[ παράκοσμος_ ]

Επιτέλους βρέχει... Βρέχει από τα ξημερώματα Βρέχει περασμένα μεσάνυχτα Βρέχει γιατί έτσι θέλει να βρέχει... Προπέτες προπορεύονταν οι εμπόροι του καιρού, με όργανα ακριβείας και ακίδες, Εδώ και μέρες πουλώντας την πραμάτεια τους στα δελτία υπολογίζοντας, περικόπτοντας το παν και προειδοποιώντας. Κραδαίνοντας τα τεκμήρια, ύψος βροχής, χιλιοστά, καταστροφές Φραγμένοι οχετοί, βρωμόνερα, βρωμόλογα, πλημμύρες... Το δάσος που κάηκε, η απορρύπανση των ακτών της Σαλαμίνας, των θαλασσών τα ξερατά Κι ένα καλοκαίρι που διαπομπεύτηκε στην διαπασών των κερδών, τελείωσε και πάει... Μα είναι η αγαθή βροχή. Του σάλιαγκα τώρα είναι εποχή ερώτων Κι άνθρωποι κοκαλωμένοι στις οθόνες τους περίμεναν την επικείμενη καταστροφή. Μα είναι η αγαθή βροχή Του ροδοπέταλου το τίναγμα Κι οι πόλεις μιά δίχως τέλος ανάμικτη λασπουριά φόβου κι απάτης Μα είναι η αγαθή βροχή Και της κληματαριάς της αυλής μου η ερημία... Βρέχει... Τάχα θα βρέξει λίγο ή πολύ; Οι Οδηγίες της Υπηρεσίας Πολιτι...

Τάκης Παπατσώνης (1895-1976) Τ' ἀγαπημένα, τὰ ὀρθάνοιχτα χρόνια τῆς ζωῆς μου ποὺ τὰ σφαλήσανε στὴν ἄπνοια καὶ τὴν καταχνιά, —ὅ,τι μὲ στέρησαν, ποῦ νὰ τὰ ξαναβρῶ; Προσπάθησα μὲ τὶς ἀφαίρεσες ν' ἀναπληρώσω ἁρμύρες, ἄστρα, δέντρα, πολιτεῖες· ἦρθε καὶ μὲ συντρόφεψε ἡ Μελέτη: σκληρὴ κι' αὐτή, μοῦ φώτισε τὸ τὶ ἔχω χάσει. Προσπάθειες μάταιες, φτωχικές, πῶς θ' ἀναπλήρωνεν ὁ θάνατος τὴ ζωή, κι' οἱ ξεραΐλες, πλούσια χλωρίδα τῶν καλῶν καιρῶν; μὴν «οἱ νεκροὶ ἀναστήνονται κι' αἰνέσουσί σε;» Κλείσθηκα καὶ μονώθηκα μὲ τὴν ἀγάπη, τὴ βαθύρριζη ἀγάπη τὴν πολὺ πιστὴ κι' ἦταν πηγάδι ἀστέρευτο ἡ εὐφροσύνη, μ' ἔγνιες, μὲ μέριμνες καὶ μὲ στοργές, σύνεργα ποὺ γεμίζανε τοὺς ἀδειασμένους κι' ἀμελημένους χώρους μιᾶς ἄθλιας ψυχῆς. Ἀλλὰ ἦρθαν καὶ τὰ κόψανε τὰ νήματα, μοῦ στρέβλωσαν τὴν ἁρμονία καὶ τῆς ἀγάπης, οὔτε αὐτὴν δὲν μοῦ ἀφῆκαν, μάταιες οἱ ἔγνιες, κούφιες βγῆκαν οἱ μακρόσυρτες προσευχές. Καὶ τάχα τώρα ποιά πλέον ...

