Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

_το κακό και η αυγουστείνια παράδοση: εκτενής περίληψη και προβληματισμοί (vi)

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ : Κεφάλαιο πρώτο : Νεωτερικότητα και κακό Κι είναι αυτήν, την μάχη των γιγάντων που οι παραμάνες μας προσπαθούν να κατευνάσουν με το νανούρισμά τους για τους ουρανούς. Σίγκμουντ Φρόιντ Το έργο του Φρόιντ Η δυσφορία μέσα στον  πολιτισμό  (1930) είναι από τα ελάχιστα του 20ου αιώνα που επιχειρούν να καταπιαστούν με το φαινόμενο του κακού και μάλιστα με τον πλέον ριζικό τρόπο. Στα απόνερα του Α'Παγκσμίου Πολέμου, ο Φρόιντ μας ωθεί να αναγνωρίσουμε ότι πέρα από τις μυθολογικές παρηγόριες του πολιτισμού και των θρησκειών,  που μας νανουρίζουν, υπάρχει κάτι, σκοτεινό κι απροσπέλαστο στην ανθρώπινη ύπαρξη. Κι είναι αυτό που συνδέει τον άνθρωπο με τα υπόλοιπα πλάσματα και την φύση : η ενόρμηση του θανάτου. Η ενόρμηση του θανάτου  μπορεί να εκδηλωθεί ευθέως ως επιθετικότητα (αρπαγή, φόνος, βια, διάσπαση, καταστροφή) αλλά και πλαγίως ως καταστολή (αδιαφορία, ματαίωση, λύπη, απάθεια, πνίξιμο),  κι είναι αυτές οι δυο ταυτόχρονες τάσεις που δημ...

_η τέχνη της αφήγησης επιστρέφει στο Λίβανο

Βρήκα το παρακάτω άρθρο πολύ ενδιαφέρον και το αναδημοσιεύω... λόγω της απλότητας της ιδέας,  της αμεσότητας και της αυθεντικότητας, της εναλλαγής στους ρόλους, αφηγητής -αφηγούμενος, θεατής - ειδικός, θεραπευτής -θεραπευόμενος, λόγω του κοινοτισμού που μπορεί να εμπεριέχει την ατομικότητα της προσωπικής μαρτυρίας, λόγω του δημόσιου ήθους που διασώζει και του δημόσιου λόγου που ανήκει σε πρόσωπα, λόγω του αντικαταναλωτικού του χαρακτήρα, λόγω του ότι δεν χρειάζεται χρήματα και σπόνσορες για να γίνει παρά μόνο λίγους λαμπτήρες, καρέκλες και ανθρώπους με καρδιά... Τέλος, λόγω της πολυδιαφημιζόμενης και πολυδάπανης   documenta ... Πηγή : blog  ποιητικά παλαίσματα al-monitor Μια φορά το μήνα,η  Γκάντα ​​Seifeddine, μια  μεταπτυχιακή φοιτήτρια της γλωσσολογίας στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, ξεχνά τη συστολή της και ανεβαίνει στη σκηνή στο Dar Bistro cafe στη Βηρυτό για να διηγηθεί εμπειρίες από την προσωπική της ζωής. Η πιο καλοδεχούμενη ιστορία...

_αν ήμουν ένα πορτοκαλί ακτινίδιο

Δυστυχισμένο πορτοκαλί ακτινίδιο, εγώ αν ήμουνα στην θέση σου θα αυτοκτονούσα... θα στριμωχνόμουν σε μια γωνιά του καφασιού ή στον πάτο, έτσι που να πεθάνω από ασφυξία.... ή θα πηδούσα από την καρότσα του αγροτικού που θα με μετέφερε,  στον δρόμο να γίνω λιώμα... ή θα χωνώμουν βαθιά  στο ψυγείο της λαχαναγοράς  ώστε να ξεπαγιάσω και να κοκαλώσω.... ή θα κατρακυλούσα από τον πάγκο της γκαλερί φρούτων και λαχανικών του super-yper-market, όπου θα κατέληγα, και θα κρυβόμουν σε μια σκοτεινή γωνιά -ναι, υπάρχουν τέτοιες γωνιές και στα πιο καλοφωτισμένα και καλοβαλμένα μαγαζιά- κι εκεί θα ζάρωνα σιγά σιγά και θα σάπιζα ήσυχα, ενώ μια αδιόρατη δυσοσμία που κανείς δεν θα μπορούσε να πει από που ερχόταν, θα κρεμότανε για καιρό πάνω στα τζάμια της βιτρίνας με τα κρέατα και τις συκωταριές. Δυστυχισμένο πορτοκαλί ακτινίδιο, εγώ αν ήμουνα στην θέση σου θα είχα τόσο πολύ θυμώσει με την αναίδεια αυτών που με κατασκεύασαν κι έγινα σ'αυτά τα χάλια, πορτοκαλί σαν πορτοκάλι, ...

