[ παράκοσμος_ ]

 Όμηρος  (περ.8ος αιων. π.Χ.) Η Ιλιάδα είναι ένα μεγάλο τραγούδι. Και  τέτοια τραγούδια τραγουδούσαν για αιώνες οι άνθρωποι. Στη ραψωδία Ι της Ιλιάδος παρουσιάζεται η εξής σκηνή : ..........................................Όταν έφτασαν στις σκηνές  και στα καράβια των Μυρμηδόνων, τον βρήκαν να ευφραίνη  την ψυχή του με γλυκιά φόρμιγγα, όμορφη, πλουμισμένη,  που είχε ασημένια πήχη. την είχε πάρει από τα λάφυρα, όταν  χάλασε την πόλη του Ηετίωνα. Μ' αυτήν εκείνος εύφραινε  την ψυχή του και τραγουδούσε παλικαριές αντρών. Μονάχα ο  Πάτροκλος καθόταν αντίκρυ του σωπαίνοντας και περιμένε  πότε θα πάψη να τραγουδά ο εγγονός του Αιακού.                                          ( Ι, στ.184 - 191 μτφ.Ο. Κομνην...

Π. Πικάσο, Το παιδί με το περιστέρι Πολλές φορές, όταν οι μεγάλοι της ζωής ενός μικρού παιδιού (3-6 χρόνων), προκειμένου να βγάλουν οι ίδιοι τις δικές τους διαγνώσεις και να λάβουν τις δικές τους επιβεβαιώσεις, το καλούν να "αποφασίσει" π.χ. ανάμεσα στη μαμά και στον μπαμπά (ποιόν αγαπάς περισσότερο) ή ανάμεσα στη μαμά και σ' ένα παιχνίδι (τι θέλεις  πιο πολύ, να έρθει η μαμά  ή να σου φέρει ένα παιχνίδι;),συνήθως το παιδί μένει σιωπηλό και ... αναποφάσιστο. Φαίνονται απλές και καθημερινές συναλλαγές ανάμεσα σε μικρά παιδιά και μεγάλους. Ή οι μεγάλοι τις θεωρούν τέτοιες. Έχω όμως την γνώμη ότι για τα παιδιά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και ανώδυνα. Η παιδική σκέψη απέχει πολύ από την δική μας διχαστική ορθολογικότητα. Τα παιδιά δεν έχουν κατακτήσει ακόμα  έναν τρόπο σκέψης που να κινείται ανάμεσα σε δύο αντιθετικούς και αλληλοαποκλειόμενους πόλους, ανάμεσα στο δίπολο "είτε- είτε" .  Για τα παιδιά, η ίδια η ύπαρξή τους δεν έχει ακόμα αυτονομηθ...

Οδυσσέας Ελύτης 1911-1996 Άντρας δεν είναι ούτε γυναίκα ούτε μας έρχεται απ' τη Μέκκα Είναι παιδί μελαχρινό μας έρχεται απ' τον ουρανό Κι έχει τα πλούτη του εδω πέρα στης γης και στον χρυσόν αέρα Έχει μια θάλασσα με φάρους που ανάβουν μόνο για τους γλάρους Έχει εκκλησιές που τις πηγαίνει όπου του λεν οι πικραμένοι Κι ένα λαγωνικό που πιάνει τις έγνοιες πάνω στο ταβάνι Κανείς δεν ξέρει πως τον λένε μια του γελάνε μια του κλαίνε Και πότε ζει πότε πεθαίνει πότε τους άλλους ανασταίνει Τις αλυσίδες όλες σπάει και μ' ανοιχτές φτερούγες πάει  Σχόλιο : "Του Σωτήρος " είναι ένα απλό ποίημα με ομοιοκαταληξία του Οδυσσέα Ελύτη, από τη συλλογή τα "Ρω του Έρωτα", που μάλιστα έχει μελοποιηθεί και έχει γίνει ένα όμορφο, χαρούμενο τραγούδι. Πολλά του Ελύτη είχαν αυτή την καλή(;) μοίρα. Eίναι ένα παράξενο ποίημα που με πάει πίσω, όταν οι άνθρωποι για να διασκεδάσουν συνήθισαν να λένε αινίγματα, ανέκδ...

