[ παράκοσμος_ ]

Ομολογώ ότι ιδέα δεν είχα για τον νεαρό τραγουδιστή Τζάστιν Μπίμπερ   (Justin Beiber, 1994) έως προχθές που άκουσα για αυτόν σ' ένα βραδινό δελτίο  ειδήσεων της tv. Εκεί, ανάμεσα σε άλλα θέματα (έχω αναφερθεί και παλιότερα στο τι σημαίνει αυτό το ανακάτεμα των άσχετων μεταξύ τους θεμάτων στα δελτία ) πληροφορήθηκα ότι ο εν λόγω τραγουδιστής σε μια συναυλία που έδωσε πρόσφατα κάπου στην Αμερική, πέταξε, λέει,  το μικρόφωνό του και αποχώρησε επιδεικτικά, διότι το πλήθος των θαυμαστών του  ούρλιαζε υστερικά και δεν τον άφηνε να  τραγουδήσει. Ο σχολιασμός της είδησης από την γνωστή τηλεπαρουσιάστρια, ήταν ότι ο Τζαστιν "αποδείχθηκε πολύ μικρός και ανώριμος  ακόμα, για να διαχειριστεί την μεγάλη του δημοσιότητα". Πριν γράψω το σημείωμα αυτό θεώρησα καλό να ενημερωθώ κάπως για τα περί του νεαρού, βιογραφικά κλπ καλλιτεχνικά δεδομένα. Βρήκα διάφορες πληροφορίες στο διαδίκτυο, που ασφαλώς είναι διαθέσιμες στον καθένα που θα ήθελε να το ψάξει. Από την...

Όλα θα μείνουν ανεκπλήρωτα. Η ζωή αποτελείται από αυτά.

Οι αποκλειστικές,  σινάφι δραστήριων γυναικών, αυτές που λέμε καπάτσες. Η ψυχολογία τους είναι ένα μείγμα μειονεξίας και επιδεξιότητας. Χειρίζονται τις ενοχές των συγγενών κι εμπνέουν εμπιστοσύνη.  Καθησυχάζουν, το μάτι τους κόβει και μετράει τις περιπτώσεις, τους γέρους, τους νεότερους, τους βλάκες, τους χωριάτες, τους μυστήριους, τα δύσκολα περιστατικά, τα εγκεφαλικά, τις παροχετεύσεις των χειρουργημένων.  Ξέρουν ποιος θα την βγάλει έως αύριο. Ανταλλάσσουν πληροφορίες για τα σόγια και τα οικογενειακά, μιλάνε χαμηλόφωνα και περνοδιαβαίνουν τους διαδρόμους των κλινικών φορώντας γάντια μιας χρήσεως, πολύ απασχολημένες πάντα... Συντηρούν μια απαραίτητη μυστικοπάθεια, έτσι που να νιώθεις ότι κάτι έχεις χάσει. Κλείνουν τις δουλειές και σιγουρεύουν τις βάρδιες. Δικτυώνονται και αυτοεπαινούνται... Καλοπιάνουν τους πελάτες... Καβατζώνουν τις πάνες ακράτειας, τα μήλα και τις αλοιφές για τις κατακλίσεις.  Δεν χάνουν ποτέ τα λόγια τους. Ξέρουν να  βάζουν στην θ...

Αν ήμουνα το ΕΣΡ θα καταργούσα τις διαφημίσεις,  που πάει να πει ότι θα καταργούσα την ιδιωτική τηλεόραση,  μπορεί και την δημόσια...  που πάει να πει ότι θα καταργούσα τον εαυτό μου. Γι'αυτό δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι το ΕΣΡ.