_το κακό και η αυγουστείνια παράδοση : εκτενής περίληψη και προβληματισμοί (v)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ :Εντοπίζοντας τις διαφωνίες Ελευθερία,  Αγάπη,  και η αυγουστείνια παράδοση Κάθε συζήτηση για το πρόβλημα του κακού είναι μια συζήτηση για το πρόβλημα της ανθρώπινης ελευθερίας. Από τον τρόπο που κατανοούμε την ελευθερία μας, συνάγεται η αντίληψη μας για τα όρια και τις δυνατότητες να πράττουμε το καλό ή το κακό ως ηθικά όντα. Καθορίζεται  η αντίληψη που έχουμε για τον Θεό και αντιστρόφως : η αντίληψη που έχουμε για τον Θεό ορίζει το σχήμα που δίνουμε στην ανθρώπινη ελευθερία. Το πρόβλημα της ελευθερίας στη νεωτερικότητα συνήθως τίθεται σε ένα επίπεδο ενθουσιωδών διακηρύξεων κι έφτασε  περισσότερο να εκφωνείται ως η προτροπή "απλώς κάντο" (just do it), εννοώντας με αυτό ότι ο άνθρωπος είναι ελεύθερος κι αρκεί η δύναμη της βούλησης του για να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο και να πραγματοποιήσει στόχους και σχέδια. Πέρα από τον βολουνταρισμό που θεμελιωδώς εμπεριέχει μια τέτοια νοοτροπία, μέσα στις σύγχρονες κοινωνίες η ελευθερία και η πράξη αποκτούν τ...

_ ο κλαυσίγελος που μας ταιριάζει

Ο Στ. Ψαλτης στην τελευταία ταινία του στο ρόλο του μοναχού Δεν ξέρω σε ποιούς θα μπορούσαμε να αποδώσουμε τον τίτλο του "μεγάλου ηθοποιού":  σ' αυτούς που ερμηνεύουν τους μεγάλους κλασικούς ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου στις περιώνυμες θεατρικές σκηνές ή σ'αυτούς που λειτουργούν ως θεατρικές -κινηματογραφικές περσόνες μιας συγκεκριμένης  εποχής και ενός συγκεκριμένου τόπου, ανεξάρτητα από το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα στο οποίο φθάνουν. Τείνω να υιοθετήσω το δεύτερο. Και τούτο γιατί το να καταφέρει ένας ηθοποιός να συγκεντρώσει τα χαρακτηριστικά μιας περσόνας, είναι κάτι που εντέλει γίνεται ερήμην του και μέσα από αδιάγνωστες διαδικασίες, όχι ακριβώς καλλιτεχνικές ούτε και αμιγώς εμπορικές, την στιγμή που εκείνος πιστεύει ότι ακολουθεί ή κτίζει απλώς την καριέρα του. Η δύναμη της περσόνας -παρόμοια με αυτήν ενος αλεξικέραυνου- δεν βρίσκεται στις υποκριτικές ικανότητες του ηθοποιού (που καλό είναι να υπάρχουν) αλλά ακριβώς σε τούτο το "ερήμην του...

_το κακό και η αυγουστείνια παράδοση : εκτενής περίληψη και προληματισμοί (iv)

ΕΙΣΑΓΩΓΉ : Εντοπίζοντας τις διαφωνίες Συνοπτική αναφορά στα κεφάλαια του έργου και στα θέματα που το κάθε κεφάλαιο διαπραγματεύεται. Εδώ ο συγγραφέας πρόκειται να μας δώσει τον πλοηγό για την καλύτερη οικείωση του αναγνώστη με το θέμα του βιβλίου που είναι  το προβλημα του κακού. Θα έχουμε έτσι εκ των προτέρων στην διάθεσή μας την συνολική διάρθρωση του κεντρικού επιχειρήματος όπως αυτό ξεδιπλώνεται σταδιακά στα κεφάλαια του ανά χείρας έργου. Το Πρώτο μέρος  όπου περιγράφεται η πρόκληση του κακού για εμάς και σκιαγραφείται η κατανόησή του μέσα στην αυγουστείνια παράδοση, χωρίζεται στα εξης κεφάλαια : Κεφάλαιο πρώτο : εδώ επιχειρεί την αποτύπωση της σύγχυσης και της δυσκολίας που έχει η νεωτερικότητα στο να εστιάσει με καθαρότητα στο πρόβλημα του κακού, που αμφότερες (σύγχυση και δυσκολία) πηγάζουν από την υπόρρητη παραδοχή του υποκειμενισμού ως δεσμευτικού για την ανθρώπινη ύπαρξη. Κεφάλαιο δεύτερο : παρουσιάζεται η αυγουστείνια απάντηση στο πρόβλημα του κ...

_Κυριακή του Θωμά

                                   Πίνακας , Νίκος Κεσσανλής Συναντώ καμιά φορά, καθώς περπατώ στα λερά πεζοδρόμια της πόλης, Αποθεμένα με φροντίδα πάνω σε ένα κομμάτι εφημερίδας ή και καταγής, συναγμένα σε μικρές φούχτες, αυτά τα καφέ σποράκια ξηρής τροφής για σκύλους και για γάτες που κάποιος άφησε εκεί. Ανώφελος συναισθηματισμός θα πείτε.... Ναι....βέβαια! Σκεφτείτε όμως να υπάρχει εκεί γύρω,  σ'αυτή την γειτονιά που είναι όμοια με όλες τις άλλες, κι όπου όλα φαίνεται να προχωρούν αδιάφορα.... Να υπάρχει ένας άνθρωπος που φορώντας τις παντόφλες του κατεβαίνει τις σκάλες της πολυκατοικίας όπου μένει, να  κοιτάζει για λίγο ένα γύρω, ψιψι....ψιτ...., να σκύβει για να αφήσει στην γωνιά τα λιγοστά σποράκια και μετά να γυρίζει πίσω στο διαμέρισμά του, όπου η τηλεόραση αναμμένη συνεχίζει να παίζει και κάποιοι σκληρόκαρδοι, σπουδαίοι  άνθρωποι, συζητούν για την σωτηρία τ...