[ παράκοσμος_ ]

Στην κυρία Πολυξένη  που κοιμήθηκε εν ειρήνη στις 31 Αυγούστου 2017, πλήρης ημερών και στα παιδιά της Στην εποχή μας τα λόγια αυτών που δεν συντονίζονται, για διάφορους λόγους,  με τις ρητορικές της οικονομικής  προόδου και δεν μπορούν να συμβαδίσουν με τους στόχους της, εύκολα περνάνε για ανοησίες. Αντιθέτως τα τουίτ του πολιτικού, οι δηλώσεις του ακριβοπληρωμένου αθλητή, οι εξομολογήσεις του παίχτη ενός survival, η ατάκα κάποιας τηλεπερσόνας, τα συνθήματα του πλανητάρχη, οι απειλές παρανοϊκών ηγετών και άλλων δικτατόρων,  τυγχάνουν μεγάλης προβολής και συζητιούνται. Ταυτοχρόνως η μετα-μοντέρνα οικογένεια των Καρτάνσιανς εξ Αμερικής, έχει την δική της εκπομπή, τώρα πλέον και στην ελληνική τηλεόραση! Δεδομένης αυτής της κυριαρχίας, τι αξία μπορεί να έχουν τα λόγια μιας γριάς κι αμόρφωτης γυναίκας που ζει σ' έναν οίκο ευγηρίας; Καμία απολύτως... Εντός του σχήματος πρόοδος -καθυστέρηση και δεδομένης της μεταμοντέρνας σούπας τρόμου και πυροτεχνημάτων, τα ...

Κυνηγημένοι από θεούς και δαίμονες, σταμάτησαν στη ρίζα ενός βράχου. Αποδεκατισμένοι κι αγνώριστοι.... Δύο είχαν γλυτώσει τη μεγάλη σφαγή. Πώς έφτασαν νύχτα ως εδώ,  ούτε κι αυτοί ξέρανε... Δεν μίλαγαν, μόνο ανάσαιναν βαριά και τα μάτια τους κοίταζαν πέρα το τοπίο με τα πτώματα. Η μάχη είχε τελειώσει, ο αγώνας τους κρίθηκε... ήταν οι χαμένοι. Όλα τους έλεγαν ότι ήταν χαμένοι. Η ερημιά και η σιωπή που τους κύκλωνε, ο αέρας βαρύς και υγρός κολλούσε στα μαλλιά, στα χέρια τους κι έσταζε στα πουκάμισά τους. Δεν έλεγε να ξημερώσει απόψε. Δεν είχαν χρόνο, δεν είχαν όπλα, ήτανε μέρες νηστικοί και άυπνοι... Ο αγώνας τους είχε τελειώσει.... Τους κυρίευσε τότε ο τρόμος, μια αίσθηση χαμού... Ήταν όλα μάταια; Πού ήταν το λάθος; Κι έξαφνα κάτι φωτίστηκε μέσα τους... Το τοπίο παρέμενε ίδιο, μια νέκρα συμπαγής, μπορούσες να βαδίσεις πάνω της. Αυτοί παρέμεναν ίδιοι... αποδεκατισμένοι, ξέπνοοι... Ήταν οι χαμένοι! Ο αγώνας όμως; Πότε τελειώνει ένας αγώνας; Υπάρχει τέλος στον αγώνα; ...

Στον ασπρισμένο τοίχο της αυλής Απ'ένα καρφί κρέμεται εκεί ένα παλιό κλουβί,  φτιαγμένο από αμνημονεύτων Και μεσ'το κλουβί ένα κίτρινο μικρό καναρίνι. Κάποτε ήταν ζευγάρι, ο σύντροφός του όμως πέθανε.  Βρήκα μια μέρα το σώμα του, με διπλωμένα τα φτερά και το κεφάλι χωμένο ανάμεσα σα να κρυβότανε.... πεσμένο στο πάτωμα του κλουβιού.  Ήτανε τόσο ελαφρύ όταν το μάζεψα... Πέθανε το καναρίνι που κελαηδούσε ασυγκράτητα, που ξεχείλιζε από μέσα του κάτι που δεν ήταν μόνο ήχος και τ'άκουγαν οι απέναντι και χαιρότανε η γειτονιά κι ήταν σα να λύγιζαν τα κάγκελα και ξεχνούσε κανείς το κλουβί,  σα να μην υπήρχε εκεί κρεμάμμενο στον άσπρισμένο τοίχο κι ο χρόνος σα να μην τάβγαζε πέρα μαζί του και υπέκυπτε στο κελάηδισμα εκείνο και γλύκαινε... Κι έμεινε μόνο του,  αυτό εδώ το δόλιο το θηλυκό, πού και πού να κάνει κάτι ασθενικά τρτρτρ...που όμως τα παρατάει αμέσως και μετά να ξεχνιέται και πετάγεται απ'το ένα  κλαδάκι του κλουβιού στο άλλο και μετά σπασμωδικά ...

