[ παράκοσμος_ ]

Όταν μιλάμε για την παρουσία του "κακού" στον κόσμο, θα μπορούμε να επικαλούμαστε την γνωστή πρόσφατη βιντεοσκόπηση με την "πόρσε"... ως ένα μικρο άμεσο και καταφανές παράδειγμα Το μάτι της κάμερας ας είναι το δικό μας μάτι. Η σκηνή είναι αδιάφορη, τίποτα το ανησυχητικό. Ένα σταματημένο αυτοκίνητο, μπροστά σε ένα κτίριο. Αυτό που γίνεται μετά και ωθεί στα όρια την δυνατότητά μας να κατανοούμε τον κόσμο και την υφή του κακού,  είναι κάτι πλέον της υπέρβασης των ορίων της ταχύτητας, πλέον   του είδους του αυτοκινήτου, πλέον των στοιχείων του οδηγού και των δεδομένων της οδηγικής συμπεριφοράς κλπ., αυτό που γίνεται και ξεφεύγει από κάθε καταλογισμό ποινικών, ηθικών ή άλλων ευθυνών, είναι το κακό που βρίσκει σε κατάσταση απόλυτης αθωότητας την μητέρα και το νήπιο τέκνο της.  Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι αθώοι άνθρωποι, θα είχαμε ένα ακόμη θανατηφόρο,  προφανώς, τροχαίο,  αλλά δεν θα είχαμε ενώπιόν μας αυτή την τραγικότητα του αναίτιου χαμού που ωθεί στα άκρα ...

Έχετε παρατηρήσει ότι οδεύουμε (!), αν δεν είμαστε ήδη εκεί, προς μια εξειδίκευση των πόλεων; Να, πάρτε για παράδειγμα το Καρναβάλι' η Πάτρα,  η Ξάνθη, το Ρέθυμνο, η Νάουσα και δυο τρεις ακόμα, εξειδικεύονται στις αποκριάτικες εκδηλώσεις. Άλλες πόλεις, όπως η Καστοριά εξειδικεύονται στις εκδηλώσεις για τα Φώτα, άλλες για το Πάσχα, άλλες για την Πρωτομαγιά κοκ, ή σε εκδηλώσεις γύρω από ένα έθιμο. Όλες αυτές οι πόλεις ονομάζονται "δημοφιλείς" προορισμοί του εορταστικού διημέρου ή του τριημέρου, αναλόγως. Υιοθετούν,  τρόπον τινά, την ορολογία της τουριστικής βιομηχανίας  για να περιγράψουν ένα χρονικό διάστημα της ζωής της πόλης το οποίο ξεκόβεται από το σύνολο της ζωής της -όποιο κι αν είναι αυτό και όποια έκταση, πολυπλοκότητα, καθημερινότητα, ιστορικότητα και άλλα χαρακτηριστικά κι αν έχει-  εξαίρεται, υπερτονίζεται και προβάλλεται με διάθεση διαφημιστική, όπως μας διδάσκει το τουριστικό μάνατζμεντ, στην μέθοδο και ορολογία του οποίου διακρίνουμε τον ιατρικό, το...

Γυναικείες μορφές, ζωγραφική σε κομμάτι παλαιάς δερμάτινης ζώνης (λουρίδα)

Στα σχολεία σκοτώνουν τα παιδιά μας μην μιλάς με το διπλανό σου σήκω στον πίνακα βγάλε μια κόλλα χαρτί γράφε καλύτερα στοιχηθείτε  - σκοτώνουν τα παιδιά μας Της πατρίδος μου η σημαία εκδρομή στο εκπτωτικό χωριό στα Σπάτα ορθογραφικά λάθη νοηματικά λάθη ασυγχώρητα λάθη ποινή Αδικαιολόγητα παρών προβιβάζεσαι επαναληπτικά διαγωνίσματα επαναληπτικές καραμπίνες επαναληπτικές αντωνυμίες σκοτώνουν τα παιδιά μας χρήσιμοι νεκροί στην Κοινωνία *** Ο πίνακας είναι του Oscar Pearson Aπο το μπλοκ : ο βιβλιοθηκάριος Σχόλιο: Αναδημοσιεύω σήμερα το ποίημα του Γ. Κατσαμάκη, Κάπου Α., κατόπιν αδείας του, για τρεις λόγους.  Ο πρώτος, που με παρακίνησε,  είναι ότι το ποίημα μου άρεσε' θα αναφερθώ όμως σ'αυτό στο τέλος. Ο δεύτερος είναι ότι επισκέπτομαι συχνά το μπλοκ του,   ο βιβλιοθηκάριος και το έχω βρει ταιριαστό.   Ταιριαστό με τι; Μα, με το πνεύμα των βιβλιοθηκών... Το πνεύμα των βιβλιοθηκών είναι χαμηλόφωνο, α...

