ἥλιος κυκλοδίωκτος, ὡς ἀράχνη, μ᾿ ἐδίπλωνε καὶ μὲ φῶς καὶ μὲ θάνατον ἀκαταπαύστως.
(Ωδή τρίτη, Εις Θάνατον, ...Ανδρέας Κάλβος)

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

_τα πολύτιμα

Δεν πήραμε λουλούδια από κάποιο ανθοπωλείο...

Είχε βρέξει και όλα ήταν καθαρά και αγιασμένα και ήσυχα
εκείνο το απόγευμα του Μάρτη
Σάββατο των Ψυχών
Η φωτογραφία σου δεν κοίταζε μπροστά όπως αυτές  των διαβατηρίων, ή εκείνες που δίνουν στην δημοσιότητα για τους εξαφανισμένους.
Ήταν μια οριζόντια φωτογραφία που σε έδειχνε γυρισμένη στο πλάι
πρέπει να καθόσουν - ναι σίγουρα καθόσουν- σε κάποια καρέκλα
φορούσες ένα κίτρινο μακό μπλουζάκι- από κείνα τα ρηχτά, τα φτηνά που ψώνιζες στη λαϊκή, δεν πάω εγώ στα μαγαζιά με τις βιτρίνες, μου έλεγες-
οι ώμοι σου ήταν ανασηκωμένοι σαν ξαφνιασμένοι
το στόμα σου μισάνοιχτο λες και συνέχιζες μια κουβέντα που είχαμε ήδη πιάσει
και τίποτα δεν μπορούσε να την διακόψει.
Και μεις δεν παίρναμε τα μάτια μας από πάνω σου
Ίσως να ήθελες αυτό
να μην πάρουμε τα μάτια μας από πάνω σου
να μην πάρουμε την σκέψη μας από πάνω σου
και μείνεις ολομόναχη
Ο Γιάννης άνοιξε την χούφτα του
και έβγαλε δύο μικρά κοντοκομμένα άνθη
ευτελή, ένα κρινάκι λευκό και ένα γεράνι κόκκινο
τα έσιαξε λιγάκι  και τ΄ απώθεσε
εκεί που θα κατέληγαν τα χέρια σου
αν η φωτογραφία σε έδειχνε ολόκληρη
να χειρονομείς ή να τα ακουμπάς πάνω στο τραπέζι
ακούγοντας τις εξομολογήσεις μας
μια μυρωδιά θυμιάματος στον αέρα....
Σκέφτηκα να σου πω ένα αστείο
που θα σε'κανε σίγουρα να γελάσεις
ότι είμαι ήδη ένα χρόνο μεγαλύτερη από σένα...
Όλα ήταν  πολύτιμα μαζί σου
και καθαρά και αγιασμένα και ήσυχα.

Δεν πήραμε λουλούδια από κάποιο ανθοπωλείο....


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου