[ παράκοσμος_ ]

Δεκαπενταυγουστιανές παρέες... Αθηναίοι που έρχονται, για λίγες μέρες , στην γενέτειρα. Και είναι , θαρρώ, μέρος των διακοπών, κάτι σαν φόρος τιμής στην ένδοξη νεότητα των αγώνων, σαν επίσκεψη σε μαυσωλείο, σε αξιοθέατο ή σε λαογραφικό μουσείο, η συζήτηση να περιστραφεί περί τα πολιτικά. Και, τι ευτυχής συγκυρία! τα πολιτικά ενδείκνυνται στις μέρες μας για αψιμαχίες ... μόλις πριν 3 μέρες η Βουλή, η Ζωή και διάφοροι άλλοι, έως πρωίας (μάλιστα, έως τελικής πτώσεως των μικροφώνων και εξαντλήσεως των πρακτικογράφων... ) συζητούσαν για το 3ο αριστερό μνημόνιο ... Θα είχα πολλά να πω, αλλά βαριέμαι, γιατί να το κρύβω; .. βαριέμαι αφάνταστα να σχολιάσω ομιλίες (π.χ. την ευτραπελία του υποικ. Ευκλείδη) Λοιπόν, ο λόγος για την συζήτηση στις παρέες... μεταξύ καλιτσουνιού, ρακής και πιατελών με πιλάφι, περί την ΕΕ και την παραμονή μας σ' αυτήν, στο ευρώ, περί των "κινδύνων" επιστροφής στην δραχμή, περί του δημοψηφίσματος, την πρώτη φορά Αριστερά (αυτό μου φέρνει στο μυ...

Σχόλιο Γνωστό τραγούδι... άριστα παιγμένο και τραγουδισμένο από καλλιτέχνες του δρόμου.... Τίτλος : Στάσου δίπλα μου.... Και λαμβάνω αφορμή από τον τίτλο, για να πω ότι για να σταθείς δίπλα σε έναν άνθρωπο που έχει μια κάποια ανάγκη επειδή είναι φτωχός και ανήμπορος ή κατατρεγμένος, πρέπει απαραιτήτως πρώτα να τον δεις. Εάν δεν δύνασαι να τον δεις, αυτόν τον ίδιο, τότε θα τον μετατρέπεις σ' ένα καθρέπτη της φιλανθρωπίας σου και των δικών σου αναγκών εξιλέωσης, ανωτερότητας ή ό,τι άλλο, πράγμα που είναι το δεύτερο πιο σύνηθες και διαδεδομένο πράγμα στον κόσμο. Το να δεις, όμως, έναν άνθρωπο δεν είναι κάτι εύκολο... Απαιτεί άλλη όραση. Συνήθως βλέπουμε έναν άνθρωπο μέσα από προκατασκευασμένες κοινωνικές κατηγορίες,  π.χ. έναν φτωχό που σιτίζεται σε φιλανθρωπικά  συσσίτια, συνήθως, τον βλέπουμε μέσα από το πρίσμα  των πιεστικών αναγκών του (να φάει, να ντυθεί, να γιατροπορευτεί) και ως φορέα δικαιωμάτων (να βρει δουλειά, να πάρει το επίδομα κλπ.)....  Και ...

Π οτέ δεν πίστεψα σε εμψυχωτικά λόγια, γι' αυτό και δεν μπορώ να εμψυχώσω κανέναν... Μάλλον αυτός είναι κι ο λόγος που δεν έλαβα ποτέ μου δημόσια αξιώματα...που απαιτούν έναν βαθμό εμ-ψύχωσης και ψυχωμένους τύπους να βγαίνουν στα μπαλκόνια, στα Ζάπεια, στα Μέγαρα, στους άμβωνες, στα βήματα, στα φόρα.... Όμως σκέφτομαι το ενδεχόμενο να ήμουν, λέει, Στρατηγός...... Αν, λοιπόν,  ήμουν Στρατηγός σε μάχη, θα έλεγα  στους στρατιώτες μου.... Παιδιά, τελειώσανε τα ψέματα. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό για να σας λέω παραμύθια... Όποιος μείνει στη μάχη να το ξέρει ότι μένει για το γαμημένο κέφι του. Κανείς δεν πρόκειται να τον θυμάται, ούτε ήρωας θα γίνει, ούτε θα σώσει τίποτα και δεν υπάρχει καμία ιδέα που να αξίζει να πεθάνει κανείς... ...και στην τελική δεν πρόκειται να νικήσουμε... Όποιος πάλι φύγει....δεν θα τον πούμε προδότη ή δειλό.. αλλά απλά ότι έφυγε... επειδή δεν είχε κέφι για πόλεμο. Θα με κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια... Αναταραχή θα επικρατούσε στο σ...