Επανέρχομαι σήμερα στα δύο ερωτήματα με τα οποία έκλεισα το προηγούμενο σημείωμα (_ένα μάθημα / 13.2.17) Γιατί να το κάνω; Στις παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχει πλέον μια διαδεδομένη,  τηλεοπτική θα την έλεγα, απάντηση την οποία εύκολα μπορεί κανείς να υιοθετήσει και συντασσόμενος με αυτήν να δείξει την ανάλογη συμπεριφορά και να κάνει το εν λόγω μάθημα' η απάντηση αυτή είναι ότι, σε καιρούς κρίσης πρέπει να δείχνουμε αλληλεγγύη.  Για κάθε μια λέξη αυτής της κοινότυπης φράσης θα άξιζε να διαθέσουμε λίγο χρόνο. Αφήνω κατά μέρος το "σε καιρούς κρίσης" και πάω στο υπόλοιπο της φράσης, για το οποίο θα πω σύντομα μερικές σκέψεις. Ποιός ή τι καθορίζει το πρέπει; Το "πρέπει"ή το δέον γενέσθαι, είναι μια υπερδομή και σαν τέτοια ιεραρχείται υψηλότερα από το επίπεδο της πράξης του πράττοντος και έχει, για τον λόγο αυτό, την δυνατότητα να την κατευθύνει, να την καθορίζει μέσα σε ένα χάος ενδεχόμενων αποφάσεων, πράγμα που θα ακύρωνε, θα διέλυε την ίδια την πράξη. Ως ...

Η Φιλοσοφία ως σπουδή και τεχνική της ανθρώπινης διανόησης έχει αξία ανάλογη του βαθμού που καταφέρνει να διαυγάζει, μέσα στον χρονικό ορίζοντα της ανθρώπινης περιπέτειας, τα πλέγματα της ανθρώπινης εμπειρίας και του βαθμού που έχει συνείδηση ότι πρόκειται για τούτο μόνο και όχι για κάτι άλλο. Ως εκ τούτου η Φιλοσοφία δεν βαρύνεται με τις απαντήσεις που οι άνθρωποι, ασκώντας την ελευθερία τους, σε κάθε εποχή καταφέρνουν να δώσουν στα προβλήματα που συναντούν καθώς ζουν την περιπέτεια (κάτι που κάνουν οι επιστήμες) ούτε υπόσχεται την σωτηρία στην εσχατιά του ιστορικού χρόνου (κάτι που κάνει η θεολογία), αλλά συμβάλλει ώστε οι όροι : ανθρώπινη, ελευθερία και περιπέτεια να γίνονται, κάθε φορά και όποτε ρωτιέται, εμφανείς.

Από κάτοπτρο σε άλλο κάτοπτρο Κι από θίασο σε άλλο θίασο Απο λόγια σε άλλα λόγια Δεν αφήσαμε καμία θεατρική παράσταση που να μην έχουμε παίξει Ή τουλάχιστον να μην επισκεφθήκαμε Κι ότι σας λέω Κι ότι μου λέτε Ένα πιθανό σενάριο είναι μόνο Κι άλλοτε, καθώς επιβάλλει η πλοκή, Παίζουμε τους ερωτευμένους, άλλοτε τους καταραμένους Κι άλλοτε τους ταπεινούς και πράους χαρακτήρες, Ενώ οι πόλεις καίγονταν, ενώ οι ήλιοι έλαμπαν Πάνω σε αποκαίδια, μέσα σε γκρίζους καπνούς και αναθυμιάσεις Πνίγομαι... πνίγομαι... Πρόλαβες να φωνάξεις και μετά σώπασες για πάντα... Κι έπαιζαν τα σενάρια με τις πιθανότητες της επιβίωσής μας Ανάλυτικότατα Σκηνή πρώτη, σκηνή δεύτερη, Εξοδος χορού, φινάλε.... Απευθύνομαι λοιπόν σε αυτούς Που κάποτε μες τον Μονόλογό τους Είπανε : Την αλήθεια, την αλήθεια θέλω μόνο.... Συνοψίζοντας, αγαπητοί συμπρωταγωνιστές, κομπάρσοι, σκηνοθέτες και σεις μακιγιέρ της θλίψης μας και κασκαντέρ της αγωνίας μας, Όλα ήταν στα ψέματα Κι αυτό είναι ενα σεναριο που ...