[ παράκοσμος_ ]

Πολύς λόγος γίνεται, τον τελευταίο καιρό, ανάμεσα στα πολλά που συζητιούνται, για το εάν πρέπει ή όχι να συμφωνήσουμε στην θεσμοθέτηση και λειτουργία μιας ψηφιοποιημένης σχολικής τάξης. Η συζήτηση έχει διέλθει από πολλά στάδια για να καταλήξει σε μια διαμάχη για το εάν παραβιάζονται και πώς, τα προσωπικά δεδομένα μαθητών και εκπαιδευτικών. Εάν δηλαδή η χρήση ηλεκτρονικών μέσων μετάδοσης του μαθήματος ενέχει κάποιους κινδύνους και συνεπώς ποια είναι  τα  ενδεδειγμένα μέσα (θα βιντεοσκοπείται ή μόνο θα ηχογραφείται το μάθημα; κ.ά.)  και ποιοι είναι οι κίνδυνοι που προκύπτουν (λογοκρισία και αυτολογοκρισία εκπαιδευτικού και μαθητή, απώλεια της λεπτής ιδιαιτερότητας της στιγμής ή της αύρας σχολικής ατμόσφαιρας κ.ά.). Είναι μια συζήτηση στην οποία  θα φτάναμε έτσι κι αλλιώς κάποτε, με τη διαφορά ότι τώρα γίνεται κάτω από την πίεση και με τους όρους που θέτει η πανδημία και ο κυρίαρχος περί την πανδημία λόγος. Εκ των πραγμάτων λοιπόν, λαμβάνει έναν τεχνοκρατικό - νομικι...

Φωτογραφία από την πόλη Γουχάν (πηγή:google) Στο δικό μας πλανήτη δε θα βρής  τίποτε πιο αξιόλογο από τάφους. Έχομε τη μεγαλύτερη ποικιλία τάφων  απ’ όλους τους αστερισμούς του Κυρίου Σου. Μα αγαπούμε τους τάφους μας και τους δείχνουμε·  τάφοι είναι τα διαπιστευτήρια της γης.  Δεν σε πληροφόρησαν στη χώρα του φωτός, πως τούτος ο τόπος είναι η πρώτη θυγατέρα της οδύνης; Τα δάκρυα του ανθρώπου ελάξευσαν τέτοιας λογής την αντίσταση της πέτρας,  που τα μνήματα έγιναν τα πρώτα μνημεία μας.  Η σιωπή του ανθρώπου έκαμε τους τάφους την πιο ιερή Εκκλησία.  Σ’ αυτήν θα βρής το πυκνότερο πλήρωμα,  την κατανυκτικότερη λατρεία του Κυρίου Σου, Αρχάγγελε Μιχαήλ.… Στυλιανός Χαρκιανάκις (1935-2019), «Ξενάγησις Αρχαγγέλου» * Αυτή την ώρα «ο χλωρός καβαλάρης»** είναι, πάλι, εδώ. Έχει πάρει τη μορφή μιας πανδημίας λόγω μετάλλαξης ενός ιού, που επειδή δεν κατέστη δυνατόν, από αβελτηρία ή άλλους λόγους, να περιοριστεί στην πόλη...

Ε ίναι δύσκολες ημέρες για να βρεις μια κατεύθυνση. Το τρελό φρενοκρουσμένο πλήθος αποπροσανατολίζει διαρκώς τα βήματά σου. Φλυαρίες, κύμβαλα χαλκών αλαλάζοντα, κόκκινες κορδέλες, αίμα ζεστό στην άσφαλτο. Και χαιρετάς ολόρθος την επερχόμενη πλημμύρα. Στο πίσω μέρος των ματιών σου επικρατεί μόνιμα η νύχτα. Το άκαρδο χαμόγελο ενός σκύλου το σκεπάζουν Οι ήχοι μιας εξελισσόμενης κωπηλασίας. Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού και είσαι, δέξου το πια, Ένας ασήμαντος θιασώτης σ΄ αυτό το λευκό καρναβάλι, Των ολόλευκων, πλην αληθινών, ψεμάτων.                                              28/2/2020