Αννούλα καλό μου παιδί, βλέπω τα ορθάνοιχτα κι έκπληκτα μάτια σου να με κοιτούν και για τον λόγο αυτό σπεύδω να σου δώσω κάποιες εξηγήσεις. Το πρώτο ερώτημα που δεν θα σου τεθεί ποτέ, ζώντας σε ένα Πάρκο, όπως αυτό του Ελληνικού, αλλά και οποιουδήποτε άλλου Πάρκου, παραδοσιακού ή νέου, της αλλοδαπής ή της ημεδαπής, είναι αν θέλεις να ζεις. Θέλεις Αννούλα να ζεις; Όχι εδώ ή εκεί,  αλλά γενικά.... Με την γενικότητα που δεν αφήνει απ'έξω τίποτα : τον εαυτό σου, τους ανθρώπους, τον κόσμο... Πρόσεξε, γιατί μπορεί να σου πάρει καιρό αυτή η ερώτηση. Δεν ξέρω ακριβώς πόσο. Εξαρτάται από το πόσο σύντομα και οδυνηρά θα σου συμβούν μερικά πράγματα. Η Αποκάλυψη, το σχίσιμο των πέπλων, των δαντελών και των κουρτινακιών για να δεις κάποτε την αλήθεια της αθλιότητας ή την άθλια αλήθεια... Η πραγματικότητα, το πρώτο που χρειάζεται είναι ο χρόνος. Μπορείς όμως να απαντήσεις ελεύθερα και όποτε κρίνεις ότι είσαι έτοιμη. Τότε,  αφού έχει συμβεί η Αποκάλυψη, η ερώτηση διατυπώνεται ως ε...

Η πρώτη κουβέντα,  η πρώτη αντίδραση,  αυτό που αυθόρμητα έβγαινε ήταν η άρνηση... ένα καταρχήν Όχι.  Η πρώτη απάντηση ήτανε Όχι. Στα πιο μικρά πράγματα, στα καθημερινά, αυτά που εκτυλίσσονται στο ενάμισυ τετραγωνικό... Μετά απορούσε για την μοναξιά που υπάρχει στα χωριά. Κι ήτανε αυτή η απορία της, μια απορία στατική και λιμνάζουσα... κομμάτι των λόγων, μαζί με άλλα,  που συντηρούσε τον κόσμο της. Απορούσα και γω, πώς γεννήθηκαν τόσα παιδιά.... απο ένα σώμα ερμητικά κλειστό... Ήταν η μηχανική των σωμάτων ή ένα μηχανικό σώμα και γύρω του ένα εκτεταμένο πλέγμα μύθων που συντηρούσαν τον κόσμο, σ'αυτήν την άθλια κατάσταση. Η ποινή για όλα αυτά ήτανε Θάνατος. Ένα απόλυτο και  καταρχήν Όχι.

Το σώμα ελευθερωμένο πια από την δυναστεία μιας ατσαλένιας βούλησης που δεν το υπολόγιζε κι ούτε του χαρίστηκε ποτέ... για πόσα χρόνια; μπορεί και ενενήντα.... μπορούσε πλέον να υπολογίζει στην συμπόνια των άλλων... Μπορούσε να δείχνει αυτό που ήταν ....μόνο  ένα σώμα. Σάρκες και οστά τυλιγμένα με ένα ξερό δέρμα, χαλαρές συνδέσεις,  ... μπορούσε να αφεθεί στην ανημπόρια του...στην πραγματικότητα του χρόνου και της φθοράς. Όχι,  δεν χρειαζόταν να προσποιείται πια... Ήταν η ανάγκη .... Η ανάγκη του υποστηρίγματος, του τρέμουλου, της ούρησης, το μπλάβισμα των φλεβών, το στόμα που μπορούσε τώρα να χάσκει..., ο φόβος. Είχε επέλθει μια εξισορρόπηση.... καθώς η βούληση μέρα τη μέρα σμίκρυνε, το σώμα ζάρωνε κι αυτό, κύρτωνε ... τώρα φαινότανε ό, τι είχε μπορέσει να γίνει,  ό, τι ήτανε κι ό, τι υπήρχε. Τώρα φαινότανε η ηλικία και η πραγματικότητα που προσπαθούσε τόσο πολύ, με τόσους τρόπους, για τόσο πολύ καιρό να αποφύγει...ο άνθρωπος γυμνός μπροστά στην απώλειά του....