1) transformation.... 2) νέες οντότητες 3) αόρατες δυνάμεις.... Με τρεις διαφημίσεις θα ασχοληθούμε σήμερα, αγαπητοί αναγνώστες! Οι διαφημίσεις παρατίθενται παραπάνω και δεν πειράζει καθόλου αν αποφασίσετε να μην τις δείτε...  Ούτε κι εγώ αποφάσισα να τις δω, παρά μου επιβλήθηκαν, καθώς εκεί που άκουγα μουσική στο διαδίκτυο, ξεφύτρωναν συχνά πυκνά εμπρός μου... ξέρετε πώς γίνεται αυτό! Ένα θέμα είναι το ότι ξεφύτρωναν...  Περνάει στα ψιλά αυτή η τακτική, είναι όμως ένα βασικό στοιχείο του διαφημιστικού πακέτου.  Γιατί άραγε μόνο για τις κομματικές διαφημίσεις σε προεκλογική περίοδο, να ισχύει το σαβουάρ βιβρ απέναντι στον τηλε-γουέμπ-θεατή, της προειδοποίησης "ακολουθεί πολιτική διαφήμιση" και να μην ισχύει για κάθε διαφήμιση; Τι υποδηλώνει η άλλοτε ύπαρξη κι άλλοτε ανυπαρξία της προειδοποίησης; Θα δώσω ευθύς την απάντηση.  Διότι, όλα τα προειδοποιητικά σήματα, σκοπεύουν στον προσανατολισμό και στην εγρήγορση της συν...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡ ΟΣ ΠΡΩΤΟ: Θεοδικία και δυσαρέσκεια Σύμφωνα με όσα είδαμε έως τώρα, η κριτική των θεοδικιών ανέδειξε ότι  κοινός τόπος τους  είναι η τάση της αφαίρεσης από το πρωτογενές κακό, προκειμένου να δοθούν διάφορες ερμηνευτικές απαντήσεις για την φύση του κακού, τα τραγικά συμβάντα και τις δυστυχίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι. Οι κριτικοί των θεοδικιών και γενικότερα του μοντερνισμού, επιμένουν ότι το πρόβλημα όμως με το κακό δεν βρίσκεται στην δυσκολία της ερμηνείας του, αλλά στην αντιμετώπιση του ίδιου του κακού. Επομένως, χρειάζεται να αλλάξουμε εστίαση κι από την αφαιρετική διανοητική συζήτηση περί του κακού, να εστιάσουμε στην διαρκή και σταθερή ανάμειξή του με την καθημερινή ζωή των πραγματικών ανθρώπων.  Οι κριτικοί των θεοδικιών προτρέπουν  τους φιλοσόφους της θρησκείας και τους θεολόγους, να αφήσουν πίσω τους κάθε σκέψη που διαπνέεται από το πνεύμα της θεοδικίας, είτε αυτή επικαλείται την μυστηριώδη θεία βούληση είτε την θεία δικαιοσύνη, κα...

του Lee Smolin* Κάθε παιδί που πάει σχολείο μαθαίνει τι είναι ο χρόνος. Αλλά επίσης για κάθε παιδί φτάνει μια στιγμή, που βρίσκεται αντιμέτωπο με τα παράδοξα που γεννάει η καθημερινή μας αντίληψη για τον χρόνο. Θυμάμαι όταν ήμουν και ο ίδιος παιδί, πως ξαφνικά μου καρφώθηκε στο μυαλό η ερώτηση αν ο χρόνος θα μπορούσε να τελειώνει κάπου ή να συνεχίζεται επ' άπειρον. Πρέπει να τελειώνει κάποτε, γιατί πώς να συλλάβουμε την άπειρη παρουσία του που θα εκτείνεται μπροστά μας, αν ο χρόνος δεν έχει τέλος; Αλλά πάλι αν έχει τέλος, τι συμβαίνει ύστερα; Μελετώ την ερώτηση τι είναι ο χρόνος, κατά το μεγαλύτερο διάστημα της ενήλικης ζωής μου. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ από την αρχή ότι δεν βρίσκομαι κοντύτερα στην απάντηση απ' ότι όταν ήμουν παιδί. Πράγματι μετά από αυτή όλη τη μελέτη, δεν νομίζω ότι μπορούμε ν' απαντήσουμε ούτε στην απλή ερώτηση: Τι πράγμα είναι αυτός ο χρόνος; Ίσως το καλύτερο πράγμα που μπορώ να πω για τον χρόνο είναι να εξηγήσω πως βάθυνε για μένα το μυστήριο ...