Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

_για τον πλάγιο γυναικείο τρόπο

Ο πλάγιος γυναικείος τρόπος , πήρε τ' όνομά του από τις γυναίκες,  δικαιωματικά,  διότι ήταν αυτές που τον εφηύραν, τον εφάρμοσαν, τον εξέλιξαν και τον μεταχειρίστηκαν για αιώνες...
Σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει φτάσει να είναι κάτι σαν "ονομασία προέλευσης" (π.ο.π)... όπως η "φέτα". Είναι ένας τρόπος, που αναπτύχθηκε ως αμυντικός μηχανισμός στις σχέσεις βίας και εξουσίας σε βάρος των γυναικών,  βρίσκεται εγκλωβισμένος και υπηρετεί τις σχέσεις που τον παρήγαγαν, διέπεται απ'αυτές και πλέον μπορεί να αφορά εξίσου άντρες και γυναίκες,  φίλους και γενικά κάθε ανθρώπινο συσχετισμό.

Αυτό που επιτυγχάνεται μέσω του τρόπου αυτού είναι μια ψιλή κυριότητα  και ποδηγέτηση (τίνος ειν'το πάνω χέρι...). Με δυο λόγια, κατορθώνεται  ο εξουσιασμός του εξουσιαστή, ενόσω αυτός απολαμβάνει το ψευδεπίγραφο αυτεξούσιό του!
Στην βάση του τρόπου αυτού βρίσκεται, η επιθυμία για διατήρηση της ανισότητας, των σχέσεων εξουσίας και κυρίως της ανωριμότητας. Εφόσον αυτός που μεταχειρίζεται τον πλάγιο γυναικείο τρόπο, τρέφει μια αντίληψη για τον εαυτό του, ότι βρίσκεται σε προνομιακή και υπερτέρα θέση, να καθοδηγεί -ποδηγετεί, χωρίς αυτό να γίνεται αντιληπτό, διότι ο καθοδηγούμενος δεν μπορεί -ο δόλιος- να φτάσει σε τέτοια ύψη ντελικάτης και υποδόριας εξουσίας....παραμένει μπρουτάλ, ευκολοδιάβαστος και χειραγωγήσιμος.

Το πιο αξιόλογο όμως σε όλα αυτά είναι η παραδοχή ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν-ίσως γιατί δεν θέλουν ή γιατί το θεωρούν πολύ επικίνδυνο - να σχετιστούν στο φως που φανερώνει την αλήθεια τους.

Έτσι,  μπόρεσαν οι γυναίκες και ο καθένας που αναλαμβάνει αυτόν τον ρόλο, να επιβιώσουν μες την κρυπτότητα, για αιώνες.

Το αντίθετο του πλάγιου γυναικείου τρόπου,  είναι η παρρησία.




Σχόλια

  1. Πολύ ωραίο!Το αναδημοσίευσα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο παπα-Κώστας είναι ιερέας στα Κύθηρα και διατηρεί το μπλοκ "Το τραγούδι του γλάρου" (totragouditouglarou.blogspot.gr)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

_Mπέρτολτ. Μπρεχτ: η Εβραία

Η "Εβραία" είναι ο τελευταίος μονόλογος από το σπονδυλωτό έργο του Bertolt Brecht "τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ. Το έργο αυτό του Μπρεχτ αποτελείται απο 24 σκηνές-μονόπρακτα, που έγραψε ο Μπρεχτ εξόριστος μεταξύ 1935 και 1939 και περιγράφουν την τρομοκρατία και την άγρια φύση του ναζιστικού καθεστώτος. Η ελληνική μετάφραση αυτού του έργου του Brecht είναι του Μάριου Πλωρίτη και κυκλοφορεί σε βιβλίο από τις εκδόσεις Μωραίτης. Στο κείμενο αποτυπώνεται η εσωτερική ένταση του ατόμου που παίρνει μια απόφαση ενώ βρίσκεται στο χείλος της απελπισίας. Μέσα από την ανάγνωση του έργου στρέφουμε την προσοχή στα εκατοντάδες πρόσωπα της καθημερινότητας, τα οποία, δίνοντας έναν οριακό αγώνα επιβίωσης, αναδύονται ως σύγχρονοι/ες ήρωες και ηρωίδες του Brecht . Το ηχητικό ντοκουμέντο που δημοσιεύουμε παρακάτω είναι από την παράσταση που ανέβηκε το 1978 μαζί με άλλα πέντε μονόπρακτα διαφόρων άλλων συγγραφέων, από το Θίασο Λαμπέτη. Αν και το συγκεκριμένο ντοκουμέντο έχει ανέβ

_Κ.Π. Καβάφης : πρόσθεσις

Aν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω. Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω — που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ) που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί. (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993) Σχόλιο :  Δεν θέλω να κάνω ανάλυση... ένα σχόλιο μόνο.. Υπήρξαν και υπάρχουν -ευτυχώς- πολύ αξιότεροι εμού αναλυτές, που έσκυψαν με γνώση και συγκίνηση πάνω στο έργο που μας άφησε ο μεγάλος Αλεξανδρινός. Πριν, όμως, μπω στα ενδότερα, λέω να κάτσω λίγο απ' έξω, να θαυμάσω το οικοδόμημα. Γενικά, καλό είναι να το κάνουμε αυτό. Μια πρώτη καταγραφή, μια εξωτερική εποπτεία, καθώς η μορφή περι-γράφει το περιεχόμενο και το περιεχόμενο χύνεται μέσα στη μορφή του, μας είναι πάντα χρήσιμη για να συνδεθούμε και να μείνουμε εντός του ποιήματος. Ας είναι... διάφορες σκέψεις...ή οδοί για την σκέψη, γενικώς... Αυτό λοιπόν το ποίημα του Κ.Π.Καβά

_ Γ. Σεφέρη, "κράτησα τη ζωή μου" : σπάραγμα μιάς ανάγνωσης

Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού η μεγάλη πέτρα κοντά στις αγριοσυκιές και τ' ασφοδίλια το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου χρυσά' τ' άστρα του Κύκνου κι' εκείνο τ' άστρο ό Αλδεβαράν. Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς, καμιά φωτιά στην κορυφή τους· βραδιάζει. Κράτησα τη ζωή μου˙ στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή μια χαρακιά στο γόνατο σου, τάχα να υπάρχουν στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή. Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν μήτε ή γυναίκα περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της. Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές˙ o χιονισμένος κάμπος, ως πέρα ό χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν μήτε o καιρός κλειστός