[ παράκοσμος_ ]

"Καλώς την Άνοιξη"  Μέσα στη γενική θολούρα και την κόπωση, στον φλύαρο και επιθετικό λόγο της εποχής, τον εξυπνακισμό και την ατάκα, την αδιαφορία για τον άλλο και την τερατώδη φιλαυτία, έχουμε ανάγκη την κοινωνία με  λόγο που είναι ακατέργαστος, πηγαίος, πρακτικά χρήσιμος όχι ως ανταλλακτική αξία σε κάποιο χρηματιστήριο επωνύμων, αλλά ως οντολογική προτεραιότητα για τον άνθρωπο.  Δηλαδή ως ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ Στάση όπου μπορεί ο κάθε κατατρεγμένος, ο εξόριστος, ο φτωχός, ο φυλακισμένος, ο βιασμένος, ο μουγγός άνθρωπος να ξαποστάσει, να νιώσει μια δροσιά και την ελπίδα να γεννιέται....     Κάθε Σάββατο, από τούτο το ελάχιστο βήμα, θα αναζητούμε μικρά ή και μεγαλύτερα βίντεο τέτοιων ΣΤΑΣΕΩΝ ΖΩΗΣ, όπως του Κλήμη Πυρουνάκη. Ο   Κλήμης Πυρουνάκης , θεολόγος εκπαιδευτικός, ιστορεί γεγονότα – αφήνοντάς μας να διακρίνουμε, αν θέλουμε, μιαν άλλη εκδοχή για τα αίτια και τα αιτιατά της πορείας μας.

Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού η μεγάλη πέτρα κοντά στις αγριοσυκιές και τ' ασφοδίλια το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου χρυσά' τ' άστρα του Κύκνου κι' εκείνο τ' άστρο ό Αλδεβαράν. Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς, καμιά φωτιά στην κορυφή τους· βραδιάζει. Κράτησα τη ζωή μου˙ στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή μια χαρακιά στο γόνατο σου, τάχα να υπάρχουν στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή. Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν μήτε ή γυναίκα περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της. Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές˙ o χιονισμένος κάμπος, ως πέρα ό χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν μήτε o καιρός κλειστός ...

  Δίστιχο Παραδοσιακό της Αιγύπτου:  "νά'μαν πουλί να πέταγα,να πέταγα ψηλά να πάω να' ιδώ,τίνος χεράκια σε κερνούν"

  Παραδοσιακό των Κυκλάδων ΄

Mαζί γίνομαι ομορφότερη,  μαζί ψηλώνω, μαζί κρατάω την αναπνοή μου πολύ ώρα κάτω απ' νερό μαζί ακούω πιο καλά μαζί μιλάω πιο απλά μαζί βλέπω τα χρώματα μαζί περπατάω στα σύννεφα μαζί τα χέρια μου δεν με πονάνε τόσο μαζί τα μάτια μου ντύνουν με φως τον κόσμο μαζί γίνομαι παιδί,  να παίζω στην άμμο του χρόνου, μαζί δεν τρέχω να κρυφτώ μαζί μπορώ να σκορπιστώ και να ενωθώ πάλι μαζί  σε τούτο τον κακό καιρό μπορώ να γίνομαι ΕΓΩ. ΕΓΩ Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

φωτο: Χανιώτικα Νέα "Δύο μέτρα και δύο σταθμά;" αναρωτιέται ο δημοσιογράφος στον τίτλο του άρθρου των Χανιώτικων Νέων (5/7).  Το ερώτημα είναι δύσκολο. Μεταφυσικό θα έλεγα, αν σκεφτούμε ότι πάντα ο άνθρωπος έψαχνε ένα μέτρο...για να μετρήσει τη ζωή, τα πράγματα, το κόσμο, τον εαυτό του... ένα μέτρο ή το μέτρο ανάμεσα στα άκρα. Από αυτό λοιπόν τον τίτλο θα ξεκινήσω το σχόλιό μου και θα μείνω σ' αυτόν. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο.  Ίσως τον ίδιο τίτλο να δίναμε και όλοι εμείς, αν θέλαμε να τιτλοφορήσουμε ένα κειμενάκι όπως το παρακάτω   : "Το παλιό λιμάνι, σήμα κατατεθέν των Χανίων, είναι ιδανικό για περίπατο και όχι για… αυτοκίνητα. Γι’ αυτό μετά τις 11 το πρωί απαγορεύεται -σωστά φυσικά- η κυκλοφορία των οχημάτων. Πλέον, απαγορεύεται και η στάθμευση σε σημεία που κάποτε επιτρεπόταν, όπως στην πλατεία Τελωνείου. Πιο πέρα, όμως και μάλιστα δίπλα στο Λιμεναρχείο, ισχύουν, κατά πώς φαίνεται, δύο μέτρα και δύο σταθμά! Αναγνώστης των “...