Γύρω γύρω το σκοτάδι Κι είναι μήνας Αύγουστος Και στη μέση ένας μάγκας Να χορεύει μες στο φως Τά’χει χάσει όλα Κι ήτανε σε όλα Άρχοντας και δυνατός Τώρα πώς γυρίζει Στο χορό λυγίζει Κι είναι μόνος του ο φτωχός. Στίχοι -Μουσική : Νίκος Ξυδάκης

Μπαίνω σήμερα στο Facebook και ανακαλύπτω άλλον έναν λόγο για να μην μ' αρέσει. "Σήμερα είναι τα γενέθλια του ...τάδε!" , με πληροφορεί το καλό μέσον και συνεχίζει : "Σκεφτήκαμε"...όπα λέω, εδώ έχει ψωμί το πράγμα.... για να δούμε τι "σκεφτήκατε"; "Σκεφτήκαμε, λέει, ότι θα θέλατε να γιορτάσετε μαζί του! Στείλτε του Χρόνια Πολλά....". Μάλιστα! Καλά το σκεφτήκατε... με μια μικρή διόρθωση: Δεν σκέφτεστε! Θα σε προσγειώσω απότομα καλό μέσον, αλλά αυτό που κάνεις είναι να με ειδοποιείς, όπως με ειδοποιεί κι ο φούρνος, όταν τον βάζω να προθερμανθεί στους 180 βαθμούς,  για ψήσω το γαλακτομπούρεκο. Έχει μια μικρή -τεράστια διαφορά. Εξηγώ: Το ότι εσείς -ποιοι είστε εσείς; το "εσείς" είναι το β'πρόσωπο, ονομαστικής του πληθυντικού αριθμού της προσωπικής αντωνυμίας εγώ -εσύ -αυτός και αφορά σε πρόσωπα- συλλέγετε κάποιες πληροφορίες, μέσα από μια κατασκευασμένη βάση δεδομένων,   όπως ακριβώς ο φούρνος κατασκευάστηκε για να αναπτύσ...

Ήταν μια πολύ ζεστή μέρα στο κέντρο της Αθήνας κι έπρεπε να βρουν κάπου να μείνουν. Γύριζαν από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο αλλά, όλα ήταν πλήρη. Μετά από πολύ ταλαιπωρία, κατάφεραν να βρουν ένα, το πιο φθηνό ίσως της περιοχής – με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Αφού υπήρξε διαθέσιμο δωμάτιο να τους στεγάσει για εκείνο το βράδυ, δεν σκέφτηκαν τίποτε άλλο και το έκλεισαν αμέσως. Άλλωστε, αυτά τα μέρη, αντλούν μια παράξενη γοητεία σε ανθρώπους σαν αυτούς. Αυτή ήταν μια νεαρή ηθοποιός κι αυτός ένας ρέμπελος ποιητής, σαφώς μεγαλύτερός της. Πήραν το κλειδί από τη ρεσεψιόν κι άρχισαν να ανεβαίνουν την παλιά ξύλινη σκάλα για τον τρίτο όροφο. Ανελκυστήρας, φυσικά και δεν υπήρχε και ούτε κάποιο σκοινί για να σκαρφαλώσουν – αστειάκι που τους έκανε ο ρεσεψιονίστ. Δεν είχαν πολλά πράγματα, μια μικρή βαλίτσα κι ένα σακίδιο πλάτης. Πέρασε αυτή μπροστά, λαμπερή κι αεράτη όπως πάντα, με ένα κοντό φορεματάκι να κουνάει τα γοφιά της κι αυτός ακολουθούσε από πίσω απολαμβάνοντας το θέαμα. Σε κάθ...

Για τα τροχαία  στην Κρήτη ειδικά, πολλά  θα μπορούσε να πει κανείς. Το φαινόμενο έχει πολλές αιτίες. Αυτή που θα εκθέσω εδώ δεν είναι ίσως η κύρια αιτία, είναι όμως αυτή που συνδέει με το τεκμήριο της συνενοχής πολλούς φαινομενικά άσχετους παράγοντες. Το τεκμήριο της συνενοχής είναι, νομίζω, κεντρικής σημασίας για κάθε φορά που προσπαθούμε να κατανοήσουμε την εμφάνιση ενός κακού στον κόσμο μας. Είναι εκείνος ο παράγοντας, που αν προσπαθούμε κάθε φορά να τον εντοπίζουμε,  μας βοηθάει να μην καταφεύγουμε στην εύκολη λύση της προβολής του κακού σε κάποιον εξωτερικό και απομακρυσμένο από εμάς παράγοντα, αλλά μας προειδοποιεί για την πολυπλοκότητα του κόσμου μας, μας εμπλέκει έμμεσα με κάθε κακό που βλέπουμε να συμβαίνει γύρω μας, μας κάνει πιο ευαίσθητους, πιο εναργείς και πιο κριτικούς και υπεύθυνους στην καθημερινή μας διαβίωση, και τέλος, μας γνωρίζει τον ίδιο μας τον εαυτό. Εύκολα, από τα δεδομένα της Τροχαίας και την απλή λογική, βγαίνει το συμπέρασμα ότι μια από τις...