Φίλε Μιχάλη, σε χαιρετώ. Σου γράφω από το υπόγειο. Μην αναστατώνεσαι....Δεν άλλαξε τίποτα. Όλα όπως τα ήξερες. Ο κόσμος παραμένει γυρισμένος ανάποδα, σα μια χελώνα με το καυκί της στο χώμα και τα κοντόχοντρα φολιδωτά ποδαράκια της να πλατσουρίζουν γελοία στο κενό.... Μαθαίνω τα νέα σου από τα παλιά. Εγώ, χάνω τα δόντια μου. Ξέρεις πώς γίνεται αυτό... αρχίζει σιγά σιγά και μια ωραία πρωία κι ενώ ο ήλιος ψηλά μεσουρανεί, σηκώνεσαι και τα μάγουλά σου έχουν βουλιάξει κι ενώ όλοι μιλούν με ευφράδεια, εσύ μιλάς φαφούτικα... βέβαια προσπαθώ να το κρύβω κάπως, μιλάω λιγότερο, δεν έχω και τίποτα να πω..... αλλά ο άνθρωπος που έχει χάσει τα δόντια του φαίνεται, φίλε μου.... Σε λίγο καιρό θα έχω χάσει και τον λίγο ουρανίσκο μου. Έχεις χαιρετισμούς από τον μαύρο υπηρέτη τον Ομάρ.... Του είπα να μου φτιάξει ένα μαύρο καφέ κι ακόμα περιμένω....Θα πάω να τον φτιάξω μόνη μου. Καλά ταξίδια!! ΥΓ . Ξέχασα να σου πω ότι έχουμε στην κυβέρνηση "Πρώτη Φορά Αριστερά" (ΠΦΑ).... Ελευθερ...

Για τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, μη με ρωτάτε εμένα,  δεν τα ξέρω τα θεολογικά και κανα δυο φορές που βρέθηκα, σ' εκκλησιές και τέτοια που μιλούσανε κηρύγματα, δεν καταλάβαινα καλά τι θέλανε να πούνε.... Σαν ξένα να μιλούσανε ....Σαν κάτι ξένο κι αϊδιο....Σαν κάτι παλιό....Σαν κάτι όλο φως λευκό, που ανέβαινε και στράβωνε τους ανθρώπους... έτσι, κι εγώ τίποτα δεν κατάλαβα.... Δεν ξέρω για την Μεταμόρφωση του Σωτήρος και μη με ρωτάτε.... εγώ ξέρω για ένα παιδί που τρύπαγε τις φλέβες του και σιγά σιγά, με πόνο πολύ και δάκρυα σταμάτησε να τις τρυπάει... εγώ ξέρω για μια γυναίκα που χτύπαγε το κεφάλι της στην αιχμηρή πέτρα, γιατί δεν ήταν, λέει, δικό της εκείνο το κεφάλι και μετά από τα πολλά, το αγάπησε το κεφάλι της... εγώ ξέρω για τον άντρα που γύρισε στο σπίτι του κι έκλαψε πικρά κι αγάπησε και φίλησε με πάθος το γερασμένο κορμί της γυναίκας του... εγώ ξέρω για γυναίκες που γέννησαν στη φυλακή και στα μπορντέλα κι ήθελαν, λέει, τα παιδιά τους να σπουδάσουν.... εγώ ξέρω γ...

  Φίλε Οπενχάιμερ, λάβαμε τις τελευταίες ειδήσεις σας. Φορτωμένα τις μέρες αυτές, τα ερτζιανά κ' οι ασύρματοι πάνε και φέρνουν, σ' όλο τον κόσμο, τη σιωπή και τη θλίψη σας. Και μεις, άνθρωποι απλοί, όπως κάνουμε πάντοτε, γνωρίζοντας πως ο πόνος κατοικείται από το Θεό σηκωθήκαμε ορθοί και κρατήσαμε σιγή πέντε λεπτών μπρος στη θλίμη σας, με σκυμμένα τα πρόσωπα και σταυρωμένα τα χέρια μας. Αλλά, φίλε Οπενχάιμερ, όχι· δεν προσθέσατε τίποτα στην καρδιά μας. Η πράξη σας έμεινε πράξη. Η σελίδα σας έκλεισε. Τ' ανάλαφρο σαν αστέρι όνομά σας έγινε στάχτη στη Χιροσίμα. Σε τι θα ωφελούσε ν' αφήσουμε τώρα την καρδιά μας αδέσποτη κάτω απ’τα δάκρυά σας; Σε τι θα ωφελούσε να κάτοσυμε δίπλα σας αντίκρυ στο σύμπαν; Σας παραδίνουμε στη μακροθυμία των αιώνων κι ευχόμαστε ν' αξιωθείτε τη χάρη της. Τι να σας κάνουμε; Πού να σας κρύψουμε; Όπου κι αν σας βάλει κανείς σαν πύργος πανύψηλος ...

Bήμα, 7.8.1945 Συμπληρώνονται σήμερα (6 Αυγούστου) 70 χρόνια από την ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χισοσίμα ("το αγοράκι") και σε έξι μέρες ακολουθεί  η δεύτερη ("ο χοντρός") στο Ναγκασάκι. Κι εγώ δεν θέλω να μπω στην κοινότυπη συζήτηση για τα τρομερά αποτελέσματα αυτών των ενεργειών, τα οποία έχουν επακρώς διερευνηθεί από ιστορική άποψη και έχει αναδειχθεί ο ρόλος τους στην μετέπειτα διαμόρφωση της παγκόσμιας ισορροπίας τρόμου που κυριάρχησε, αλλά και στη συνειδητοποίηση της ανάγκης ενός παγκόσμιου φιλερηνικού κινήματος. Αν επιλέγω σήμερα αυτή την φωτογραφία από την εφημερίδα το Βήμα της εποχής εκείνης είναι γιατί με πάει κατ' ευθείαν σ' αυτό που έχω εντοπίσει και θέλω να πω. Τι είναι αυτό που κάνει φρικιαστική και απαράδεκτη την ρίψη της ατομικής βόμβας  το 1945; Πολλοί αναφέρουν τον ακαριαίο θάνατο των 45.000 αμάχων κατοίκων της πόλης της Χιροσίμας και άλλων τόσων μέσα στους επόμενους 2-4 μήνες. Είναι ένα σωστό επιχείρημα που ωστόσο δεν...