[ παράκοσμος_ ]

  Μουσική: Στέλιος Πετράκης Γιώργος Μακρής : Γκάιντα Γιώργος Καλούδης : Cello Αναδημοσίευση από μπλόγκ : Σαλογραία    Άκουσα την ψυχή μου να κλαίει έβρεχε νερά του ουρανού κι ήταν η ψυχή μου λάσπη η χωμάτινη κι ένα βαθύ, βαθύ παράπονο  κύλαγε σε όλα της τα ρυάκια.      

Εργο : Χρ. Μποκόρος Εάν εξαιρέσουμε την δυσάρεστη περίπτωση να είσαι καθαρίστρια σε ξενοδοχείο δημοφιλούς τουριστικού προορισμού, όπως λέγονται τα μέρη εκείνα της πατρίδας μας που αναπτύχθηκαν ως "απέραντα ξενοδοχεία" (όπως μας είχε πει ο  Γ. Σεφέρης στην Κίχλη του, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '40) ή εκείνη του να είσαι ντελιβεράς σε αλυσίδα σουβλατζίδικων και στο γραφείο του διευθυντού του καταστήματος στο οποίο εργάζεσαι να σωριάζονται δεκάδες αιτήσεις και βιογραφικά ανθρώπων όπως εσύ,  με πτυχία, μεταπτυχιακά και προφίσιενσυ, εάν λέω εξαιρέσουμε αυτές κι άλλες παρόμοιες άκρως δυσάρεστες περιπτώσεις, όπου η έκφραση της γνώμης σου περί του οιουδήποτε θέματος στην καλύτερη περίπτωση δεν αφορά κανένα και στην χειρότερη σε οδηγεί στο ταμείο για να εισπράξεις την απόλυσή σου, κι αν έχεις την τύχη να έχεις γεννηθεί στην πολιτισμένη δύση και να ασκείς ένα επάγγελμα όπως αυτό του δημοσιογράφου σε κάποιο μέσο μαζικής ενημέρωσης, τότε απολαμβάνεις το μεγάλο προν...

Μ ετά από μέρες βροχής βγήκες έξω. Χειμωνική λιακάδα. "Κάπου καίνε ξύλα" είπες κι ανάσανες βαθιά την ανακούφιση.  Δεν σ' άκουσα. Είχα το νου μου στα πουλιά.  "Κάπου καίνε ξύλα" είπες πιο δυνατά... Ακούστηκαν πολλές τουφεκιές.  Οι καλοί κυνηγοί κρυμμένοι στη χαράδρα είχανε στήσει καρτέρι.  Περνούσανε τα πουλιά και χαμηλοπετούσαν. Δεν άκουσες τίποτα.  Πέσαν νεκρά τα πτερωμένα σώματα.   Μπήκα μέσα και έκλεισα την πόρτα. Κρυώνω περισσότερο στον ήλιο του χειμώνα...

 

Στη Ν.Β . M ε ρώτησες αν ακόμα είσαι όμορφη Ναι, σου είπα. Δεν λέω ψέματα. Ποτέ δεν λέω ψέματα, όπως κι όλοι οι άνθρωποι, νομίζω... Κι αν καμιά φορά το ψέμα εισχωρεί στα λόγια μου, δεν είναι γιατί εγώ το κάλεσα. Είναι γιατί βρέθηκε στο δρόμο που πήγαινα κι έπρεπε από μέσα του να περάσω. Έπειτα, τι είναι η αλήθεια, παρ' εκτός ένας δρόμος σπαρμένος με ψέματα που ντελαπάρισαν; Δεν είπα ψέματα, λοιπόν. Ναι, ήσουν όμορφη... Η ομορφιά, το λοιπόν, είναι αυτό που δεν μπορούμε να φτιάξουμε. Τα μέσα μας όλα καταπίπτουν ανίσχυρα. Οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη. Καμία προσπάθεια πλέον. Μαύρο το ράσο, να φαίνεται μόνο το πρόσωπο. Η ομορφιά είναι το άκτιστο φως του προσώπου. Ναι, είσαι όμορφη, σαν με ρωτάς να σου πω την αλήθεια.

ο κεντρικός δρόμος που οδηγεί... π ού  οδηγεί;  τον βαδίζω πεζή λίγα χρόνια κι όμως δεν ξέρω πού οδηγεί σήμερα ήταν έτσι χιονισμένος άλλες  ηλιόλουστος, άλλες βρεγμένος,  άλλες βρώμικος, κουρασμένος γρήγορα βήματα σήμερα ήταν έτσι πανέμορφος χιονισμένος ο δρόμος μου  χνάρια από βήματα που πάνε κι έρχονται τόσα παιδιά που θα σβήσει το χιόνι εγώ καθυστερώ, αργά προσεκτικά και  κάθε φορά αναρωτιέμαι  είναι άραγε αλήθεια; και γιατί να βαδίζω ακόμα  για την αλήθεια σου  πανέμορφε δρόμε;

Στις Ευανθίες της ζωής μου Η μητέρα μου - κυρία Ευανθία στο όνομα- είναι μια γυναίκα απλή. Την θυμάμαι -όπως θυμάται μετά από χρόνια ένα παιδί τη μητέρα του- να κάνει απλά πράγματα, του σπιτιού δουλειές και φροντίδες, που περνούσανε απαρατήρητα. Πράγματα αδιάφορα και αφανή που έμελλε γρήγορα να ξεχαστούν, καθώς διαλύονταν μέσα στην καθημερινή ζωή μας. Πράξεις που έμειναν ανυπεράσπιστες.  Τις παραμερίζαμε εύκολα. Η αδυναμία τους. Τότε μας φαίνονταν άδικος και χαμένος κόπος και χρόνος. Η ορμή μας. Ίσως να είχαμε δίκιο. Ίσως οι απλές κι αδύναμες πράξεις για να σπάσουν το όριο της απλότητάς τους και να γίνουν πράξεις σημαντικές, να χρειάζεται να περιμένουν πολύ μέχρι να συναντήσουν τα λόγια που είναι ικανά να τις τραβήξουν από την αφάνειά τους. Να, ας πούμε, όπως το τρύπωμα των ρούχων. Ποτέ δεν ράβουμε κατ' ευθείαν π.χ. ένα στρίφωμα μιας φούστας που ξηλώθηκε, ένα παντελόνι που θέλει κόντεμα, ένα φερμουάρ ή μια δαντέλα στο πετσετάκι. Απαραίτητα πρώτα το τρ...