[ παράκοσμος_ ]

Τα βράδια μου τριγυρίζουν λέξεις τρελές λέξεις που κλαίνε λέξεις ξυπόλυτες, άστεγες λέξεις ξεμαλλιασμένες λέξεις ρεμάλια, αλκοολικές λέξεις χαμένες, λέξεις πηγάδια ηδονής, λέξεις βουνά οδύνης, λέξεις με πάθη σκοτεινά, ακρωτηριασμένες αυτές που κανείς δε θα έβαζε στο σπίτι του, στο στόμα, στη καρδιά του, λέξεις που θα πεθάνουν ξημερώματα λέξεις απελπισμένες περιμένοντας εσένα στ '  άσπρο χαρτί της απορίας μου στου κοφτερού μου νου τη βορεινή γωνία, που φυσάει.

Φερμένη από πόνο τα  μεσάνυχτα κρεμάμενη από φως στο κυπαρίσσι μπήκε σαν αύρα με το χλωμό της πρόσωπο που άλλαζε τη σελήνη και τα μαλλιά της ξέπλεκα κρατώντας  τα κεντίδια της περήφανη  για το κορμί , γιατρευτική για την ψυχή, αλλόκοτη για το μυαλό, μυριστική στο στόμα της, αιώνια ερωμένη. Κι όπως καθόμουν αντίκρυ της κι άκουγα  μέσα μου  την μιλιά της Ιερουργούσε τις  γνώριμες ασίγαστες πληγές, αιώνες πριν, που άνοιξε ο μανιασμένος έρωτας ο έρωτας ο σιωπηλός, ο έρωτας ο άχρονος στο πάλεμα ,στο τράνταγμα, στο σκόρπισμα του ανέμου κι  έκανε εμένα την θνητή να κοινωνώ τα αιώνια κι ο  πυρετός του πόνου μου να νιώθεται  ευλογία.

ΙΠΠΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΟΡΚΟΣ,  μια Βιο – Ηθική ανάγνωση     Στον γιατρό της ψυχής μου Στα πλαίσια του μαθήματος της Βιοηθικής, με την παρούσα εργασία μου θα επιχειρήσω μια ανάγνωση ενός κατ’ εξοχήν δεοντολογικού έργου του ιπποκρατικού corpus , του περίφημου Όρκου , προσπαθώντας να καταδείξω συγκλίσεις ή αποκλίσεις από το σύγχρονο πλαίσιο προβληματισμού των αρχών της Bιοηθικής.    Πρόλογος                                                    Φαίνεται ίσως αφελής η προσπάθεια να εμβαθύνει κανείς πάνω στα φιλοσοφικά προβλήματα της Bιοηθικής όπως αυτά προκύπτουν  στη σύγχρονη ιατρική πρακτική, μέσα από την εξέταση κειμένων, που βέβαια φέρουν τον τίτλο «ιατρικός όρκος», δεν παύουν όμω...