοιπόν, το εξής παράξενο: μόνο όταν φτάσουμε να μιλάμε στον άλλον γι' αυτόν τον ίδιο, έχουμε έναν εαυτό...
και μόνο τότε η συνομιλία γίνεται εν πνεύματι ελευθερίας. 

5 σχόλια:

  1. Ανώνυμος12/3/18, 5:32 μ.μ.

    Μας αρέσει η τοποθέτηση. Ας μάθουμε λοιπόν. Πώς πρέπει να μιλήσουμε στον άλλον για τον εαυτόν του; Εν πρώτοις, υποθέτουμε, θα τον ακούσουμε. Θα του δώσουμε χώρο και χρόνο να εκφραστεί... Μετά, ακούγοντάς τον, έτι και έτι εν ειρήνη, τι αντικαθρέφτισμα θα του επιστρέψουμε για τον εαυτόν του; καλά σχόλια; κακά σχόλια; ή θα του επιστρέψουμε -ως ανατροφοδότηση- την εκφρασθείσα "αλήθειά" του, -όπως έκαστος, απείρως υποκειμενικά συλλαμβάνει την "αλήθεια"εκάστου πλησίον του-, εντός της εμπαθούς κεφαλής του; Βοηθήστε μας, αν έχετε την καλωσύνη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι πολύ δύσκολο αυτό που με ρωτάτε... Δεν θα δώσω απάντηση. Μερικό προβληματισμό μόνο:
    Πού βρίσκεται, αλήθεια, η δυσκολία μας όταν "πάμε" να συναντήσουμε τον άλλον; Γιατί κάποια δυσκολία πρέπει να υφίσταται, οπωσδήποτε. Η δυσκολία μας, βρίσκεται, κατά την γνώμη μου, σε μια ασυνείδητη θέση επίθεσης ή άμυνας που κινητοποιείται ευθύς αμέσως μόλις ο άλλος εμφανιστεί. Ο άλλος, ως άλλος αποτελεί πάντα μια εν δυνάμει απειλή. Απειλή για την ισορροπία μας, για την εικόνα μας, για τον εαυτό μας εν τέλει. Αυτή η θέση άμυνας ή επίθεσης, μεταμφιέζεται συνήθως λαμβάνοντας το σχήμα του "δέοντος" , του ηθικού λόγου. Μια επικοινωνία εν πνεύματι αληθείας και ελευθερίας, όμως συντελείται στο υπαρξιακό επίπεδο. Εκεί που τα σχήματα του ηθικού λόγου έχουν λίγη ή μικρή σημασία και η διαφωνία εναλλάσσεται με την συμφωνία φυσικά, πάνω στο έδαφος της υπαρξιακής προ-αποδοχής του άλλου ως εαυτόν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος12/3/18, 7:34 μ.μ.

    Η δυσκολία υφίσταται οπωσδήποτε διότι συνεχώς έχει η ψυχή να αντιπαλέψει με την έμφυτη εχθρότητά της. Σε ποιες περιπτώσεις αίρεται αυτή η εχθρότητα; Φοβούμαι σε ελάχιστες. Ισως σε σχέσεις ερωτευμένων, σε αρμονικές (σπανιότατες) σχέσεις συζύγων, σε συγγενικές σχέσεις αίματος, καμιά φορά (επίσης σπάνιο ) και σε κάποιες φιλικές σχέσεις. Μετά; Τι γίνεται μετά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μετά...μετά γινόμαστε ηθικά όντα! Φτιάχνουμε δίκαιο, διεκδικούμε δικαιώματα...άλλες φορές τα καταφέρνουμε καλά κι άλλες όχι!
    Καλό όμως είναι να ξέρουμε ότι όλα αυτά αποτελούν προϊόντα της ατέλειάς μας... κι όχι ένδειξη κάποιας υπεροχής μας.
    Αν με ρωτήσετε πάλι... Μετά; Τι γίνεται μετά;
    θα σας πω ότι,
    Πέρα από τα ηθικά όντα... υπάρχουν οι άγιοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος12/3/18, 11:20 μ.μ.

    Ω ναι. Υπάρχουν οι άγιοι. Ευτυχώς που έχουμε και αυτούς. Και είναι πολύ περισσότεροι από όσοι φανταζόμαστε ότι είναι. Και περνούν τη ζωή τους απαρατηρήτοι. Συχνά και εντελώς αόρατοι. Και οι προσευχές τους, περικρατούν όσους ζητούν τη σωτηρία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή