[ παράκοσμος_ ]

Η Κατίνα, κόρη ανύπανδρη, ετών 46. Το χωριό λέει  όταν πέθανε ο πατέρας της και λύθηκαν τα χέρια του δημοτικού συμβούλου της περιοχής , μπόρεσαν οι υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας να μπουν στο σπίτι. Με την συγκατάθεση κάποιων συγγενών πήραν τη μάνα και την μεγαλύτερη αδελφή και τις έκλεισαν σε ίδρυμα. Η μάνα και οι κόρες. Ελένη, Αφροδίτη, Κατίνα. Μ' αυτή τη σειρά. Το χωριό λέει τα δύο κορίτσια ήταν καλές μαθήτριες, πήγαιναν στο κοντινό γυμνάσιο. Όταν ήταν να πάνε στο λύκειο, ο πατέρας τους το απαγόρευσε. Τις έκλεισε στο σπίτι. Το χωριό λέει κανείς δεν είχε μπει στο σπίτι τους. Αυτός μόνο πήγαινε στο καφενείο. Πολύ δουλευταράς, έως τα τελευταία του δούλευε σαν το σκύλο. Το χωριό λέει στο κάτω ισόγειο είχε τα πιθάρια με το λάδι, το κρασί και τα άλλα γεννήματα κρατούσε εκείνος τα κλειδιά το λάδι για το μαγείρεμα τους το έδινε αυτός κι έτσι είχε τον έλεγχο. Στο τέλος έπαψαν να μαγειρεύουν. Το χωριό λέει έτρωγαν κονσέρβες. Πέταγαν τα άδεια κονσερβοκούτια στο διπλανό ...

Θα προσπαθήσω να σκεφτώ πώς πρέπει να σταθώ απέναντί σας πάνω κάτω ξέρω κάτι σοβαρό θα πρέπει να πω κάτι τις σύγχρονες προκλήσεις, για την κατάσταση όπως αυτή διαμορφώνεται για τα σύγχρονα ερωτήματα κάπως να αναπτύξω έναν προβληματισμό και για την έρευνα κάτι θα πρέπει να πω, επίσης α! ναι, και για τους προσωπικούς μου στόχους. Δεν ξέρω εάν θα τα καταφέρω να σας πείσω να με πάρετε μαζί σας θυμάμαι την Σονάτα του Σεληνόφωτος εκείνη τη μεσόκοπη κυρία που παρακαλούσε πάρε με μαζί σου πάει καιρός... Μα καθώς θα προσπαθώ πραγματικά ενώπιόν σας ίσως να μπορέσω να σας δώσω τουλάχιστον το σχήμα μου καθώς συντρίβεται ανάμεσα σε δύο λιθάρια. 

της Φωτεινής Καψή Ο ρόλος μου ήταν αυτός : να λειτουργώ σαν κάτοπτρο... όλα τα άλλα ήταν δικαιολογίες. Τι θα μπορούσε όμως να αντικατοπτρίσει πάνω μου; Αυτό που ο Νάρκισσος άνθρωπος θέλει να αντικατοπτρίζει παντού... σε ανθρώπους, σε αντικείμενα, στον κόσμο: τον αγαπημένο του Εαυτό.... Εγώ, της ήμουν αδιάφορη.... αν και ένιωθε πανικό στην σκέψη ότι μπορώ, ότι σε αντίθεση με την ίδια, εγώ είχα την δυνατότητα να την εγκαταλείψω. Εγώ όμως της ήμουν αδιάφορη. Θέλω να πω με αυτό, ότι ποτέ δεν τέθηκε στο μυαλό της το ερώτημα, το οποίο θεωρώ κεντρικής σημασίας : ποιός είναι αυτός ο άνθρωπος ; τι κάνει; τι επιθυμεί; πώς βλέπει τα πράγματα; με τι ευχαριστιέται; με τι δυσαρεστείται; τι αγαπάει; τι φοβάται; Όχι, για ένα Νάρκισσο αυτό το ερώτημα δεν υφίσταται καν. Οπότε κάθε προσπάθεια για συνεννόηση και επαφή, ήταν από χέρι καταδικασμένη. Ήμουν το αντικείμενο πειραματικής συνθήκης, ενός επαναλαμβανόμενου για χρόνια πειράματος με σίγουρα και εγγυημένα κάθε φορά αποτελέσματα... Αυτό ...

