[ παράκοσμος_ ]

Μεγαλύτερη φρίκη κι από τις τυφλές επιθέσεις στο Παρίσι,  νιώθω από τις εκδηλώσεις συμπαράστασης στα θύματα. Μια συμπαράσταση αυτοματοποιημένη, αγαθιοβόλα και εντελώς ανέξοδη. Βαμμένα πρόσωπα στα χρώματα της Γαλλίας,  αλλαγή των προφίλ στο Facebook , κεράκια,  λουλουδάκια, διαγγέλματα προέδρων και πρωθυπουργών και ρεπορτάζ, πολύ ρεπορτάζ. Αισθάνομαι φρίκη γιατί όλα συνηγορούν, όλα επιμένουν στο ότι ο μέσος δυτικός άνθρωπος θα συνεχίσει να κοιμάται στους νανουριστικούς απόηχους κάποιας γαλλικής επανάστασης, να βρίσκεται στη νάρκη της ευζωίας του, στην αδράνεια της ασφαλούς διαβίωσής του, στην αφασία του ελεγχόμενου συναισθηματισμού του. Ο άνθρωπος της "ανοικτής κοινωνίας" (κατά Popper ) είναι τόσο θωρακισμένος που δεν μπορεί να καταλάβει ότι βρίσκεται στο μέσον ενός κατεστραμμένου κόσμου. Ότι ο κόσμος είναι ΕΝΑΣ και ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΣ και αυτός δεν μπορεί να είναι από την πλευρά των "καλών" , σ αυτήν την παγκόσμια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή, γιατί "καλοί" α...

Η ανάσχεση του θανάτου . Αν ήμουν γιατρός, βιολόγος, νοσηλεύτρια σε μονάδα εντατικής, συνοδός σε ασθενοφόρο,  θα ήξερα πώς αναχαιτίζεται ο θάνατος και θα σας το έλεγα και εσείς σίγουρα θα με πιστεύατε, αφού θα προσκόμιζα τόσα στοιχεία :εργαστηριακά και κλινικά δεδομένα, φαρμακολογικά και βιοτεχνολογικά επιτεύγματα, απινιδωτές συστήματα μηχανικής υποστήριξης και ανάνηψης. Όμως δεν είμαι τίποτα απ αυτά. Δεν έχω καμία ειδικότητα. Μια απλή γυναίκα είμαι μόνο, ανειδίκευτη. Με ρώτησαν από πού κατάγομαι. Τους είπα. Μάλλον δεν το συγκράτησαν. Έτσι μπορώ να είμαι απ  οπουδήποτε,  από την Βουλγαρία, τη Σερβία,  τη Ρουμανία απ όλες αυτές τις χώρες, από όπου έρχονται οι απλές γυναίκες. Θα πω, λοιπόν,  ότι είμαι από την Αλβανία,  αν και μου  αρέσει να σκέφτομαι την εθνικότητά μου, απροσδιόριστη. Με ρώτησαν αν μπορώ να αναλάβω την φροντίδα της ενενηντάχρονης γυναίκας. Τους είπα  ότι μπορώ. Χρειαζόμουν τη δουλειά. Κάτι ανάμεσα σε εσωτερική υπηρέ...

Γονατισμένη προσπαθούσα να κατευθύνω το οστεώδες γέρικο πόδι μέσα στην μάλλινη κάλτσα κι από κει μετά στην παντόφλα της.  Δεν υπάκουε, σε τίποτα ...σα να είχε αυτονομηθεί αυτό το πέλμα,  να είχε αποκτήσει μια δική του ιδιότροπη θέληση, πεισματική. Στην τηλεόραση ήχοι χορού, απ αυτούς που στήνουν πρωινιάτικα στα στούντιο με την λαχανί και φούξια ανάλαφρη διακόσμηση, οι ξανθιές σιλικονούχες παρουσιάστριες μαζί με τις παρέες των χαζοχαρούμενων ιδιοτελών  υπηκόων τους. Της φάνηκαν ξεδιάντροποι οι χοροί και τα κουνήματά τους. - Μωρέ μπράβο  όρεξη που χουν για χορό... , μονολόγησε. Συνέχισα να προσπαθώ με το άλλο πόδι. - Κλείστο και με ζαλίσανε... Ένιωσα ότι είχε εξαντληθεί η υπομονή της και βιάστηκα να τελειώσω. Τώρα φορούσε τις παντόφλες της και μπορούσε να σηκωθεί σιγά σιγά. Σκυφτή, ασταθής , τα λίγα βήματα από το κρεβάτι στην καρέκλα της κουζίνας... Έριξα δυο ξύλα στη ξυλοσομπα. Βγήκε λίγη κάπνα καθώς άνοιξα το πορτάκι της. -Εσύ χόρευες στα νιάτα σου; την ρ...

