ἥλιος κυκλοδίωκτος, ὡς ἀράχνη, μ᾿ ἐδίπλωνε καὶ μὲ φῶς καὶ μὲ θάνατον ἀκαταπαύστως.
(Ωδή τρίτη, Εις Θάνατον, ...Ανδρέας Κάλβος)

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

_αποχαιρετισμός της Άνοιξης

Ήρθες και ήσουν τόσο όμορφη!
Γεμάτη ιδέες, νέα, όνειρα....
Γεμάτη ανυπομονησία για το αύριο της ζωής...
Και ένιωθα τόσο ανίκανη να παρακολουθήσω αυτή την Άνοιξη
κι ας ακουγόταν παντού  Χριστός Ανέστη!
Τα λίγα που σου είπα ήταν ανόητα για σένα, λόγια μισά, ψελλίσματα
καμιά εξυπνάδα μου δεν μπόρεσε να σε φτάσει.
Γιατί εσύ είχες φύγει κιόλας...
Όπως φεύγουν πάντα τα ωραία παιδιά
Κάτι   στο βλέμμα μου και στο αγκάλιασμα του αποχαιρετισμού
ίσως να σε τάραξε, γρήγορα όμως το προσπέρασες...
Πού πας; Πού με αφήνεις;
Τα ωραία παιδιά  φεύγουν πάντα γιατί είναι ωραία.
Θα μιλάμε στο τηλέφωνο....
Πέρασαν κιόλας δύο μέρες

Ξέχασες το ωραίο στυλό σου με τα πολλά χρώματα, πάνω στο τραπέζι....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου