[ παράκοσμος_ ]

Εχθές είδα για κάμποση ώρα -για όση ώρα χρειάζεται ένα σπίτι να φάει,  να μαζευτεί και να το βάλω για ύπνο- την συζήτηση στην Βουλή. Δεν θυμάμαι ακριβώς το θέμα που απασχολούσε τους ηγήτορες του έθνους , αλλά ήταν κάτι σοβαρό.... θαρρώ η Δικαιοσύνη plus κάτι ακόμα! Ενόσω τους άκουγα, σκεφτηκα ότι εάν ήταν διαγωνιζόμενοι στις Πανελλήνιες, θα είχαν συγκεντρώσει τόση βαθμολογία όση χρειάζεται για να περάσει κανείς σε κάποια Σχολή Ονυχοπλαστικής, Βλεφαροπλαστικής και Χορού Οριενταλ : δηλαδή, Τίποτα! Έπλενα τα πιάτα όταν ήρθε στο μυαλό μου το ποίημα του Σεφέρη,  Αφήγηση..... Ή μάλλον, όχι...  ήρθε στον μελωδικο-αισθητικό εαυτό μου το τραγούδι του Πασχαλίδη: Τον συνηθίσαμε, είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος ......................... Τον συνηθίσαμε, δεν αντιπροσωπεύει τίποτα   σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει και σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δεν βρίσκω τίποτα που να μην το συνηθίσατε. Μάζευα τα ψίχουλα απ' το τραπέζι και σιγοτραγουδούσα τα λόγ...

Δίπλα στο επίσημο κράτος,  τις διάφορες ΜΚΟ, την Εκκλησία  και τους διεθνείς οργανισμούς που αυτή την περίοδο κινητοποιούνται προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν πρακτικά προβλήματα των μεταναστών και παράλληλα με τους διάφορους αετονύχηδες που κερδίζουν από την ανάγκη και την δυστυχία του αναγκασμένου και δυστυχισμένου πλήθους, εμφανίστηκαν διάφοροι τύποι και τύπισσες -που συνήθως ανήκουν στην άμορφη, αποκαλούμενη "μεσαία τάξη" -οι οποίοι κάνουν ανέλπιδα, απρογραμμάτιστα και μάλλον αδιέξοδα  πράγματα: Όπως το να φέρουν μια κουβέρτα από το σπίτι τους, να δώσουν μια τσάντα τρόφιμα, φάρμακα ή ένα παιχνίδι....και άλλα ευφάνταστα. Κάποια τηλεοπτικά συνεργεία, κάποιες φορές τους εντοπίζουν και τους προβάλλουν, ανάγοντας  έτσι,  μέσω της προβολής στο φως της τηλεοπτικής τους δημοσιότητας,   τις πράξεις  στην κοινωνική ευαισθησία. Οι πράξεις αυτών των ανθρώπων τότε αποκτούν ένα χαρακτήρα ενδεχομενικό... μπορεί κάποιος να είναι ή να μην είναι κοινωνικά ευαίσθη...

Μητέρα, μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα, κι αν στο κρυφό μυστήριο ζούν πάντα τα παιδιά σου με λογισμό και μ' όνειρο, τι χάρ' έχουν τα μάτια, τα μάτια τούτα, να σ' ιδούν μες στο πανέρμο δάσος, που ξάφνου σου τριγύρισε τ' αθάνατα ποδάρια (κοίτα) με φύλλα της Λαμπρής, με φύλλα τού Βαϊώνε! Το θεϊκό σου πάτημα δεν άκουσα, δεν είδα· ατάραχη σαν ουρανός μ' όλα τα κάλλη πόχει, που μέρη τόσα φαίνονται καί μέρη 'ναι κρυμμένα! Αλλά, Θεά, δεν ημπορώ ν' ακούσω τη φωνή σου, κι ευθύς εγώ τ' ελληνικού κόσμου να τη χαρίσω; Δόξα 'χ' η μαύρη πέτρα του καί το ξερό χορτάρι. ( Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Γ' Σχεδίασμα- απόσπασμα) Μελοποίηση : Γιάννης Μαρκόπουλος Επίκαιρο Σχόλιο: Μέρες σαν την σημερινή νιώθεις ότι τις έχουνε ρουφήξει ως το μεδούλι. Εθνική επέτειος, μια μέρα που ενδείκνυται για πολλά. Στο τέλος της παρέλασης πάντα, κάνουν δηλώσεις οι  Αρχές. Τι παράξενο! Οι Αρχές στο τέλος... πετάνε στην μέρα ένα κουρέλι λ...