Συνεχίζοντας σήμερα την αποδελτίωση της επικαιρότητας, θα αναφερθώ στο τρίτο στοιχείο. Στοιχείο τρίτο,  ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΊΑ ΕΥΝΟΥΧΩΝ. Ο ευνουχισμός ήταν (σε κάποια μέρη του κόσμου είναι ακόμα) μια συνήθης πρακτική ελέγχου της γενετήσιας ορμής. Το ευνουχισμένο άτομο ή και ζώο έχοντας στερηθεί την ικανότητά και κυρίως την επιθυμία να ζευγαρώσει και να αναπαραχθεί βιολογικά, όχι μόνο γινόταν κατάλληλο για συγκεκριμένους ρόλους  οι οποίοι -ειρήσθω εν παρόδω-ήταν εξέχοντες πολύ συχνά π.χ. φύλακες χαρεμιών και ναών, εξ απορρήτων υπουργοί και αξιωματούχοι, ακριβοπληρωμένοι καστράτοι της όπερας κλπ, αλλά κυρίως υφίστατο μια τεχνητή ακύρωση της θεωρητικά άπειρης βιολογικής διαιώνισής του.  Ας πούμε ότι, για τα ατομα αυτά με την βίαιη αυτή επέμβαση στη σωματική αρτιμέλειά τους , στένευε ο ορίζοντας  της πολλαπλότητας των επιλογών τους. Κάποια πράγματα που είναι κοινά και εγγενή στο ανθρώπινο είδος, για αυτούς αποκλείονταν  καθώς είχε αλλοιωθεί η ανθρώπινη φύση τους, αποβλέπο...

Και τώρα  θα σας πω τι σκέφτεται ένα  φάντασμα. Σίγουρα ενδιαφέρον θέμα. Θα μπορούσα να ζω πενήντα,  εβδομήντα,  διακόσια χρόνια δίχως να με  έχει δει κάνεις, θα μπορούσα,  έτσι αφηρημένα να ζω σε μια σοφίτα ή στο υπόγειο -αδιάφορο- δίχως σώμα, σκεφτότανε  το φάντασμα. Θα μπορούσα να ζω μόνο ψιθυρίζοντας την ώρα που σημαίνουν τα μεσάνυχτα ή θα μπορούσα να μιλώ ανοίγοντας απρόσμενα τις πόρτες, αναταράσσοντας τα  λιμνιασμένα  ύδατα, κόβοντας την παροχή του ηλεκτρικού σκοτάδι και ξάφνου ανάβοντας τον κεντρικό πολυέλαιο στην μέση μιας σάλας με αράχνες, θα μπορούσα να μην κάνω  ούτε αυτά θα μπορούσα να ζω εντελώς ασώματα κι αφηρημένα Έτσι σκεφτότανε ένα φάντασμα στην ύστατη προσπάθειά του να βάψει αδέξια τα χείλη του, όπως είχε δει να κάνουν οι  άνθρωποι στους καθρέφτες που κοιτάζονται. Όμως δεν είδε τίποτα , ούτε καν χείλη, και πέταξε με οργή τα κόκκινα κραγιόνια . Τίποτα. Τίποτα. Κι έπειτα σταμάτησε να σκέφ...

Για να ολοκληρώσω , λοιπόν,  το πρώτο στοιχείο και να περάσω στο δεύτερο, όσοι επιθυμούν να κάνουν καριέρα στην πολιτική μέσω της τηλεοπτικής μετάδοσης καλό είναι να λένε κοινοτοπίες , τα ίδια και τα ίδια και  να μην φοβούνται ότι θα είναι βαρετοί, το πολύ να κάνουν κάποιους να χασμουριούνται, αν πάλι θέλουν να ξεχωρίσουν αυτοί μέσα στην  πελατεία των πάνελς ας λένε και καμιά σαχλαμάρα (π.χ Τατσόπουλος) ή ας αναπτύξουν ένα δικό τους τέμπο (π, χ. Άδωνις) Θα περάσω τώρα στο δεύτερο. Στοιχείο δεύτερο και σημαντικότερο όλων ΙΔΙΩΤΙΚΌΣ vs ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΛΟΓΟΥ. Ειπώθηκε από τους κατήγορους του κ. Φίλη, ότι ως υπουργός δεν πρέπει να εκφράζει προσωπικές του απόψεις άλλα θα πρέπει να ασχολείται με τα θέματα του υπουργείου του, τα οποία θέματα είναι οι ελλείψεις προσωπικού στα σχολεία,  η επιβολή ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση κ.άλλα παρόμοια. Από δε τους υποστηρικτές του υπουργού η υπερασπιστική γραμμή επικαλέστηκε την ελευθερία του λόγου και το γεγονός ότι προκλήθηκε εντ...

Εμένα μου αρέσει όλο αυτό το σκηνικό που στήθηκε με αφορμή τις "δηλώσεις" Φίλη. Όχι γιατί αυτό καθ αυτό έχει οποιαδήποτε αξία, αλλά γιατί παρέχει την δυνατότητα στους ολίγους που επιμένουν να σκέφτονται από το να μπουρδολογούν ή να κραυγάζουν,  να τσεκάρουν/με , αντιπαραβάλλοντας τις θεωρητικές τους αντιλήψεις, τα ψυχανεμίσματά τους, με τα στοιχεία της εμπειρικής  in vivo, πραγματικότητας. Στοιχείο πρώτο,  ΤΟ ΜΈΣΟΝ. Εξακριβώνεται ότι στο ευτελές μέσον της τηλεόρασης είναι τραγικό λάθος να θέτεις ζητήματα τα οποία δεν εμπίπτουν,  δεν εντάσσονται στην χωνεμένη από τις πλειοψηφίες,  ιδεολογία. Δεν το σηκώνει η βασική συνθήκη της συγκρότησης και της λειτουργίας του ίδιου του μέσου. Ποια είναι αυτή; Η καθησυχαστική διασπορά και επανάληψη των πάσης φύσεως βεβαιοτήτων. Βεβαιότητες που είναι αναγκαίες για την ύπαρξη των κοινωνιών που συγκροτούνται στην βάση της σύμβασης (κοινωνικό συμβόλαιο) .Οι υποτελείς θέλουν να είναι "βέβαιοι"(εξασφαλισμένοι)και οι κυρίαρχοι το...