ἥλιος κυκλοδίωκτος, ὡς ἀράχνη, μ᾿ ἐδίπλωνε καὶ μὲ φῶς καὶ μὲ θάνατον ἀκαταπαύστως.
(Ωδή τρίτη, Εις Θάνατον, ...Ανδρέας Κάλβος)

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

_ενθύμια

Θυμάμαι πολλά από σένα.
Είναι καταπληκτικό πως τα ίδια πράγματα, τα ίδια γεγονότα και τις ίδιες στιγμές, διαφορετικοί άνθρωποι τα θυμούνται με διαφορετικούς τρόπους.
Ξέρεις πιστεύω ότι αν είναι να συναντηθούμε ξανά, στα έσχατα, όπως λένε,  θα συναντηθούν οι διαφορετικοί τρόποι που είχε ο καθένας μας για να βλέπει τα πράγματα και τον κόσμο.
Η συνάντηση θα ειναι μεγαλειώδης και αποκαλυπτική γιατί τότε για πρώτη φορά όλοι αυτοί οι κόσμοι και οι τρόποι και οι οπτικές θα είναι ανοικτά και εντελώς διάφανα και θα βλέπουμε μέσα ο ένας στον άλλο σε μια πανδαισία χρωμάτων και τόνων, και  θα δούμε όλοι όλα για όλους και θα λάβουμε γνώση και θα ' ναι αυτό η τελική νίκη της δικαιοσύνης, αν όπως λένε....
Αν όμως  αυτή η συνάντηση δεν γίνει ποτέ, εμείς θα εξακολουθήσουμε να μνημονεύουμε, να γράφουμε και να λέμε ό,τι μπορεί να θυμάται ο ένας για τον άλλο... "ενθύμιον φιλίας", "ενθύμιον αγάπης"....

Θυμάμαι πολλά από σένα.
Ίσως επειδή σε συνάντησα την εποχή που πάσχιζα να θυμηθώ.... ήταν επιτακτική ανάγκη να θυμηθώ γιατί ο καιρός περνούσε....
Ειναι καταπληκτικό πως όσο θυμάσαι τόσο ανακαλύπτεις πως τους μοιάζεις...
Ζεις όπως ζήσανε εκείνοι και πεθαίνεις όπως σου δείξανε.

Στις φακές να βάζεις μια φλούδα πορτοκάλι. Έτσι τις έκανε η μάνα μου... μου είχες πει.
Και το λεωφορείο θα φτάσει στην ώρα του. Θα οδηγεί ο πατέρας.
Ποιός μπορεί ν'αλλάξει τα δρομολόγια;



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου