[ παράκοσμος_ ]

  Αν, όπως λένε οι φιλόσοφοι - ευτυχώς είναι λίγοι-     ο κόσμος είναι φτιαγμένος      απ' την αγάπη του Θεού, Κι αν, όπως λένε οι ποιητές - ευτυχώς είναι νεκροί πλέον-     η αγάπη είναι σκοτεινή,     δρόμος άγριος,     γεμάτος δάκρυα και σιωπή,     γεμάτος χαίνουσες πληγές,     γεμάτος σκόνη,     διαστήματα αφανισμού, Κι αν μόνο όσοι μείναν ορφανοί μπορούν να τον διαβούνε Κι αν η αγάπη είναι άπειρη, Κι αν όλα αυτά τα έκανε όντως ο Θεός, Τότε εσύ είσαι για μένα  ο κόσμος. 

Tα Σάββατα την στήνω στο  πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ. Όχι στην είσοδο ούτε στην έξοδο αλλά εκεί στο πλάι, κοντά στη σειρά που είναι δεμένα τα καρότσια. Tα καρότσια.... θαρρώ ότι  εκεί ταιριάζω καλύτερα. Μου φαίνεται ότι είναι τα πιο σκελετωμένα πράγματα καθημερινής χρήσης που υπάρχουν.  Μεταλλικοί σκελετοί,  καθόλου περιεχόμενο, μπορείς και βλέπεις ανάμεσα από τα σιδεράκια τους, ροδάκια, πορτοκαλί χερούλια, περιμένουν ο ένας πίσω απ' τον άλλο, χωμένοι ο ένας μέσα στην κενότητα του άλλου, με μια γκρί αλυσίδα να τους ενώνει και να τους ξεχωρίζει. Μια σειρά μεταλλικών σκελετών.  Περιμένουν εκεί, και γω εκεί δίπλα τους περιμένω.  Πολλές φορές κλείνω τα μάτια, δεν χρειάζεται να βλέπω. Καταλαβαίνω απ' τους ήχους τους. Κάποιος πλησιάζει, βάζει ένα κέρμα στη σχισμή, τραβάει με δύναμη, ο χαρακτηριστικός ήχος της αλυσίδας, τα ροδάκια, όλος ο μεταλλικός σκελετός που ηχεί καθώς τον σέρνουν, όλη η μεταλλική σειρά που κλυδωνίζεται.  Ακούω τον ...

του Χρήστου Μποκόρου    Κύριε, οὐκ οἴδαμεν ποῦ ὑπάγεις· καὶ πῶς δυνάμεθα τὴν ὁδὸν εἰδέναι;  Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή…  ὑπάγω καὶ ἔρχομαι πρὸς ὑμᾶς· ἐγείρεσθε, ἄγωμεν ἐντεῦθεν. Κατά Ιωάννην Ιδ’ Μεµνῆσθαι δὲ καὶ τοῦ ἐπιλανθανοµένου ᾗ ἡ ὁδὸς ἄγει. Ἡράκλειτος Χρόνια πίστευα πὼς ξέπεσα στὴ ζωγραφική ναυαγός. Δὲν μποροῦσα νὰ ἐμπιστευτῶ τὸ χάρισμα χωρὶς μικρόβουλες καὶ παλίνδρομες, δαιδαλώδεις ἀντιρρήσεις.  Ἐντέλει ἡ ζωγραφικὴ ὑπῆρξε γιὰ μένα ὁδὸς αὐτογνωσίας. Γεννήθηκα στ᾽ Ἀγρίνιο. Kαὶ ‘κεῖ μεγάλωσα. Θυμᾶμαι τὸν ἐαυτό μου πάντα μὲ ἀνθρώπους, μέσα σὲ σπίτια ἢ ἔξω στὴν ὕπαιθρο. Θυμᾶμαι τὸ χαμόγελό τους καὶ ἕνα βάρος ποὺ πολὺ ἀργότερα συνειδητοποίησα ὅτι ἦταν συσσωρευμένος κόπος καὶ δυσκολίες. Ἔμπα ψυχή, ἔβγα ψυχή. Ἡ πόλη κι ὁ κόσμος ἄλλαζαν γρήγορα. Ντόπιοι, ὀρφανὰ τσελιγκάδων καὶ κτηματιῶν τ᾽ ἀδέλφια τοῦ πατέρα μου, ποὺ εἶχαν πιὰ χάσει τὰ πολλὰ σὲ θανάτους, ἐξορίες καὶ κατατρεγμοὺς μετὰ τὸν Ἐμφύλιο. Καπνε...

Για τις θαυμάσιες μέρες δεν μπορείς να μιλάς. Να ξέρεις. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις. Μη με πιστεύεις. Πρέπει να ξέρεις. Να ζήσεις την τρέλα και τον πυρετό της μέρας. Της μέρας που άλλαξε. Να δεις με τα μάτια σου τον ήχο των φωνών που δείχνουν, - αχ να ‘ξερες  πόσα δείχνουν οι φωνές - με τα χέρια τους και με το πρόσωπό τους. Να ακούσεις με τα αυτιά σου τον άγριο πανικό των  βημάτων,  του  πήγαινε – έλα την αδέσποτη ασυναρτησία. Να μην μπορείς να βρεις τίποτα  να ταιριάζει. Να ζήσεις, να δεις, ν' ακούσεις. Αυτό είναι το θαύμα. H  διαταραχή κάθε ισορροπίας. Να μην ταιριάζει τίποτα.  Το αταίριαστο  είναι το θαύμα. Να μην περιγράφεται τίποτα. Το απερίγραπτο  είναι το θαύμα. Μέρα  δεκαπενταύγουστου στη Τήνο με θαύματα έγινε η κάθε μέρα. Και όλοι, όλοι, κανείς όρθιος, μόνο σούρνωντας με τα γόνατα, με τους αγκώνες, όλοι σπρώχνοντας,  με το στήθος,  με την πλάτη. Όλοι γονυπετείς και καταματωμέν...

Ετούτ' είν' ύστερη νυχτιά· όλα τ' αστέρια βγάνει· ολονυχτίς ανέβαινε η δέηση, το λιβάνι. Στά μάτια καί στο πρόσωπο φαίνοντ' οι στοχασμοί τους· τους λέει μεγάλα και πολλά η τρίσβαθη ψυχή τους. Αγάπη κι έρωτας καλού τα σπλάχνα τους τινάζουν· τα σπλάχνα τους κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν. Γλυκειά κι ελεύθερ' η ψυχή σα νά 'τανε βγαλμένη, κι υψώναν με χαμόγελο την όψη τη φθαρμένη. (Διονυσίου Σολωμού, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, β' σχεδίασμα) To 1931 το Διεθνές Ινστιτούτο για την Πνευματική Συνεργασία (οργανισμός που ανήκε στην  Κοινωνία των Εθνών) παροτρύνει μεγάλες μορφές της διεθνούς διανόησης να ανταλλάξουν επιστολές πάνω σε φλέγοντα θέματα της παγκόσμιας σκηνής. Βρισκόμαστε λίγα χρόνια μετά την λήξη του αιματηρού 1ου Παγκοσμίου Πολέμου και ο 2ος είναι προ των θυρών. Στο πλαίσιο αυτό ο Αλμπερτ Αϊστάιν επιλέγει να αλληλογραφήσει με τον Σίγκμουντ Φρόυντ. Στην επιστολή του ο μεγάλος φυσικός ρωτάει τον πατέρα της ψυχανάλυσης : "Έχω την ...

      (μια κακοπληρωμένη δουλειά σε δύσκολους καιρούς) Χαιρετίζω ταπεινά τους  πνευματικούς  δημιουργούς του σήμερα, σοφούς, ζωγράφους, ποιητές και σκηνοθέτες. Είσαστε τυχεροί, αφεντάδες μου,  που έχετε το υπόβαθρο, έχετε τα πτυχία, τις γνώσεις, τις συνδέσεις κι οι περισσότεροι από σάς έχετε και ταλέντο και βέβαια που η τύχη το ‘φερε να έχετε κι εμένα. Αν ψάχνετε για θέματα, για λέξεις, για εικόνες, Μάθετε πως κάποιοι άθλιοι, τριακόσιοι  μετανάστες ξεκίνησαν προχθές μια απεργία πείνας (θα μου πεις ότι αυτοί μια ζωή πεινάνε) ακόμα μάθετε πως κάποιοι κρατούμενοι ράψανε το στόμα τους για  να διαμαρτυρηθούνε (θα έχουν λόγους σοβαρούς, δικούς τους μάλλον) Αν δεν είδατε τις ειδήσεις Μάθετε πως δύο συμπολίτες μας αυτοχειριαστήκαν ένας έπεσε από ένα δημόσιο κτίριο κι ο άλλος δέθηκε και έπεσε στο λιμάνι (ανόητοι, αδύναμοι χαρακτήρες). Μάθετε πως οι περισσότεροι στην πόλη μας μεθάνε, ...