Υπάρχει στην Φιλοσοφία η λεγόμενη " αρχή της χάριτος ". Και επειδή η Φιλοσοφία είναι ένας ατελείωτος διάλογος [για πολλούς απλώς ένα χα(ζ)σομέρι]  που βάλθηκαν να κάνουν οπωσδήποτε οι άνθρωποι μη κωλυόμενοι ακόμα και από τον θάνατό τους, η εν λόγω "αρχή" έχει μια κάποια αξία. Τι λέει αυτή η αρχή; Σε ελεύθερη περιφραστική απόδοση: δώσε στον φιλοσοφικό σου αντίπαλο το καλύτερο επιχείρημά του, μετά ανάπτυξε το δικό σου. Θα μπορούσε αυτή η αρχή να ήταν μια καλή αρχή όχι μόνο για τους πάσης φύσεως διαλόγους, αλλά και για τον κατ'εξοχήν διάλογο, της σκέψης που σκέφτεται το αντικείμενό της, αλλά ας μην πάμε στα βαθιά. Για να εξηγήσω λίγο την "αρχή της χάριτος", θα πω ότι είναι το αντίθετο της "αρχής του ξεσχίσματος", βάσει της οποίας συνομιλούμε σε όλη την κλίμακα, από το κοινοβούλιο έως τα πάνελς και από το φειςμπουκ έως τον πάγκο της λαϊκής αγοράς. Στον πυρήνα της "αρχής του ξεσχίματος", βρίσκεται η απεγνωσμένη πεποίθηση ότι...

Δεν θα επιχειρήσω άλλον έναν ορισμό του Τι είναι Ποίηση κι ούτε θα απαντήσω σε ερωτήσεις πώς γράφεται ένα Ποίημα κι ούτε θα ξέρω να σας πω πώς διαβάζονται τα Ποιήματα  Δηλώνω μόνο ότι, παραμένουν δυό πράγματα ασύνδετα μια καλή κυρία απ' το  Καλαί και ένα αδειανό σωσίβιο που επιπλέει  στα ανοιχτά της Χίου. Ζωγραφικά έργα: Νίκη Στρατάκη

Ενσάρκωνε το δέον Δεν είχε άλλη σάρκα ήταν μια σάρκα που σάπιζε.. Η απανθρωπία που καταβάλει κάποιους ανθρώπους έχει ως προϋπόθεση την κατάπνιξη του θέλω τους.... Για κάποιους λόγους που έχουν να κάνουν με την "στερεότητα" του κόσμου  δεν εκτέθηκαν ποτέ στην αβάσταχτη και γλυκιά  ανθρωπιά του θέλω τους.... Ο κόσμος έπρεπε πάση θυσία να μείνει στέρεος. Δεν χώραγε αμφισβήτηση, φαινότανε αλάνθαστος.... ήταν και βαρύς ο βηματισμός του, σα να φορούσε χοντρά στιβάνια... ποιό θέλω  να του αντισταθεί! Έτσι οι άνθρωποι αυτοί  στερήθηκαν τις  δοκιμασίες και τα μαρτύρια του θέλω τους ... την ευπάθεια και την άστατη μεταβλητότητά του, που όμως παρ'όλα  τα μειονεκτήματά του, είναι ικανό να γκρεμίσει ένα σπίτι, μια πόλη, τον κόσμο όλο... Δεν αφέθηκαν ποτέ στις ταραχές που συνοδεύουν τον άνθρωπο που θέλει κάτι.... κι έτσι ταραγμένος καθώς είναι και συνεπαρμένος από την δύναμη του θέλω του, βγαίνει έξω από τον εαυτό του, ζητώντας και κραυγάζοντας : Σε θέλω...

Τα χρυσόψαρα δεν έχουν μνήμη.  Γι' αυτό και δεν έχουν να μας πουν καμία ιστορία! Κάθε φορά που διασχίζουν κολυμπώντας την γυάλα τους, είναι η πρώτη φορά. Κουτουλάνε στα τοιχώματα και ξαφνιάζονται:  α! μια γυάλα.... λένε, και στρίβουν... κάνουν μια γυροβολιά.... Κολυμπάνε ανοιγοκλείνοντας το στρογγυλό χωρίς δόντια στόμα τους  και ξανακουτουλάνε και ξαναξαφνιάζονται : α! μια γυάλα, λένε και ξαναστρίβουν... στο ίδιο δευτερόλεπτο, κολύμπι, γυάλα και γυροβολιά ενώνονται και βυθίζονται στο τίποτα.  Κάθε φορά που διασχίζουν τον λιγοστό χώρο τους είναι για πρώτη φορά. Αντικρίζουν κάθε φορά, για πρωτη φορά τον κόσμο με τα ψαρίσια γουρλωμένα μάτια τους. Η έκπληξή τους διαρκεί όσο η πρόσκρουση στα τοιχώματα, για να ξαναδημιουργηθεί εκ του μηδενός... έτσι ο κόσμος τους χάνεται και φτιάχνεται αδιάκοπα, όσο υπάρχει νερό... μες την σιωπή, χωρίς μελοδραματισμούς και υστερίες... Δεν ξέρω πόσες γυροβολιές κάνει στην διάρκεια της ζωής του ένα χρυσόψαρο. Όσες κι αν κάνει είναι...