Ένα λεξιλόγιο το πολύ τριάντα λέξεων... Μια απόσταση τριάντα βημάτων.... Οι κινήσεις καμιά τριανταριά κι αυτές.... και κάθε τριάντα μέρες πληρώνεται τον μισθό του... Θα μπορούσε να ήταν ποινή φυλάκισης που κάποιος ανελέητος δικαστής είχε αποφασίσει κι όμως ήταν η ζωή του. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν τα χρόνια της ζωής τους προσπαθώντας να κατασκευάσουν μια Ιδέα του εαυτού τους . Μέσα στην ιδέα αυτή θα στρογγυλοκαθίσουν και θα βολευτούν. Η ιδέα αυτή είναι ο θρόνος τους. Μέσα στην ιδέα αυτή θα αναπαυτούν και θα σταυρώσουν τα χέρια τους. Η ιδέα αυτή είναι ο τάφος τους. Για την κατασκευή αυτή χρησιμοποιούν πάντοτε τα καλύτερα υλικά, τα πιο αξιόπιστα και ανθεκτικά στο χρόνο. Έτσι που ο θρόνος - τάφος τους να είναι ένα κανονικό μνημείο. Δύο από τα δομικά υλικά που αρέσκονται να χρησιμοποιούν είναι  η μητρότητα και η πατρότητα, ταυτοχρόνως... γιατί και εγγυημένα είναι και δένουν πολύ καλά μεταξύ τους. Αν και δεν αποκλείονται και όλα τα άλλα, π.χ. η εργατικότητα, η θυσιαστική προσφορά, η εντιμότητα, διάφοροι τίτλοι κλπ, κλπ.... όλα είναι χρήσιμα. Έτσι, ένθρονοι και ενταφιασμένοι πετυχαίνουν να  είναι και ζωντανοί και νεκροί... και βασιλιάδες και πτώματα. Αυτό που δεν καταφέρνουν κι ούτε επιθυμούν, είναι να γίνουν απλοί, ζωντανοί άνθρωποι......

του  λαμπε ρατ στον Τ. ούτε δικέφαλα τέρατα ούτε αυτοκρατορικά μόνοι Έχουμε ταυτίσει τον έρωτα με το ρομαντισμό. Όσοι διατηρούν ακόμα μια ευαισθησία δεν μπορούν να δουν, να σκεφτούν και να αισθανθούν πέρα απ’ το ρομαντικό έρωτα. Ακόμα και οι πλέον πραγματιστές, ακόμα και οι πλέον κυνικοί, όταν κάποτε ερωτεύονται, σπανίως ομολογουμένως, ερωτεύονται ρομαντικά: παιχνίδι της σαγήνης, ακόρεστη ικανοποίηση των αισθήσεων, μεγάλα, πρόωρα, υπερβολικά λόγια, απώλεια του εαυτού και ταυτόχρονη αποθέωση του εαυτού, εσωτερική ζωή με μεγάλο βάρος, συναισθηματικό και πνευματικό. Ο μεγάλος ρομαντικός έρωτας βιώνεται ιλιγγιωδώς και βασανιστικά, ακόμα και αυτοκαταστροφικά. Βιώνεται μεν ως άνοιγμα του Εγώ προς το Εσύ αλλά δεν παύει να πρόκειται για ένα άνοιγμα εγωιστικό, για μια αξίωση του Εγώ από το Εσύ, για μια αναζήτηση του Εγώ μέσα στο Εσύ, για μια στην ουσία εσωτερικά βιωμένη κατάσταση που όμως πασχίζει να κατισχύσει επί του πραγματικού, εν τέλει για έναν έρωτα με τον ίδιο τον...

ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ (5 Ιουνίου 1898 - 19 ; 20 Αυγούστου 1936) Ο Λόρκα συλλαμβάνεται τον Αύγουστο του 1936  από τους φαλαγγίτες στη Γρανάδα στο σπίτι του φίλου του Λουίς Ροσάλες όπου κρύβονταν και στις 19 ή 20 του ίδιου μήνα εκτελείται στο Βιθνάρ, στα περίχωρα της Γρανάδας. Ο ποιητής  Πάμπλο Νερούντα  αναφέρει το εξής συνταρακτικό θέαμα που αντίκρισε ο Λόρκα και του το αφηγήθηκε με τρεμάμενη φωνή λίγο πριν δολοφονηθεί και εκ που εκ των υστέρων αποδείχτηκε προμήνυμα εφιαλτικό.   "Ήταν μια αυγή στην Εστρεμαδούρα. Ο ποιητής, επειδή δεν μπορούσε να κοιμηθεί σηκώθηκε και κάθισε να δει τον ήλιο που ανέτειλε. Υπήρχαν μπροστά στα μάτια του δύο παλιά κατεστραμμένα αγάλματα στην πρόσοψη ενός παλιού, εγκαταλελειμμένου πύργου. Ήταν απορροφημένος από το τοπίο, όταν ένα αρνάκι πέρασε από κοντά του, χαμένο φαίνεται απ” το κοπάδι του, και ξάφνου, μέσα απ” τα ερείπια του πύργου, φάνηκαν έξι έως επτά κατάμαυρα γουρούνια που όρμησαν πάνω στο αρνάκι,...