Ο πλατωνικός διάλογος " Φαίδρος " είναι ο μόνος που ο Σωκράτης πραγματοποιεί έξω από τα τείχη της πόλεως των Αθηνών. Είναι ένας παράξενος διάλογος, ο οποίος αναπτύσσεται γύρω από δύο άξονες του πλατωνικού στοχασμού : την ρητορική και τον έρωτα.  Διαβάζοντας δεν μπορείς παρά να  θαυμάσεις τον τρόπο με τον οποίο ο μεγάλος φιλόσοφος συνδέει  τα δύο αυτά, άσχετα φαινομενικά μεταξύ τους, θέματα, με τέτοια φυσικότητα σα να κάνουμε έναν περίπατο.   Στην πραγματικότητα όμως η φυσικότητα αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά η διαλεκτική μέθοδος αναζήτησης της αλήθειας, επί τω έργω. Μέσα στον πλούτο της σκέψης που κοσμεί το  λαμπρό αυτό φιλοσοφικό και λογοτεχνικό έργο, υπάρχει ο " μύθος των τζιτζικιών ".  Τον μύθο διηγείται ο Σωκράτης στον όμορφο νεαρό Φαίδρο, εκεί που κάθονται το απομεσήμερο στο αττικό τοπίο, κάτω από μια πλατάνα , στην αφράτη πόα και δίπλα κυλάει ο Ιλισός συνομιλώντας περί έρωτος και περί ρητορικής. Ο μύθος αυτός λέει ό...

Αυτόν που βλέπει έλλογα τον κόσμο, τον βλέπει και ο ίδιος ο κόσμος έλλογα – η σχέση είναι αμοιβαία. G.F.Hegel Γράφοντας, εξ αρχής λέω ότι θέλω να αποφύγω τον μεγάλο κίνδυνο, που διατρέχει ένας άνθρωπος της προηγούμενης γενιάς μιλώντας για τις επόμενες, δηλ. να μπλεχτώ στα δίκτυα της "κακιάς" κριτικής των μεγάλων ανθρώπων που βλέποντας τους νέους κουνούν το κεφάλι τους απογοητευμένοι. Αυτής της μικρόψυχης, της αυτάρεσκης κριτικής. Απεχθάνομαι τέτοιου είδους κρίσεις. Δεν είναι ότι ξεχνούν τα νιάτα τους και τις δικές τους τρέλες, είναι ότι, αυτοί οι μεγάλοι άνθρωποι (σε ηλικία, εννοείται) μηδέποτε γενόμενοι σοφότεροι -αν και περνούν τα χρόνια- εξακολουθούν να σέρνουν μαζί τους τις φοβίες τους, και νιώθουνε καλύτερα εάν διαρκώς υπενθυμίζουν στον εαυτό τους ότι αυτοί υπήρξαν "καλοί" ή και "καλύτεροι" ακόμα. Οι κακοί ήταν και είναι "οι άλλοι", οι απέναντι. Ηθικότητα. Προσδοκούν ίσως ανταλλάγματα για τούτη την «καλή» διαγωγή τους; ...

"Το πρόσωπο του τέρατος και ο φόβος μήπως το συνηθίσουμε" Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά. (...) Από την ώρα που ο Frankenstein γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται. Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ το μυαλό της κότας. Απ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τί να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί; Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή...

Ξένα πουλιά έρχονται και κάθονται στις μηλιές μου. Μιλούν τα φλύαρα, φτεροκοπούν και φεύγουν.  Μα κείνες οι άμυαλες μηλιές προσμένουν ένα μακρινό  πουλί να θυμηθεί τον κήπο του  να'ρθεί να ταραχτούνε τα κλαδιά  να πει τραγούδι ανήκουστο να δέσει πικρός ο καρπός τους ν' απλώσει τα μαύρα του φτερά  να γίνουνε τα μήλα να σκύψει  για να πιεί νερό να πέσουν κατακόκκινα στα μαύρα μου τα χέρια.