[ παράκοσμος_ ]

Προσωπικά διόλου δεν με ενόχλησε η επίσκεψη του κ. Τσίπρα στο Άγιον Όρος. Μακάρι να πηγαίνει πιο συχνά και δίχως την συνοδεία δημοσιογράφων, κάμερας και τηλεοπτικών συνεργείων, να πηγαίνει να ησυχάζει....Θα ευχόμουν γι' αυτόν να αποκτήσει και έναν αγιορίτη γέροντα πνευματικό για να συνομιλεί με κάποιον εκτός των τειχών της Κουμουνδούρου. Αυτό όμως είναι ένα θέμα που αφορά προσωπικά τον ίδιον..... Δύο πράγματα με έκαναν να σκεφτώ επί του θέματος, άνευ των οποίων δεν θα  έγραφα το σημείωμα τούτο :  Το πρώτο είναι η δυσχέρεια της δια-λόγου επικοινωνίας, η οποία εάν κάποτε αποτελούσε ένα "παιδικό" καπρίτσιο των λάβρων αριστερών, σήμερα, στην ευκολία της ιντερνετικής "επικοινωνίας", έχει γίνει μια μόνιμη και βαθιά αναπηρία που επεκτάθηκε πλέον σε ολόκληρο το κοινωνικό σώμα. Και αν κάποτε οι εις άπειρον συζητήσεις και διαξιφισμοί των αριστερών είχαν ως θέμα την επανάσταση και την μετάβαση στο σοσιαλισμό, το τι εννοούσε ο Μάρξ στο Κεφάλαιο ή την Άνοιξη ...

Τιτλοφορείται :  Internet baby , παίζει εδώ και λίγους μήνες και θα λέγανε κάποιοι ότι είναι μια απλή διαφήμιση. Τόσες και τόσες "παίζουν". Τίποτα πιο ψευδές απ' αυτό. Δεν είναι απλή διαφήμιση, δεν είναι παιχνίδι. Ξεκινάει με μια κραυγή και τελειώνει με μια απομάκρυνση. Για κάθε άνθρωπο που δεν έχει αλλοτριωθεί βαθιά από τον καταναλωτισμό και τη βία της τεχνολογίας (ναι, η τεχνολογία ασκεί ΒΙΑ !) το βιντεάκι αυτό, τόσο ευφάνταστο και τόσο καλοστημένο, τόσο in , τόσο σύγχρονο και χαρωπό, αποτελεί ένα ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΟ ΣΟΚ! ! Κι αναρωτιόμαστε:   Αυτόν τον άνθρωπο θέλουν να δημιουργήσουν; Ο γενετικά τροποποιημένος άνθρωπος θα γεννιέται με την προτίμησή του στραμμένη στον κόσμο του διαδικτύου και όχι στον κόσμο των ανθρώπων. Από τα γεννοφάσκια του, οι άνθρωποι θα του είναι αδιάφοροι. Όσες πληροφορίες του χρειάζονται δεν θα τις αποκτά μέσω διδαχής, σχέσης υπ-αλληλίας και εξάρτησης από τους άλλους, αλλά μέσω των επιδέξιων χειρισμών του αυτονομημένου πληκτρολογίου του. ...

Γ. Κόρδης : Κασσιανή η ποιήτρια, αυγοτέμπερα σε χαρτί, 55Χ75 Θα αφιερώσω τη ζωή μου στον ύμνο σου. Θα σε υμνολογώ τη μέρα και τη νύχτα Θα σε υμνολογώ στο ύψος και στο βάθος Θα σε υμνολογώ στο φως ολόκληρο κι αν κρύβεσαι στο σκοτάδι   και σε χάνω θα ψηλαφώ σαν τον τυφλό για να σε βρω να σε υμνολογήσω. Θα σε υμνολογώ με κάθε τρόπο με κάθε φθόγγο, με κάθε λέξη, με κάθε μουσική, με κάθε τι δικό μου με τα χέρια μου, με τα μάτια μου με τα χείλη μου, το αίμα μου θα λέει ύμνους για σένα ακόμα κι αν γίνω πέτρα θα ραγίζω, θα κυλίσω, θα υμνήσω εσένα, ακόμα κι αν πεθάνω παντού όπου σκορπιστεί η σκόνη μου το χώμα, το σύννεφο, ο ποταμός, ύμνους θα λένε για σένα. Κι αν λένε πως οι άνθρωποι πια δεν ψέλνουν είναι γιατί έχουν ξεχάσει ν’ αναπνέουν όπως η άχνα της βροχής λίγα χιλιοστά πάνω απ’ το χώμα όπως τα σύννεφα χιλιάδες μέτρα μακριά πάνω απ’ τη θάλασσα, όπως το «Α!» μπροστά στον μέγα Κόσμο, είναι γιατί δεν αγάπησαν ποτέ είναι γ...