Τι κάνεις με την πραγματικότητα, όταν η πραγματικότητα είναι αυτό το άθλιο, γλοιώδες σα μύξα πράγμα που βρίσκεται κολλημένο παντού : στα πρόσωπα των ανθρώπων που συναντάς και στα μανίκια τους, στα βιβλία που διαβάζεις, στα τραπέζια, στα τζάμια των παραθύρων, κυρίως στα λόγια. Τι κάνεις; Παλιότερα, σε ηρωϊκές εποχές, (προσωπικά δεν γνώρισα κανέναν ήρωα, έχω όμως διαβάζει πολλά γι'αυτούς και δεν αμφιβάλλω πως κάποτε υπήρχαν τέτοιοι τύποι) η απάντηση  ήταν ότι θα πρέπει να αγωνιστείς για ν'αλλάξεις την πραγματικότητα.... Ακούστε τώρα και την δική μου απάντηση : Την μαζεύεις, αργά αργά με το ξυστρί  όπου την βρεις την οδηγείς στο παράθυρό σου (το μόνο που έχεις ένα δίχως τοίχους και δωμάτιο, παράθυρο) και εκεί την αναγκάζεις να βουτήξει στο κενό στην ανάγκη,  αν διαμαρτύρεται και χτυπιέται φωνάζοντας αυτά τα γνωστά παρακάλια ή τις απειλές της, τής  δίνεις και μια σπρωξιά. Έτσι ζω στην πραγματικότητα.  

Τι είναι οι διακοπές για τον σύγχρονο κάτοικο των μικρών και μεγάλων και γιγάντιων πόλεων; Οι διακοπές, στο μεγαλειώδες αποκορύφωμα του Αυγούστου, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αναδιατάξη των ήδη φθαρμένων και χρησιμοποιημένων έως εξαντλήσεως, υλικών της ίδιας, μιας και μοναδικής καθημερινής ζωής, ούτως ώστε αυτά να θυμίζουν κάτι από έναν χαμένο παράδεισο. Ο παράδεισος των διακοπών απονέμεται ως βραβείο ή ως αποζημίωση για την επιτυχή και έως εξαντλήσεως (πάλι) αλλοτρίωση των ανθρώπων όλο το υπόλοιπο διάστημα του χρόνου κι αυτή η "απονομή" είναι το βασικό και ουσιαστικό στοιχείο που κάνει τις "διακοπές του Αυγούστου" μια άλλη εκδοχή της ίδιας, μιας και μοναδικής συμμόρφωσης. Έτσι, ανήκει, κι αυτός στο οπλοστάσιο των δικαιωμάτων του σύγχρονου κατοίκου της γιγαντιαίας, πολυπλόκαμης πόλης. Ο προσωρινός κάτοικος αυτού του παραδείσου, για όσο διαρκούν οι διακοπές του,  περιπίπτει σε μια γνωσιακή αφασία.  Περιδιαβαίνει τους χώρους, αφήνει τον χρόνο να κυλάει, ζει σε μ...

"Τα χρόνια θα μας λιώσουν  κι αν μείνει κάτι εδώ θα 'ναι το φως που είχαν οι μέρες πριν τελειώσουν  μόνο το φως." Το Πέρασμα Αργά αργά θα γείρω σαν μέρα που περνά Στην αγκαλιά σου θα χαθώ και θ ανατείλω πρώτη φορά Οι ανάσες και τα χέρια τα λόγια, τα κορμιά οι αναστεναγμοί του κόσμου και τα γέλια τώρα θα γίνονται ξανά. Γλιστράμε και περνούμε κι αν μένει κάτι εδώ είναι το φως που μας χαρίστηκε να δούμε μες τη ζωή εσύ κι εγώ. Τα χρόνια θα μας λιώσουν κι αν μείνει κάτι εδώ θα ναι το φως που είχαν οι μέρες πριν τελειώσουν μόνο το φως. Από τον δίσκο του Αλ. Ιωαννίδη Νεροποντή Ερμηνεία : Αλκίνοος Ιωαννίδης - Σόνια Θεοδωρίδου