Αυτή πέθανε γύρω στα 105. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της βόσκοντας τις αίγες και τα πρόβατα στη χαλέπα. Λίγες φορές ερχόταν στο χωριό. Έρχεται πιο συχνά τώρα, 30 χρόνια μετά. Έρχεται τα απογεύματα του Αυγούστου, τον μήνα που ωριμάζουν τα σύκα, τα σταφύλια, τα πεπόνια, τα καρπούζια. Έρχεται στα λόγια, στις αναμνήσεις, όσων επιστρέφουν τον Άγιο μήνα στη γη τους. Στα παιδιάτικά τους, στα καφενεία, στα κλειστά σπίτια τους. Έρχεται αυτή, που έζησε μόνη της, λέει,  μέσα σ' ένα λίθινο αυτοσχέδιο στρόγγυλο σπιτάκι, που έμπαινες σκυφτός και έμενες σκυφτός. Ναι, κάποτε, μεγαλοκοπέλα την πάντρεψαν. Έζησε για κάμποσους μήνες στο χωριό, μετά, λέει, ξαναγύρισε στα πρόβατα.  Ποιός ξέρει; Έρχεται  γριά ξερακιανή, μαυροντυμένη, μυρίζει προβατίλα και καμμένο ξύλο. Ντουμάνι εκεί μέσα. Έξω να βρέχει Οκτώβρης, Γενάρης, Φλεβάρης, κλαδιά στη φωτιά να καπνίζουν, δύο μικρές τρύπες στις πέτρες για παράθυρα. Απόκοσμη. Λέει ιστορίες  για νεράϊδες και αγίους....

Ο Iain McCilchrist είναι ψυχίατρος, συγγραφέας, ζει και εργάζεται στο Λονδίνο "Έ χουμε την ανάγκη να βασιζόμαστε σε βεβαιότητες για να χειραγωγούμε τον κόσμο αλλά για να τον κατανοήσουμε βαθύτερα χρειαζόμαστε τη γνώση που προκύπτει στο δεξί ημισφαίριο. Το δεξί ημισφαίριο παρέχει μια σταθερή, ευρεία, ανοικτή, σαφή επαγρύπνηση-εγρήγορση ενώ το αριστερό ημισφαίριο παρέχει μια στενή, αυστηρά επικεντρωμένη στις λεπτομέρειες, προσοχή. Το διαισθητικό μυαλό (δεξί ημισφ.) είναι ιερό Δώρο και το ορθολογικό μυαλό είναι πιστός Υπηρέτης (αριστερό ημισφ.). Έχουμε δημιουργήσει μια κοινωνία που σέβεται τον Υπηρέτη αλλά έχει ξεχάσει το Δώρο». Πηγή : Αντίφωνο

  Εργο : Γ. Κόρδης,  Τ ο πιο ωραίο θέαμα για μένα Τα Φτερά σου Που έβλεπα Αυτά τα μεγαλόπρεπα που ξέσχισαν τη μέρα και διάφανο ρίχτηκε  φως στον κόσμο τρελά φτερά  που παίζανε μαζί μου Κι άλλοτε με χάιδευαν,  κι άλλοτε με χαλούσαν Κι άλλοτε σιωπηλά  προσέχανε τους ήχους. Κι αν κάποτε,μέρα βροχερή με ρωτήσουνε Τι θέλω να μου χαριστεί Δικό μου Δεν θα χω να πω τίποτα Τι να ζητήσω; Τι να πώ; Που 'ναι τρύπια τα  χέρια μου Και τίποτα δεν βαστάνε Που 'ναι τα πόδια μου βαριά Και πουθενά δε πάνε. Θα δείξω με τα μάτια μου Που έβλεπα Ναι!  που έβλεπα Μέρα βροχερή Τα ηλεκτροφόρα Ανοιχτά Που πάνω μου φτερούγισαν Φτερά σου.

Μέσα στα εκατοντάδες συγκλονιστικά φωτογραφικά ντοκουμέντα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο από την σφαγή των αμάχων στην Γάζα, αυτά τα τέσσερα φωτογραφικά στιγμιότυπα είναι ξεχωριστά... Είναι η απάντηση... Μου φέρανε στο μυαλό τον στίχο του Μ.Μπρέχτ από το "Εγκώμιο στη μάθηση" που λέει : "Πεινασμένε άρπαξε το βιβλίο, είναι ένα όπλο" Το μελαχρινό κορίτσι με το λαχανί μπλουζάκι, στην Παλαιστίνη, το καλοκαίρι του 2014, έκανε αυθόρμητη, πηγαία  πράξη τον στίχο του Γερμανού κομμουνιστή ποιητή, του 1930. Οπλίστηκε. Βρήκε τα όπλα της μέσα στον πόλεμο, για να κρατήσει ζωντανό το μυαλό της, την ψυχή και την καρδιά της, για να ζήσει. Όταν   μέσα στον χαλασμένο κόσμο μας, μέσα στα βομβαρδισμένα τοπία του μυαλού και της ψυχής μας, μαζέψουμε ένα ένα τα βιβλία από τα ερείπια, από τις σκόνες και τα μπετά της παγκοσμιοποιημένης δυστυχίας των λαών, τότε θα είμαστε έτοιμοι για πόλεμο. Θα μπούμε, τότε, σ' έναν πραγματικό πόλεμο, που θα μαίνεται μέσα στα μυαλά και...